Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

1-

(Utangaç bir tavırla) Şey... Hepinize merhaba...

Siz bu satırları okuduğunuz sırada, ben çoktan bu satırları yazmış olacağım...

Siz bu satırları okuduğunuz sırada, ben çoktan ilk yazımı yazmış ve pürüzsüz bir heyecan içinde, yazının yarattığı etkileri merak ediyor olacağım. Acaba okunmuş muydu? Daha da önemlisi beğenilmiş miydi? Yoksa şu anda ben, ilk paragrafta okur tarafından terkedilmiş öksüz cümlelerin gariban yazarı mıydım? Bu yazıyı okurken başka şeyler düşünen okurlarla, hiçbir şey düşünmeden, satırlar üzerinde düşüncesiz bir göz gezintisi yapan okurların toplamını, ülkedeki okuma yazma bilenlerin sayısına böldüğümüzde sonuç kaç olacaktı? Şu son yazdığım cümleyi ögelerine ayırabilecek kaç babayiğit vardı ülkemizde? Acaba şu anda ben daha önce okunmuş bir yazıyı yeniden yazmış olabilir miydim? (Ne dediniz bilmiyorum ama öyle demeyin, böyle bir felaket her an her yazarın başına gelebilir.)

Açık söyleyeyim; heyecanlıyım.

Dolaylı anlatayım; heyecanlı olduğumu söylersem yalan söylemiş olmam dersem yalan söylemiş olmam dersem yalan söylemiş olmam..

Aslında bu kadar heyecanlanmaya gerek yok. Yazarsın klasik bir "merhaba" yazısı olur biter. Ama benim bu tür yazılarla ilgili sorunlarım var.. Mesela şöyle bir giriş düşünelim:

"Merhaba sevgili okurlar.. Bundan böyle sizlerle her hafta bu sayfalarda buluşacağız.. Ve ben size kalemim döndüğünce fikirlerimi, deneyim ve gözlemlerimi aktaracağım. Bazen benim fikirlerim sizi dönüştürecek, bazen sizlerden gelen tepkiler beni şekillendirecek.. Umarım bu fikir alış verişi ülkemizin fikir hayatına bir katkı sağlar... vs..vs..vs."

Oldu mu yani şimdi? Bu giriş paragrafını maddeler halinde inceleyelim:

1) "Merhaba sevgili okurlar.."

Bu tümüyle sahte bir giriş cümlesi.. Daha yeni tanışıyoruz, nereden çıktı bu sevgililik filan. Zekâ sorunlu televizyon sunucuları gibi yaparak "sevgili" sözcüğünü çöpe dönüştürmenin manası var mı?

GERZEK SUNUCU- Şimdi önce sevgili Sezen Aksu'dan, ardından da sevgili Ahmet Kaya'dan nefis birer parça dinleyeceğiz ve vaktimiz olursa daha sonra bu parçaları birleştireceğiz, dubakalım nasıl bir bütün çıkacak ortaya?

Ne sevgilisi güzelim? Dur bakalım Sezen Aksu seninle bir sevgili ilişkisi içinde anılmak istiyor mu? Daha da ötesi Ahmet Kaya'yla aynı bütünün parçaları olmak istiyor mu?

2) Merhaba yazısının ikinci cümlesi şu:

"Bundan böyle sizlerle her hafta bu sayfalarda buluşacağız..."

Bak şimdi? Ne buluşması? En geç kaçta orada olacağız? Kaça kadar bekleyeceğiz? Yakınlara bir yere gelip cepten adres tarifi mi alacağız? Buluşacakmışız!

Türçede en sık taciz edilen sözcüklerden biri de "buluşma"dır. Radyoda buluşuruz, ekran başında buluşuruz, yeniden buluşmak dileğiyle ayrılırız... Buna ek bir şıklık daha var: Bundan böyle SİZLERLE buluşacağız.. Sizler ne demek? Siz zaten çoğul bir ifadeyken "sizler" ne oluyor? Sizler siz'den daha mı çok yani? Kusura bakmayın "bizler" böyle saçma sapan sorunlara kafa yoran küçük bir grubuz.. Hiç üzülmeyin SİZLER BİZLER'den daha kalabalıksınız. Biz biziz, BİZLER bile değiliz!

3) "Umarım bu fikir alış verişi ülkemizin fikir hayatına bir katkı sağlar..."

