The three examples you requested are particularly important in the context of the maritime jurisdiction disputes between Türkiye and Greece. This is because international judicial decisions distinguish between recognition of an island's sovereignty and the extent to which that island is given effect in the delimitation of territorial waters, the continental shelf and the Exclusive Economic Zone (EEZ).

First, an important clarification:

• In 1953, the International Court of Justice (ICJ) ruled on sovereignty over the Minquiers and Ecrehos groups of islands in the Channel Islands region.

• The delimitation of the seabed in the same region was subsequently decided in 1977, not by the ICJ, but by an Arbitration Tribunal between the United Kingdom and France.

• The Bangladesh– Myanmar dispute was decided by the International Tribunal for the Law of the Sea (ITLOS) in 2012.

• Regarding the Italian islands facing Libya, there are probably two separate examples being conflated: the 1971 Italy– Tunisia agreement and the 1985 ICJ judgment in the Libya–Malta case.

This distinction matters because these decisions demonstrate that the capacity of islands to generate maritime zones is not unlimited.

1. The Channel Islands – France: The United Kingdom– France Dispute

There are two separate legal decisions here.

A. 17 November 1953 – The Minquiers and Ecrehos Case

Case: France v. United Kingdom

Court: International Court of Justice (ICJ)

Dispute: Sovereignty over the Minquiers and Ecrehos groups of small islands, located relatively close to the French coast.

Geographical situation:

• The Ecrehos group is approximately 3.9 nautical miles from Jersey and 6.6 nautical miles from the French coast.

• The Minquiers group lies south of Jersey, approximately 16.2 nautical miles from the French coast.

France claimed historical sovereignty over these islands. The United Kingdom, meanwhile, presented evidence of long- standing and effective sovereign administration by the authorities of Jersey.

The Court's decision:

On 17 November 1953, the Court unanimously ruled that sovereignty over both groups of islands belonged to the United Kingdom.

The Court particularly considered:

• The exercise of administrative and judicial authority.

• Taxation and local government activities.

• Fishing and other economic activities.

• Long-standing and peaceful displays of sovereignty.

An important point here is that, despite the islands' proximity to the French coast, the Court did not consider geographical proximity alone decisive in determining sovereignty.

INTERNATIONAL COURT OF JUSTICE

Official judgment: ICJ – Minquiers and Ecrehos, 1953, full judgment

B. 30 June 1977 – United Kingdom– France Continental Shelf Arbitration

This decision is considerably more important than the 1953 judgment in the context of the Türkiye–Greece dispute.

Dispute: The United Kingdom's claim to continental shelf rights around the Channel Islands (Jersey and Guernsey) and France's competing claims.

The United Kingdom wanted the islands to generate their normal coastal effect in continental shelf delimitation.

France argued that the islands' close proximity to its coast, together with the geographical configuration of the mainland coasts, required their effect to be restricted.

The Arbitration Tribunal's decision:

The Tribunal essentially adopted a median- line approach between the mainland coasts in the English Channel.

However, it did not grant the Channel Islands full continental shelf effect.

Instead:

• A 12-nautical- mile zone was granted around Jersey and Guernsey.

• Beyond that 12- nautical-mile limit, to the north and west of the islands, the seabed was allocated to France.

• Consequently, the islands were effectively left within an enclave surrounded by French continental shelf areas.

In other words, British sovereignty over the islands was recognised, but that sovereignty did not automatically grant the United Kingdom all the continental shelf surrounding them.

The principle demonstrated by this decision is:

Even where sovereignty over an island is undisputed, that island is not necessarily entitled to full effect in maritime delimitation against the mainland coasts.

This does not eliminate the island's legal status. It demonstrates that its effect may be reduced when delimiting overlapping maritime areas in an equitable manner.

Sources:

• 1977 Arbitration Tribunal – Full judgment

• UK Parliament – Official statement, 25 July 1977

2. Bangladesh–Myanmar: The St. Martin's Island Judgment (2012)

Date of judgment: 14 March 2012

Court: International Tribunal for the Law of the Sea (ITLOS)

Case: Bangladesh v. Myanmar – Bay of Bengal

This is one of the clearest examples demonstrating that islands can receive different legal effects in maritime delimitation.