Sağlamaz! Çünkü bu sözü edilen alış veriş meselesi tartışmaya açık.. Bir kere böyle bir alış veriş olacak mı? Belki de siz bu yazının bulunduğu sayfalara geldiğinizde, tuvaletteki işiniz bitecek ve dergi klozetin yanında bulunan eski sayıların arasındaki yerini alacak ve sizden sonra gelecek olan müşterisini beklemeye koyulacak. Gayet iyi biliyorum ki siz de benim gibi, tuvalete biraz da kültürel ihtiyacınızı gidermek için gidiyorsunuz. Gerçi son dönemde sağnak halinde üretilen Erol Atar katkılı haftasonu ekleri bütün tuvaletleri kuşatıp ülkenin entelektüel hayatına ağır bir darbe indirdi ama yine de hiç yoktan iyidir. Çünkü okunacak bir şeyin olmadığı tuvaletlerde kitap kurtlarının çektiği eziyeti ben bilirim. Bu yüzden mesela ben OMO'nun hangi fabrikada ve hangi kimyasal bileşimlerle üretildiğini de bilirim. Listelerde yer almasa da en çok okunan yapıtlar arasında deterjan kutuları önemli bir yer tutmaktadır.

Sözün özü "merhaba" yazılarının genel olarak ana fikri şudur: "Bu yazıyı okumasanız da olur. Sadece böyle bir yazarın artık bu dergide yazmaya başladığını bilin yeter!"

Öte yandan bana saçma gelen asıl konu şu.. Diyelim ki hiç tanımadığınız insanlardan oluşan hiç tanımadığınız bir ortama giriyorsunuz. Konuşmaya şöyle mi başlarsınız?

GRUBA YENİ KATILAN GERZEK- Merhaba.. Ben artık sizin gruba dahil oldum. Bundan böyle işten arta kalan vakitlerde sizlerle bu kafede buluşacağım. Yeri geldiğinde espri yapacağım, yeri geldiğinde de esprilerinize güleceğim. Bazı zaman olacak fıkra bile anlatacağım. Ama biliyorsanız anlatmayayım tabii.. O zaman ben fıkrayı anlatırım, baktım ki biliyorsunuz bir daha anlatmam... Ayrıca anılarım arasında size aktarmaya değer bulduklarımı hiç unutmamaya çalışacağım. Ve bunları aktarırken konuşmama "hiç unutmam" diye başlayacağım. Böylece anılarımın ilginçliği ve hafızam konusunda size güven vermiş olacağım..

Böyle bir salağı hangi grup kabul eder ki.. Normal olanı, insanın adını söyleyip boş olan sandalyeye oturması değil midir?

Kısacası (Kısaca mı? Madem kısasını biliyordun iki saattir ne yazıyorsun?) sıraladığım nedenlerden dolayı böyle bir merhaba yazısı yazmadım.

Aslına bakarsanız siz "sevgili" okurlarla nasıl bir ilişki kuracağımı da bilmiyorum. Kafamda okur - yazar ilişkisiyle ilgili soru işaretleri de var çünkü. Okurun kafasında dağınık halde gezinen fikircikleri derleyip toplayan, özneleyen, tümleçleyen, yüklemleyen biri midir yazar? Bunu yapabildiği oranda başarılı, yapmadığı kadar da aykırı mı sayılır? Yani okur düşündüğünü düşünen yazarı mı sever? Ama bu durum yazarın varlığını gereksiz kılmıyor mu? Siz kendi içinizde halledin, ben niye yazıyorum? Elbette ülkemizde aykırı olmakla birlikte başarılı sayılan yazarlar da vardır ama onlar da sevimsizdirler. Ben hem sevimli hem aykırı hem de başarılı olmak istiyorum, ne yapmam lazım?

Okurun tuhaf alışkanlıklarından biri de kimi sözlerin altını çizmektir. Bu durum ise yazıyı daha sonra okuyan kişileri depresyona sokar.. Kimse bir yazıyı "salak olma, bu cümlelere dikkat et" şeklinde bir uyarıyla okumak istemez. Bu nedenle altı çizilmeye değer cümleler yazmamaya gayret edeceğim.

İşte heyecanlı, hafif utangaç, çokca tedirgin bir "merhaba" yazısının sonuna geldik. Önümüzdeki hafta bu sayfalarda buluşmak ümidiyle şen ve esen kalın vs vs vs...

Neyse...

Hayatın orasında burasında gelişigüzel seslendirdiğimiz sözler uçucudurlar ama yazının böyle yeteneği yoktur, yazdığınız yerde kalır.

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

2-

Ekmek, kola, soda ve gazete için...

Bu sabah... Çok erken... Henüz uyanmamışken... Dün gecenin alkol ağırlığını üstümden atmadan, bir alka seltzer tabletinden başka hiç kimseyle görüşmeye hazır değilken telefonun başında sinir içinde beklemeye koyuldum. Bakkalın telefonu sürekli meşgul çalıyordu. Bir esnafın telefonu meşgul çalamaz, çalmamalıdır. Ama çalıyor işte...

- Alo bakkal Hüseyin mi?.. Kimsin peki? Muttalip mi? Ha, Hüseyin'in arkadaşısın öyle mi? Arkadaşlığınızın derecesi nedir? Yani siparişimi sana söylersem Hüseyin'e iletebilir misin? Direk görüşebiliyor musun kendisiyle? Ne demek "Anlayamadım." Madem anlayamayacaksın niçin açıyorsun telefonu? Telefon çalınca kaldırıp "alo" demekle iş bitmiyor! Karşı tarafı anlama mecburiyeti var!.. Yanında dilimizi bilen kimse var mı? Hüseyin nerede peki? Ne zaman gelir Tekel'den... Yani Hüseyin hiçbir şey söylemeden Tekel'e gidiyor ve yerine hiçbir işe yaramayan bir Muttalip bırakıyor öyle mi?.. Muttalip, sayende telefonumuzu dinleyen arkadaşlar açısından son derece sıkıcı, manasız bir konuşma oldu... Telefonu kapatmasını biliyorsun değil mi Muttalip? O elindeki ahizeyi aldığın yere koyacaksın... Yap bakayım...

Muttalip telefonu kapatmayı başardı. Artık iki tablet alka seltzere ihtiyacım vardı.

Çok hızlı giyindim. Eşofmanın altına iskarpin giyecek kadar şuursuz ve sinirli bir şekilde asansörümü çağırdım. Evet artık kuşkum kalmamıştı, tümüyle aksilikler üzerine kurulmuş, sinir bozarak güldürmeyi deneyen bir komedi filminin içindeydim: Asansör bozuktu.. Söylemeye gerek yok, altıncı katta oturuyorum. Asansörse zemin katta derin bir sessizlik içinde.

Bu sabah... Çok erken... Henüz uyanmamışken... Önce Muttalip... Ardından asansör...

Apartmanın kapısından çıkacakken, Kapıcı Ruhi... Gözlerinde gecikmiş bir yakıt parası talebi, bende bozuk yok. Benim için o sırada olay yerinde Kapıcı Ruhi de yok... Yürüdüm...

Bir sokak ilerdeki bakkala gitmek zorundaydım. Daha önce bir kez gittiğim ve bin kez pişman olduğum, çok gereksiz konularla ilgili uzun sohbetler seven geri zekâlı bakkalla yüzyüze geldiğimde başıma gelecekleri anlamıştım ama artık çok geçti. Beş milyonum onun salam kokan ellerindeydi..

Konuşmaya başladı... Daha doğrusu, O, ben bakkala girmeden önce konuşmaya başlamıştı, ben lafın arasına girdim.

Hayır bakkal, dün gece A Takımı'nı seyretmedim!

Hayır bakkal, Romasız Perihan'ı tanımıyorum!

Hayır bakkal, takım tutmuyorum, hükümeti kurma çalışmalarıyla ilgilenmiyorum ve "Yalım" acaip bir isim midir hiç düşünmedim... Ben kola, soda, ekmek ve gazete istiyorum...

Hayır bakkal, Toşak bence iyi bir komedyen değil, espri seviyor hepsi bu...

Hayır, Fatih Terim'in her geçen gün neden daha bir asabi olduğunu bilmiyorum.

Şansal Büyüka bu büyük A meselesini abarttığı için mi Arman Hoca diyor, bilmiyorum..

Hayır sayın bakkal kardeşim ben, günün yarısını televizyon seyredip diğer yarısını da seyrettiklerini diğer seyredenlerle konuşarak geçiren insanlardan değilim. Ben bu ülkede bir azınlık mensubuyum ve bazı haklarım var. Mesela hiçbir şey konuşmadan parasını ödeyerek ekmek, soda, kola ve gazeteye sahip olmak gibi... Lütfen istediğim şeyleri...

Hayır hayır hayır! Beni Sibel Can olayına da karıştıramayacaksın! Ayrıca adliyeye intikal etmiş bir olayla ilgili konuşmak doğru olmaz. Belki inanmakta zorlanacaksın ama (tıpkı Türkçe konuşmakta ve sevimli olmakta zorlandığın gibi) Sibel Can'ın yakalanmasıyla ilgili herhangi bir fikri olmayan insanlar da var... Tamam belki burada değil ama komşu ülkelerde var. Tut ki Bulgar'ım ve senden kola, soda, ekmek ve gazete istiyorum. Peki sadece kola, soda ve ekmek istiyorum, sende Bulgarca gazete yoktur.

Hayır bakkal, dün gece A Takımı'nı seyretmedim.

Hayır, Hande Ataizi gerçekten o kadar para kazanıyor mudur bilmiyorum, daha da güzeli bilmek istemiyorum.. Benim özellikle bu tip durumlarda kullanılmak üzere geliştirdiğim ve çocukluğumdan beri özenle sakladığım, nefis, kullanışlı rahatlatıcı bir "BANA NE KARDEŞİM" adlı bir cümlem var. Sayın Ataizi konusunda da o cümleyi kullandım. İstersen sana da bu cümlenin küçük kardeşi olan "SANA NE KARDEŞİM"i vereyim, sen de bana kola, soda, ekmek ve gazetemi ver.