Geographical situation

St. Martin's Island belongs to Bangladesh.

However, the island is also located relatively close to the coast of Myanmar.

The island is situated:

• Southeast of mainland Bangladesh.

• Northwest of the Myanmar coast.

• Within the area where the maritime jurisdiction claims of the two countries overlap.

Myanmar argued that taking the island into account in maritime delimitation would disproportionately restrict its maritime area.

Bangladesh maintained that the island belonged to it and should therefore be taken into account when determining maritime zones.

The Court's decision

The Tribunal adopted two different approaches:

The reasoning was based on the island's proximity to the Myanmar coast and the possibility that it would disproportionately alter an equitable delimitation between the mainland coasts.

Thus, while the Tribunal recognised the island's sovereignty and its right to generate a territorial sea, it excluded the island from consideration in delimiting the wider maritime zones.

Its significance for Türkiye:

This judgment demonstrates that an island may receive:

• Full effect in the territorial sea.

• Zero effect in the EEZ.

• Zero effect in the continental shelf delimitation.

In other words, an island's entitlement to a 12-nautical- mile territorial sea does not automatically mean that it is entitled to a 200- nautical-mile EEZ or continental shelf.

Official sources:

• ITLOS – Bangladesh/ Myanmar case and judgment documents

• Full judgment, 14 March 2012

• Judge Gao's assessment of the judgment

3. Italian Islands Close to the African Coast: Italy–Tunisia Agreement (1971)

Here I need to make an important geographical correction: the Italian islands in question are located close to the coast of Tunisia, not Libya.

These islands are:

• Pantelleria

• Lampedusa

• Linosa

• Lampione

The continental shelf delimitation agreement between Italy and Tunisia was signed on 20 August 1971 and entered into force on 6 December 1978.

This agreement is particularly noteworthy in the context of the Türkiye–Greece dispute.

The basic principle of the agreement

A median line was established primarily on the basis of the mainland coasts of the two countries.

However, the Italian islands were not allowed to shift this median line in Italy's favour.

Article 1 of the agreement excluded Pantelleria, Lampedusa, Linosa and Lampione from the general median- line calculation.

The effect granted to the islands

Under this arrangement, the Italian islands were not rendered completely ineffective. However, they were not treated as equivalent to mainland coasts in their maritime delimitation with Tunisia.

Italy retained sovereignty over its islands, while their effects on the delimitation of the seabed were significantly restricted.

Another noteworthy consequence of the agreement was the allocation of approximately 30,000 km² of continental shelf area to Tunisia. According to the Italian government's official explanation, this area is associated with the area that might otherwise have fallen to Italy had the Pelagie Islands been given their full median-line effect.

Sources:

• United Nations – Full text of the Italy–Tunisia Agreement of 20 August 1971

• Italian Ministry of the Environment and Energy Security – Italy's continental shelf agreements

• United Nations – Tunisia's maritime delimitation agreements

4. Libya–Malta: International Court of Justice Judgment (1985)

This is another important case that may have been confused with Italy–Libya, although Malta was one of the actual parties.

Date of judgment: 3 June 1985

Court: International Court of Justice (ICJ)

Case: Libya v. Malta – Continental Shelf

The dispute concerned the delimitation of the continental shelf between Libya and Malta, including Malta's geographical position and the effect of its islands.

The central issue

Malta is an island state located north of Libya.

Libya argued that a median line between the two countries would allocate too much continental shelf to Malta.

Malta, on the other hand, argued that the principle of equidistance should be applied.

The Court's approach

The Court concluded that applying a purely geometrical median line would not necessarily produce an equitable result.

In particular, it considered:

• Libya's long mainland coastline.

• Malta's status as an island state.

• The coastline lengths and geographical positions of the two countries.

• The overall geographical configuration of the relevant coasts.

Ultimately, the initial equidistance line was shifted northwards, closer to Malta, leaving a larger continental shelf area to Libya.

Why is this relevant to Italy?

In its reasoning, the Court made a particularly interesting hypothetical observation:

Had Malta belonged to Italy, the delimitation between Libya and Italy would have taken account of the mainland coast of Sicily together with the geographical position of the Maltese islands.