Anlaşıldı... Sürekli konuşan bakkala bakıp arada bir hı hı, tabii canım türünden oportünist sesler çıkarmak ve içimden yukarıdaki satırları geçirmek işe yaramıyor... Konuşmalıyım!.. Ben de herkes gibi geyik muhabbetinin kapsama alanına girmeliyim! PEKİ BAKKAL KOLLA KENDİNİ!

- EVET BAKKAL EVET!.. BU SABAH SAAT BEŞE KADAR A TAKIMI'NI SEYRETTİM.. PROGRAM BİTTİ AMA UYUMADIM.. SAAT SEKİZE KADAR SENİN DÜKKANI AÇMANI BEKLEDİM.. ÇÜNKÜ SEYRETTİKLERİMİ DERHAL SENİNLE PAYLAŞMALIYDIM. BAŞKA TÜRLÜ UYUYAMAZDIM. EVET HEMEN ŞUNU BELİRTMELİYİM Kİ ROMALI PERİHAN ROMASIZ PERİHAN OLDUĞUNDAN BERİ, DÜNYA GÖRÜŞÜNDEKİ GELİŞİME BAĞLI OLARAK VİZYONUNDA BARİZ BİR RAHATLAMA VE KESİF BİR GENİŞLEME OLDU VE TABİİ Kİ BU DURUM, SİBEL CAN OLAYINDA YAPTIĞI ŞOK AÇIKLAMALARLA GÜNDEME GELEN NURİŞ LAKAPLI KİŞİNİN DE DİKKATİNİ ÇEKMEKLE BİRLİKTE, PRESTİJ AİLESİNE KATILMASINA KESİN GÖZÜYLE BAKILAN JON BENJAMİN TOŞAK'IN BU KONUDA SESSİZLİĞİNİ SÜRDÜRMESİ VE KONUYLA İLGİLİ GÖRÜŞLERİNE BAŞVURMAK İÇİN EVİNE GİDEN MUHABİRLERE EVDE YOKMUŞ GİBİ DAVRANMASINA, DOĞAL OLARAK BÜTÜN KUŞKULARIN FATİH TERİM ÜZERİNDE TOPLANMASINA YOL AÇTI... ÖTE YANDAN SEDA SAYAN, LÖV, LÖV'ÜN TERCÜMANI VE ADININ AĞIZDA GEVELENMESİNİ İSTEMEYEN BİR YETKİLİ, HANDE ATAİZİ'NİN "AZ KAZANANDAN AZ, ÇOK KAZANANDAN BAZEN" VERGİ ALINMASIYLA İLGİLİ HAZIRLADIĞI VERGİ TASARISI ÜZERİNDE SERT TARTIŞMALAR YAPTILAR. BU ARADA YALIM EREZ NE YAPIYOR? EŞİNE HÜKÜMET KURMA İŞİYLE UĞRAŞTIĞINI VE EVE BİRAZ GECİKECEĞİNİ SÖYLÜYOR AMA, TELEVİZYONLARIN ANA HABER BÜLTENLERİNDE GÖRÜLÜYOR Kİ KENDİSİ DENİZ BAYKAL'LA GAYET LAUBALİ BİR MUHABBET YAPMAKTADIR.. HATTA O KADAR LAKAYTTIR Kİ TOKALAŞMALARI YİRMİSEKİZ DAKİKA SÜRMÜŞ, FAKAT GÖRÜŞMELERİ ONİKİ DAKİKAYI BİLE BULMAMIŞTIR... TABİİ Kİ BÜTÜN BU OLAYLARIN DIŞINDA KALAMAYAN HÜLYA AVŞAR BİR KISIM MEDYANIN ETKİSİYLE OLACAK, SERVİSİ KARŞILAYAMAMIŞ VE DEVLET SANATÇISI OLAMAMIŞTIR. YAZAR İSMAİL BEŞİKÇİ CEZAEVİNDEDİR AMA GÖNÜL YAZAR DEVLET SANATÇISI OLMUŞTUR. FAKAT SAYIN EROL BÜYÜKBURÇ'TAN KUZEY KIBRIS TÜRK CUMHURİYETİ DEVLET SANATÇILIĞI BİLE ESİRGENMİŞTİR. NEDEN BİR NURİ SESİGÜZEL'E, BİR BANU ALKAN'A, BİR SANA YAVRU DEVLET SANATÇILIĞI ÖDÜLÜ VERİLMESİN TESELLİ MAHİYETİNDE? NEDEN? SORUYORUM BAKKAL, NEDEN? PEKİ BÜTÜN BUNLAR OLURKEN SAAT SABAHA KARŞI ÜÇ SULARINDA EVİNE GELEN DEMET ŞENER EVİNİN HER ZAMANKİ YERİNİN İKİ BLOK ÖTESİNDE OLDUĞUNU FARKEDİYOR. BU DURUMU KOMŞULARINDAN GİZLEMEK İSTİYOR AMA OLAY YERİNDEN TESADÜFEN GEÇMEKTE OLAN ŞAMDAN MUHABİRİNE YAKALANIYOR VE BÖYLECE, DEMET ŞENER'LE SEVDA DEMİREL'İN AYNI KUAFÖRE GİTTİKLERİ GERÇEĞİ DE SU YÜZÜNE ÇIKMIŞ OLUYOR. TAM BU SIRADA BULGARİSTAN'DA BİR ÖN SEVİŞME SIRASINDA DANYAL LİMAN KİMLİĞİYLE YAKALANAN KİŞİNİN, ASLINDA PASAPORT KONTROLÜ SIRASINDA DODİ EL FAYED KİMLİĞİYLE YAKALANMASI GEREKEN ŞANSAL BÜYÜKA VE EKİBİ OLDUĞU AÇIKLANIYOR. VE ŞİMDİ! BÜTÜN BUNLARIN IŞIĞINDA BANA... EKMEK... KOLA... SODA... VE GAZETE VERECEK MİSİN? SORUYORUM BAKKAL BUNLARI BANA VERECEK MİSİİİİİİİİİİİİİİİİİİİİİİN?.. Ve paraüstü tabii...

Bu sabah... Çok erken... Henüz uyanmamışken... İçinde kola, soda, ekmek ve gazete olan bir poşetle, Kapıcı Ruhi'nin yanından yakıt parasını sanki yıllık peşin ödemiş bir edayla geçip altı kat merdiven tırmanarak eve vardım... Artık kahvaltımı hazırlayabilirdim... Tam burada, o tiksindiğim cümleyi yazmak zorundayım: FAKAT O DA NE? Poşetin içinde ekmek yok! Kola var, soda var, gazete var ama ekmek yok... Derhal telefona sarıldım... (Bir süre birbirimize sarılıp ağladık...)

-         Alo bakkal Hüseyin mi? Kimsin peki?.. Muttalip mi? Muttalip, sen telefonu kapat, ben biraz ağlayacağım.

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

3-

Hem acıklı hem de komik herkesten

"Medya çağı mı? Ne diyebilirim ki? En tiksindiğim şarkıları bile ezbere biliyorum." Pedicures

Haber herkese lazımdır; ama en çok habercilere... Haberin, iletilmekten çok "satıldığı" bu iletişim çağında anahaber bültenleri, televizyonda ayrı kategorilerde yer alması gereken herşeyi kendi bünyesinde toplayan bir sirke dönüşmüş durumda. Artık ortalama bir haber ekibinde bulunması gereken elemanlar haberciler, muhabirler, editörlerle sınırlı değil. İş sadece "karizmatik" spikerle de bitmiyor. Mutlaka en az bir komedyene de ihtiyaç var. Hatta bazılarında iki (Bakınız Şov Tivideki UZUN ÇARESİZ ile KISA KİFAYETSİZ).

Bu komik malzeme kullanımının amacı seyircinin mizah talebini de karşılamaktır. Çünkü haberler seyircilerin bütün beklentilerini karşılamak zorundadır. Hem bir eğlence programı, hem bir komedi dizisi, hem de çok acıklı bir drama olmak zorundadır. Güldürmeye, ağlatmaya, sevindirmeye, acıtmaya ve kanırtmaya mecburdur. Artık bütün televizyon yayını uzun bir "anahaber bülteni" haline gelmiştir. Reha Muhtar'ın kanal sahibinden daha havalı takılması da bu yüzdendir zaten.

Bir haber nasıl daha güldürücü hale getirilir? Bunun en güzel örneği az önce bahsettiğim kısa-uzun çelişkisidir. Şov Tivide bir "çok uzun" ile "çok kısa" biraraya getirilmiş ve sonuçta "daha da kısa" bir mizahi kalite elde edilmiştir. Biz normal insanlar zaten nerede uzun boylu biriyle kısa boylu biri yanyana gelirse gülmekten ölürüz... Ama bu yeterli değildir haberler için. Olaya haber süsü vermek şart olduğundan, bu "acayip" komik iki kardeşimize bünyelerine uygun ve herkesi gülmekten kırıp geçirecek bir de konu bulmak gerekmektedir. Örneğin "Viagra" meselesi ya da "saç çıkartan ilaç iktidarsızlık yapıyormuş" gibi. Bunlar sağlandıktan sonra iş sokak röportajlarında mizahi bakımdan randıman alınacak geri zekâlıların bulunmasına kalıyor ki, ekibimizin bu konuda zorlanma ihtimali yok.