Since Malta was an independent state, the Court considered that its independence should not place it in a worse position with regard to continental shelf delimitation.

This approach demonstrates how important geography and the overall configuration of coastlines are in maritime delimitation.

However, this judgment is not a direct decision concerning Italian islands opposite Libya.

Source: ICJ – Libya/Malta, 1985, official judgment

5. Comparative Table of the Decisions

I believe the most important aspects of all these examples become clear here.

6. What Do These Decisions Mean for the Türkiye–Greece Dispute?

Five fundamental legal conclusions can be drawn from these examples.

1. Island sovereignty and maritime jurisdiction are not the same thing.

Even when it is definitively established which country an island belongs to, that island is not necessarily entitled to full effect in the delimitation of the EEZ and continental shelf.

2. The geographical position of mainland coastlines is extremely important.

Particularly where opposite or adjacent mainland coasts exist, small islands may not be allowed to alter the delimitation disproportionately.

3. Islands can receive different effects in different maritime zones.

The Bangladesh–Myanmar judgment is the clearest example. Full effect in territorial waters, but zero effect in the EEZ and continental shelf.

4. Small islands are not necessarily required to be ignored completely.

The Italy–Tunisia agreement is a concrete example of islands being granted limited maritime zones of 12–13 nautical miles.

5. Every dispute is assessed according to its own geographical circumstances.

None of these decisions says that Greek islands must automatically receive zero effect. However, they also demonstrate that Greece's position that all its islands must generate full maritime zones equivalent to mainland territories is not an uncontested rule of international law.

7. Assessment Specifically Concerning Meis/Kastellorizo

Meis is one of the most striking geographical examples in the Türkiye–Greece dispute.

Meis:

• Is approximately 2 km from the Turkish coast at Kaş.

• Is considerably distant from mainland Greece.

• Lies southeast of Rhodes and other Greek islands.

• Is situated opposite Türkiye's Mediterranean coastline.

Greece argues that Meis, as an island, generates maritime zones.

Türkiye, on the other hand, argues that because Meis lies directly off the Anatolian coast, granting it full effect in continental shelf and EEZ delimitation would be inequitable.

The three examples discussed above are particularly relevant:

• Jersey: Even where sovereignty is recognised, the island's continental shelf effect can be restricted.

• St. Martin's Island: Territorial sea rights can be preserved while EEZ and continental shelf effects are reduced to zero.

• Italy–Tunisia: Islands can be granted limited maritime zones.

However, Meis is not identical to any of these examples. Its inhabited status, legal character as an island and geographical position between Türkiye and Greece must be assessed separately.

8. My Overall Conclusion

These decisions provide important legal arguments that Türkiye can invoke within the framework of international law.

In particular, the following legal principle deserves emphasis:

Recognition of sovereignty over an island does not require all the maritime areas surrounding that island to be allocated to the same state.

The objective of delimitation under international maritime law is not merely a geometrical calculation, but the achievement of an equitable result.

For this reason, Türkiye's position should not rely solely on Meis's geographical location. It is important to consider the length of mainland coastlines, the overall geographical configuration of opposite coasts, proportionality and relevant international judicial decisions.

For the next stage of this research, I particularly recommend adding the ICJ's 1982 Tunisia–Libya judgment and the 2009 Romania– Ukraine judgment to this dossier. Both are important precedents for assessing the effect of small islands and islets in maritime delimitation. The Romania– Ukraine judgment, in particular, examined the effect of Serpents' Island (Snake Island).

This would allow us to examine the Meis issue through a much more comprehensive comparison of international case law.

mosaiquefm.net

en.ppt- online.org

washingtonpost.com

cambridge.org

Uluslararası deniz hukuku: Adaların kıta sahanlığı ve MEB sınırlandırmasındaki etkisi

İstediğiniz üç örnek, Türkiye–Yunanistan deniz yetki alanları tartışması açısından oldukça önemli. Çünkü uluslararası yargı kararlarında bir adanın egemenliğinin tanınması ile o adaya kıta sahanlığı veya münhasır ekonomik bölge (MEB) sınırlandırmasında ne ölçüde etki tanınacağı birbirinden farklı hukuki meselelerdir.