Haberlerdeki "özel muhabir" şıklığına gelince... Temel amaç kendi haber starını yaratmaktır. Çünkü o ana kadar ismini kimsenin bilmediği bir kişinin durup dururken pompalanmasının nedeni o kişinin olaylara çok özel bir bakış açısı olması değildir. Aslında öyle biri yoktur. Haber ekibi tarafından yaratılmıştır. Bu arkadaşlara sanal haberciler diyebiliriz. "Çağatay Yollarda" veya "Bükentay Kırlarda" gibi, haberler içi özel köşeler, izleyenlere doyumsuz anlar yaşatmaktadır. Bu köşeler de yine ve doğal olarak sırtlarını binyıllık köklü gülmece geleneğimize dayamışlardır.

Mizah herşeydir.

Mizah satar, sattırır.

Fakat en acıklı olanı Ali Kırca'nın bültenin sonunda kameraya bakıp kendisini gülmeye zorlayarak, hatta kendisini tehdit ederek sarfettiği şu cümledir:

ALİ KIRCA- Evet... Bizim City'deyiz.

Sadece haber, haber olmaya yetmez... Yani insanın köpeği ısırması artık haber değildir. O insanın aynı zamanda köpeğe tecavüze yeltenmesi ve birkaç yakınıyla birlikte canlı yayına çıkıp konuşması da gerekmektedir. Tabii en güzeli köpekle insanı canlı yayında buluşturmaktır ama RTÜK ve Panter Emel gibi sorunları aşmak güç olabilir.

Habercilerin işi, olayı en hızlı ve en objektif şekilde ulaştırmak değildir artık. Onların görevi en komik, en acıklı, en seyirlik haberi "üretmektir..." Ya da olan bir haberi durumuna göre ya daha komik ya da daha trajik hale getirmek.

Trajik haber modeli komik haber modelinden daha komiktir. Sözgelimi şöyle bir olay vuku bulmuştur: Bir genç kıza bir araba çarpmıştır ve kızcağız hayatını kaybetmiştir. İşte bu durum "trajik muhabirsunucu" için bulunmaz bir fırsattır. Derhal kameraman arkadaşı ile olay yerine, mümkünse olay olur olmaz (yani cesedin üzerine gazete kâğıdı konmadan- ha bu arada, ölüm oranının bu kadar yüksek olduğu bir ülkede cesetlerin üstlerini örtecek gazete kâğıdından başka doğru düzgün bir örtü yok mu allah aşkına?) değilse mümkün olan en hızlı şekilde (hatta hızı abartıp olay olmadan önce olay yerine giden var) gider ve kayıt başlar:

ÖLÜ SEVEN MUHABİRSUNUCU- Evet!.. (Bu "evet" muhabirler için bir tür besmeledir) Nurgül onsekiz yaşına henüz girmiş (demek ondokuzuna "henüz" girmemiş) hayatının baharında (hayatının baharında mı? Ne hoş bir tabir. İlk defa duyuyorum. Ne yaratıcı bir üslubunuz var.) bir genç kızdı (DİKKAT! Buradan itibaren muhabirsunucumuz arabanın kıza çarptığı noktaya doğru yürümeye başlar! Fakat cadde işlektir ve bir başka aracın da haber ekibimize çarpması işten bile olmayacaktır)... Evet işte tam burada şu yönden gelen Ahmet Şopar yönetimindeki (yönetimindeki mi? Anlamadım!... Adam şoför mü cumhurbaşkanı mı?) bir kamyonet Nurgül'ün kısacık yaşamına son verirken aynı zamanda körpecik bedeninde onulmaz yaralar açıyordu... Evet genç Nurgül işte tam buraya boylu boyunca uzandı ve uzandığı yerden bir daha kalkamadı. Kalkamayan sadece Nurgül'ün narin vücudu değil aynı zamanda umutları, düşleri, çeyizi ve sevinçleri idi... Aynur Balkaya Star Haber, Bağcılar!

Heyhat! Tam bu sırada beklenen oluyor ve başka bir kamyonet (tesadüfe bakınız ki Ahmet Şopar'ın küçük kardeşi Hüseyin Şopar yönetimindeki bir kamyonet) haber ekibimize çarpıyor ve başka bir haber ekibi dramatizasyon çalışmasına kalınan yerden devam ediyor.

İKİNCİ ÖLÜ SEVEN MUHABİRSUNUCU- Evet... Aynur Balkaya hayatının baharında bir haberciydi... Haberle yatıp haberle kalkıyordu... İşini aşkla seven genç Aynur, yine bir kaza haberini size ulaştırmak için göreve koşmuştu... Ama bu onun son haberi olacaktı... Habere gitmiş, haber olmuştu... Gençti, hayat doluydu, mesleğinde iyi bir yere gelmek için gece gündüz çalışıyordu vs. vs. vs. vs........

Haberlerde temel amaç şudur: Komik olanın suyunu çıkarıp gülünmez hale getirmek, sahici acıları ise komik hale dönüştürmek!