Öncelikle bir kavram düzeltmesi yapayım:

• Jersey ve çevresindeki kayalıklar konusunda 1953'te Uluslararası Adalet Divanı (UAD) egemenlik kararı verdi.

• Aynı bölgenin deniz yatağı sınırlandırması ise 1977'de UAD tarafından değil, İngiltere– Fransa Tahkim Mahkemesi tarafından karara bağlandı.

• Bangladeş–Myanmar uyuşmazlığını Uluslararası Deniz Hukuku Mahkemesi (ITLOS) 2012'de karara bağladı.

• İtalya'nın Libya karşısındaki adaları konusunda ise muhtemelen iki ayrı örneği birbirine karıştırıyoruz: İtalya– Tunus 1971 anlaşması ve Libya–Malta 1985 UAD kararı.

Bu ayrım önemli. Çünkü söz konusu kararlar, adaların deniz yetki alanı yaratma kapasitesinin sınırsız olmadığını gösteriyor.

1. Jersey Adaları – Fransa: İngiltere– Fransa uyuşmazlığı

Burada iki ayrı hukuki karar var.

A. 17 Kasım 1953 – Minquiers ve Ecrehos kararı

Dava: Fransa / Birleşik Krallık

Mahkeme: Uluslararası Adalet Divanı

Uyuşmazlık: Fransa kıyılarına oldukça yakın olan Minquiers ve Ecrehos adacıklarının egemenliği.

Coğrafi durum:

• Ecrehos grubu, Jersey'e yaklaşık 3,9 deniz mili, Fransa kıyılarına yaklaşık 6,6 deniz mili uzaklıktadır.

• Minquiers grubu, Jersey'in güneyinde, Fransa kıyılarından yaklaşık 16,2 deniz mili uzaklıktadır.

Fransa, bu adacıklar üzerinde tarihî egemenlik iddiasında bulundu. İngiltere ise Jersey yönetiminin uzun süreli ve fiilî egemenlik uygulamalarını kanıt olarak sundu.

Divanın kararı:

17 Kasım 1953'te Divan oybirliğiyle her iki ada grubunun egemenliğinin Birleşik Krallık'a ait olduğuna karar verdi.

Kararda özellikle şu unsurlar dikkate alındı:

• İdari ve adli yetki kullanımı.

• Vergilendirme ve yerel yönetim faaliyetleri.

• Balıkçılık ve diğer ekonomik faaliyetler.

• Uzun süreli ve barışçıl egemenlik uygulamaları.

Burada dikkat edilmesi gereken nokta: Divan, adaların Fransa kıyılarına yakınlığına rağmen egemenlik konusunda coğrafi yakınlığı tek başına belirleyici kabul etmedi.

INTERNATIONAL COURT OF JUSTICE

Resmî karar: UAD – Minquiers ve Ecrehos, 1953, tam karar metni

B. 30 Haziran 1977 – İngiltere– Fransa kıta sahanlığı tahkimi

Bu karar, Türkiye– Yunanistan tartışması bakımından 1953 kararından çok daha önemli.

Uyuşmazlık: İngiltere'nin Manş Denizi'ndeki Channel Islands (Jersey ve Guernsey çevresi) üzerinden kıta sahanlığı talebi ile Fransa'nın karşı talepleri.

İngiltere, adaların kıta sahanlığı sınırlandırmasında normal kıyı etkisi yaratmasını istiyordu.

Fransa ise adaların kendi kıyılarına çok yakın konumunu ve ana karaların karşılıklı coğrafi durumunu dikkate alarak adaların etkisinin sınırlandırılması gerektiğini savunuyordu.

Tahkim mahkemesinin kararı:

Mahkeme, Manş Denizi'nde esas itibarıyla ana karalar arasında orta hat yaklaşımını benimsedi.

Ancak Channel Islands'a tam kıta sahanlığı etkisi vermedi.

Bunun yerine:

• Jersey ve Guernsey çevresinde 12 deniz millik bir alan tanındı.

• Bu adaların kuzeyinde ve batısında 12 millik sınırın ötesindeki deniz yatağı Fransa'ya bırakıldı.

• Böylece adalar, Fransa'nın kıta sahanlığı içerisinde bir tür çevrelenmiş alan (enclave) durumunda kaldı.