Tabii bunlar tümüyle sizin sorununuz.

Çünkü ben artık Discovery Channel seyrediyorum. Ordaki maymunlar daha sahici.

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

4-

Geyik muhabbetinin kökleri

"Anadolu uygarlığın beşiğidir.. Evet beşiğidir. Uygarlık orada doğmuştur ama korkarım büyümek için başka yere göçmüştür..."

Ludvig Bauhaus Her yerde hep aynı şeyler konuşuluyordu ve delirmek üzereydim!

Bütün konuşmalar, tanışmalar, kavgalar, tartışmalar; hepsi, hepsi aynıydı... Toplam iki yüz kelime arasında dönüp duruyordu herkes. Toplumun tüm yükünü bu zavallı iki yüz kelime taşırken, öte yanda binlerce kelime, ambalajı bile açılmamış vaziyette öylece duruyordu.

Neden hayatımız sonsuz bir geyik muhabbetine dönüşmüştü?

Neden her yerde, her zaman aynı şeyler, aynı konuşmalar, aynı kötü espriye aynı salak gülmeler vardı?..

Sanki valilik ortalama bir günü teybe kaydetmiş, biz de her gün o kaseti yeniden, yeniden ve yeniden seyrediyorduk!

Sabah karşılaşmalarımız aynı... İşyerindeki ilk poğaça yemelerimiz, ilk çayımız aynı... Herşey, herşey hep aynı... Maç sonrası muhabbetlerde bile en fazla üç ihtimal vardı...

Ve bu aynılıkları birbirine bağlayan, upuzun bir geyik muhabbetiydi...

Toplumumuzun neden bu kadar geyik muhabbetine yatkın olduğunu araştırmaya karar verdiğimde nelerle karşılaşacağımı bilmiyordum. Kendimi sponsoru olmayan belgeselci gibi hissediyordum. Televizyonda doğru düzgün bir saatte yayınlanıp yayınlanmayacağım bile belli değildi. Ama inanmıştım. Geyik muhabbetinin köklerinin Anadolu'da olduğunu hissediyordum ve bu gerçeği ortaya çıkarmak için herşeyi göze almıştım. Ama bu çok masraflı ve meşakkatli bir işti, mutlaka bir sponsor bulmalıydım. Konuyu görüşmek üzere Türkiye Kıraathaneler Birliği Başkanı Saim Köse ile buluşmaya gittiğimde, Sayın Köse beni kapıda görür görmez okeyden kalktı, başka bir masaya geçtik. Aslında sigara dumanından hiçbir şey görünmüyordu ama seçebildiğim kadarıyla önümde bir masa vardı ve Sami Bey çok iyi bir insandı. Böylece bu araştırma için Şen Bezik Briç Salonu, Köşk Kıraathanesi ve Liman Kafe Bilardo Salonu sponsor oldu (Burada hemen şunu belirtmeliyim ki Liman Kafe Bilardo Salonu'na yeni alınan masalarda üç bant oynamanın tadını ancak hakiki bir sevişmede ya da Köşk Kıraathanesi'nde içeceğiniz hafif bir çayda bulabilirsiniz. Unutmayınız, parasına oyun oynamak yasaktır).

Evet, bu belgesel çalışmamda Sami Bey'in ve daha birçok isimsiz geyikçilerin katkıları vardır.

Tabiatıyla araştırmanın tüm sonuçlarını burada maalesef aktaramayacağım. Sadece geyik muhabbetinin tarihçesiyle ilgili çok önemli bir bulgumu, ilk geyik muhabbetinin nerede, ne zaman, kimler tarafından yapıldığını belgeleriyle birlikte sunmakla yetineceğim.

Bu araştırmamı hayatı boyunca geyik muhabbeti sınırları dışına çıkmamış ve bu uğurda milyonlarca sigara tüketmiş isimsiz yığınlara adıyorum.

Geyik muhabbetinin tarihçesi

1951 yılının mart ve nisan ayları boyunca şimdiki Boyabat'ın güneyindeki antik adıyla Fontelisus bölgesinde, Alman Arkeolog Ludvig Bauhaus önderliğindeki ekip bir kazı çalışması yapmıştı.

Bu bölge M.Ö 721 yılında yoğun bir nüfusa sahipti ve tahıl ürünlerinin toz haline getirilmesi işiyle uğraşan yöre insanı -kesin olmamakla birlikte Mrikyalılar- asla siyah renk taşıyan bir şey giymezdi. Zira siyah giysiler hızla un lekeleriyle kaplanırdı ve Mrikyalılar bunu Buğday Tanrısı Fırrın'ın lanetine yorardı.