Başka bir ifadeyle İngiltere'nin adalar üzerindeki egemenliği kabul edildi; fakat bu egemenlik, adaların çevresindeki bütün kıta sahanlığını İngiltere'ye kazandırmadı.

Bu kararın ortaya koyduğu yaklaşım şudur:

Bir adanın egemenliği tartışmasız olsa bile, deniz yetki alanı sınırlandırmasında ana kara kıyıları karşısında tam etki görmesi zorunlu değildir.

Bu, adaların hukuki varlığını ortadan kaldırmaz. Yalnızca karşılıklı deniz alanlarının hakkaniyetli sınırlandırılmasında etkilerinin azaltılabileceğini gösterir.

Kaynaklar:

• 1977 Tahkim Mahkemesi kararının tam metni

• İngiltere Parlamentosu – 25 Temmuz 1977 tarihli resmî açıklama

2. Bangladeş–Myanmar: St. Martin Adası kararı (2012)

Karar tarihi: 14 Mart 2012

Mahkeme: Uluslararası Deniz Hukuku Mahkemesi (ITLOS)

Dava: Bangladesh / Myanmar – Bay of Bengal

Bu karar, adaların deniz yetki alanı sınırlandırmasında farklı hukuki etkilere sahip olabileceğini en açık biçimde gösteren örneklerden biridir.

Coğrafi durum

St. Martin Adası Bangladeş'e aittir.

Ancak ada, Myanmar kıyılarına da oldukça yakındır.

Ada:

• Bangladeş ana karasının güneydoğusunda,

• Myanmar kıyılarının kuzeybatısında,

• İki ülkenin karşılıklı deniz yetki alanlarının kesiştiği bölgede bulunmaktadır.

Myanmar, adanın deniz sınırlandırmasında dikkate alınmasının kendi deniz alanını orantısız biçimde daraltacağını savundu.

Bangladeş ise adanın kendisine ait olduğunu ve deniz yetki alanlarının hesaplanmasında dikkate alınması gerektiğini ileri sürdü.

Mahkemenin kararı

Mahkeme iki farklı yaklaşım benimsedi:

Bu kararın gerekçesi, adanın Myanmar kıyılarına yakınlığı ve ana kara kıyıları arasında çizilecek hakkaniyetli sınırlandırma çizgisini orantısız biçimde değiştirme ihtimaliydi.

Dolayısıyla mahkeme, adanın egemenliğini ve karasuları oluşturma hakkını kabul ederken, daha geniş deniz yetki alanlarının sınırlandırılmasında adayı hesaba katmadı.

Türkiye açısından önemi:

Bu karar, bir adanın:

• Karasularına tam etki,

• MEB'e sıfır etki,

• Kıta sahanlığına sıfır etki

alabileceğini somut olarak ortaya koyuyor.

Yani bir adanın 12 millik karasuyuna sahip olması, otomatik olarak 200 millik MEB veya kıta sahanlığı kazanacağı anlamına gelmiyor.

Resmî kaynaklar:

• ITLOS – Bangladeş/ Myanmar davası ve karar belgeleri

• 14 Mart 2012 tarihli kararın tam metni

• Hâkim Gao'nun karar hakkındaki değerlendirmesi

3. İtalya'nın Afrika kıyılarına yakın adaları: İtalya–Tunus anlaşması (1971)

Burada önemli bir düzeltme yapmam gerekiyor: Sözünü ettiğiniz İtalyan adaları Libya kıyılarına değil, esas itibarıyla Tunus kıyılarına yakın konumdadır.

Bunlar:

• Pantelleria

• Lampedusa

• Linosa

• Lampione

İtalya ile Tunus arasındaki kıta sahanlığı sınırlandırma anlaşması 20 Ağustos 1971'de imzalandı ve 6 Aralık 1978'de yürürlüğe girdi.

Bu anlaşma, Türkiye– Yunanistan meselesi bakımından son derece dikkat çekicidir.

Anlaşmanın temel ilkesi

İki ülke arasında ana kara kıyıları esas alınarak orta hat oluşturuldu.

Ancak İtalyan adalarının bu orta hattı kendi lehlerine değiştirmesine izin verilmedi.

Anlaşmanın 1. maddesi, Pantelleria, Lampedusa, Linosa ve Lampione adalarını genel orta hat hesabının dışında tuttu.

Adalara tanınan etki

Bu düzenlemeyle İtalyan adaları tamamen etkisiz bırakılmadı; ancak Tunus karşısında ana kara kıyıları gibi değerlendirilmedi.

İtalya'nın kendi adaları üzerindeki egemenliği korunurken, bu adaların deniz yatağı üzerindeki sınırlandırma etkileri önemli ölçüde sınırlandırıldı.

Anlaşmanın bir başka dikkat çekici sonucu, Tunus'a yaklaşık 30.000 km² büyüklüğünde bir kıta sahanlığı alanı bırakılmasıdır. İtalya'nın resmî açıklamasına göre bu alan, Pelagie adalarının tam orta hat etkisi kazanması durumunda İtalya'ya düşebilecek alanla ilişkilidir.

Kaynaklar:

• Birleşmiş Milletler – 20 Ağustos 1971 İtalya– Tunus anlaşmasının tam metni

• İtalya Çevre ve Enerji Güvenliği Bakanlığı – İtalya'nın kıta sahanlığı anlaşmaları

• BM – Tunus deniz sınırlandırma anlaşmaları

4. Libya–Malta: Uluslararası Adalet Divanı kararı (1985)

Bu da İtalya– Libya diye hatırlanabilecek, ancak taraflarından biri Malta olan önemli bir karardır.

Karar tarihi: 3 Haziran 1985

Mahkeme: Uluslararası Adalet Divanı

Dava: Libya / Malta – Kıta Sahanlığı

Libya ile Malta arasındaki kıta sahanlığı sınırlandırması uyuşmazlığında Malta'nın coğrafi konumu ve adalarının etkisi ele alındı.

Uyuşmazlığın temel noktası

Malta, Libya'nın kuzeyinde bulunan bir ada devletidir.

Libya, iki ülke arasındaki sınırlandırmada orta hattın Malta lehine fazla alan yaratacağını savundu.

Malta ise eşit uzaklık ilkesinin esas alınmasını istedi.

Divanın yaklaşımı

Divan, yalnızca geometrik orta hattı uygulamanın hakkaniyetli bir sonuç vermeyeceğini değerlendirdi.

Özellikle:

• Libya'nın uzun ana kara kıyısı,

• Malta'nın ada devleti olması,

• İki ülkenin kıyı uzunlukları ve coğrafi konumu,

• İlgili kıyıların genel coğrafi görünümü

dikkate alındı.

Sonuçta başlangıçta çizilen eşit uzaklık çizgisi Malta'ya daha yakın olacak şekilde kuzeye kaydırıldı. Böylece Libya'ya daha geniş kıta sahanlığı alanı bırakıldı.

İtalya ile bağlantısı neden önemli?

Divan gerekçesinde dikkat çekici bir varsayımsal değerlendirme yaptı:

Malta'nın İtalya'ya ait olduğu varsayılsaydı, Libya ile İtalya arasındaki sınırlandırmada Sicilya'nın ana kara kıyısı ve Malta adalarının konumu birlikte dikkate alınacaktı.

Malta bağımsız bir devlet olduğundan, bağımsızlığının onu kıta sahanlığı bakımından daha kötü bir duruma düşürmemesi gerektiği belirtildi.

Bu yaklaşım, coğrafyanın ve kıyıların genel konumunun sınırlandırmada ne kadar önemli olduğunu gösteriyor.

Ancak bu karar, İtalya'nın Libya karşısındaki adalarına doğrudan verilmiş bir karar değildir.

Kaynak: UAD – Libya/Malta, 1985, resmî karar

5. Kararların karşılaştırmalı tablosu

Bence bütün örneklerin en önemli tarafı burada ortaya çıkıyor.

6. Bu kararların Türkiye–Yunanistan uyuşmazlığı bakımından anlamı

Bu örneklerden hareketle beş temel hukuki sonuç çıkarılabilir.

1. Adaların egemenliği ile deniz yetki alanı etkisi aynı şey değildir.

Bir adanın hangi devlete ait olduğu kesinleşmiş olsa bile, bu adanın MEB ve kıta sahanlığı sınırlandırmasında tam etki alması zorunlu değildir.

2. Ana kara kıyılarının coğrafi konumu çok önemlidir.

Özellikle karşılıklı veya bitişik ana kara kıyıları bulunduğunda, küçük adaların sınırlandırmayı orantısız biçimde değiştirmesine izin verilmeyebilir.

3. Adalar farklı deniz alanlarında farklı etki görebilir.

Bangladeş–Myanmar kararı bunun en açık örneğidir. Karasularında tam etki, MEB ve kıta sahanlığında sıfır etki.

4. Küçük adalar tamamen yok sayılmak zorunda değildir.

İtalya–Tunus anlaşmasında adalara 12–13 millik alan bırakılması, bunun somut örneğidir.

5. Her uyuşmazlık kendi coğrafyasına göre değerlendirilir.

Bu kararların hiçbiri Yunan adalarının otomatik olarak sıfır etki alması gerektiğini söylemez. Ancak Yunanistan'ın bütün adalarının ana kara gibi tam deniz yetki alanı oluşturması gerektiği iddiasının da uluslararası hukukta tartışmasız bir kural olmadığını gösterir.

7. Özellikle Meis/ Kastellorizo açısından değerlendirme

Türkiye–Yunanistan uyuşmazlığının en çarpıcı coğrafi örneklerinden biri Meis'tir.

Meis:

• Türkiye'nin Kaş kıyılarına yaklaşık 2 km uzaklıktadır.

• Yunanistan ana karasına oldukça uzaktır.

• Rodos ve diğer Yunan adalarının güneydoğusunda bulunmaktadır.

• Türkiye'nin Akdeniz'e açılan kıyıları karşısında yer almaktadır.

Yunanistan, Meis'in bir ada olarak deniz yetki alanı oluşturduğunu savunuyor.

Türkiye ise Meis'in Anadolu kıyılarının hemen önünde bulunması nedeniyle, kıta sahanlığı ve MEB sınırlandırmasında tam etki almasının hakkaniyete aykırı olacağını savunuyor.

Burada yukarıdaki üç örnek özellikle önem kazanıyor:

• Jersey: Egemenlik kabul edilmesine rağmen kıta sahanlığı etkisi sınırlandırılabiliyor.

• St. Martin: Karasuları hakkı korunurken MEB ve kıta sahanlığı etkisi sıfırlanabiliyor.

• İtalya–Tunus: Adalara sınırlı deniz yetki alanı bırakılabiliyor.

Ancak Meis'in durumu bu örneklerin hiçbirisiyle birebir aynı değildir. Özellikle Meis'in yerleşim durumu, ada niteliği ve Türkiye ile Yunanistan arasındaki coğrafi konumu ayrıca değerlendirilmelidir.

8. Benim vardığım sonuç

Bu kararlar, Türkiye'nin uluslararası hukuk çerçevesinde kullanabileceği önemli argümanlar sunuyor.

Özellikle şu hukuki yaklaşımın altını çizmek gerekir:

Bir adanın egemenliğinin tanınması, o adanın çevresindeki bütün deniz alanlarının da aynı devlete bırakılmasını gerektirmez.

Uluslararası deniz hukukunda sınırlandırmanın amacı, geometrik bir hesaplamadan ziyade hakkaniyete uygun bir sonuç elde etmektir.

Bu nedenle Türkiye'nin savunmasının yalnızca Meis'in coğrafi konumuna değil, ana kara kıyılarının uzunluğuna, karşılıklı kıyıların genel coğrafi görünümüne, orantılılığa ve ilgili uluslararası yargı kararlarına dayanması önemlidir.

Bir sonraki incelemede özellikle UAD'nin 1982 Tunus–Libya kararını ve 2009 Romanya–Ukrayna kararını da bu dosyaya eklemeyi öneriyorum. Bunlar, küçük adaların ve adacıkların deniz sınırlandırmasındaki etkisini değerlendirmek bakımından çok önemli iki emsal. Romanya–Ukrayna kararında özellikle Yılan Adası'nın etkisi tartışılmıştır. Böylece Meis meselesini çok daha güçlü bir içtihat karşılaştırmasıyla inceleyebiliriz.