Arkeolog Bauhaus dönemin çok ünlü müze müdürlerinin bile dikkatini çekmiş, hatta bazılarıyla yakın dostluk kurmuş başarılı bir bilimadamıydı. Örneğin New York Metropolitan Müzesi Müdürü Charles Overlock ile hemen her haftasonu buluşup golf oynadığı, yenilenin hesabı yüklendiği, arkeoloji çevrelerince bilinen bir gerçektir.

Bauhaus ve ekibi nisan ayının yirmi dördüncü günü bir mağarada resimli bir duvar yazısı bulduklarında hayretlerini gizleyecek yer bulamamıştı. Mağaranın duvarına çizilen iki insan, bir masa başında oturmuş SİKALİN (biraya benzer, arpa maltından yapılan bir tür içecek) içmekteydi (Bu hiyeroglif şu anda Berlin Şehir Müzesi'nin bodrum katında kalorifer dairesinin girişinde durmaktadır).

Burada önemli olan ve kazı heyetini hayrete düşüren, resimden çok resmin altındaki yazıydı. Çünkü bu yazı sadece resmedilen iki insanın ve muhtemel bir de resmi yapan kişinin bildiği şifreli bir dille yazılmıştı.

Ludvig Bauhaus bundan sonraki hayatını işte bu yazıyı deşifre etmeye adadı. Bauhaus bu kazı çalışmasından yirmi gün sonra hayata gözlerini yumdu ve hayat da bu olaya gözyumdu. Ancak insanlık ve özellikle de Anadolu tarihi açısından bir devrim niteliğindeki buluşu hâlâ bizim için değerini korumaktadır.

Ludvig Bauhaus sonuçta yazıyı deşifre etmiş ve tarihteki ilk geyik muhabbetini günışığına çıkarmıştır.

Bauhaus'un bulgularına göre resimdeki iki insan arasındaki bir konuşmayı aktaran yazının meali şöyledir:

(Uyarı: L.B'nin çevirisi size biraz garip gelebilir, çünkü L.B çok az Uygur Türkçesi biliyordu. Ama bu yüzden tatsızlık çıkarmanın gereği yok, ben sizin için bir kez daha çevirdim)

1. Geyikçi- Ya beladur hakakutung yaşeanmayiz... Pizara bir çıkayursung har şay ıtaş pehasi.. Senradu gilip ey ustarlar! Bı sefir nıh ularlar!

(Ya birader, hakikaten yaşanmaz! Pazara bir çıkıyorsun herşey ateş pahası! Sonra da gelip oy isterler. Bu sefer nah alırlar!)

2. Geyikçi- Ya başver tıkma kafangu gardişim!

(Yahu boşver, takma kafana kardeşim..)

1. Geyikçi- Nısı tıkmam gardişim! Şerrefsizim ben olacagum, şu mamalakatun bışnda, herşeyi iki dolingende hallederim!

(Nasıl takmam kardeşim! Şerefsizim ben olacağım şu memleketin başında, herşeyi iki dolingende hallederim - dolingen, o dönem kullanılan bir zaman birimidir. Bir dolingen yaklaşık olarak on yedi saliseye karşılık geliyor-)

Evet bu konuşma böyle sürüp gidiyor. Fakat bizim elimizdeki metinde bu kadarı çevrilmiş. Çünkü Ludvig Bauhaus bu konuşmadan fena halde sıkılmış ve hayata veda etmiştir. Metnin tamamını okumak isteyenler Şen Bezik Briç Salonu'nda bulabilir. Not: Sine beş yayınımız vardır.

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

5-

Ne bağırıyorsunuz kardeşim, sağır mıyız?

"Sen sen ol, sadece marş söyleyenlere inanma!" Bir Lapon Atasözü

Anlamaya değer bir şey söylüyorsan bağırmana gerek yok. Her bakımdan zayıf bir sözü kuvvetlendirmenin yolu volümü açmak değildir ki. Tam tersi, anlamsızlığın sesini açmaktan başka işe yaramıyor bu eylem!

Ama kim daha çok bağırıyorsa biz onu alkışlıyoruz...actopc.pmc.pm.

Kim şarkı söylerken daha dik seslere çıkıyorsa onun kasetini alıyoruz. Bülent Ortaçgil bizim için fazla "light" kalıyor. Zuhal Olcay'ın güzel şarkı söylemesi yetmiyor, herhangi bir televoleye çıkıp "en büyük fener" diye bağırması gerekiyor. Hatta herhangi bir şarkısını tornistan edip tribün makamına çevirmesi şart... Mesela şuna ne dersiniz:

Çünki mağlubiyet de neticeye dahil...

Çünki yenilenler hâlâ cimbomlu...

Haklısınız benim de midem bulandı... Vedat Sakman, Zuhal Olcay ve Attila İlhan'dan özür dilerim.

Ben hayatımda hiçbir mitinge katılmadım. Bağırıyorlar çünkü... Bağırdıkça sesleri ve sözlerinin taşıdığı anlam kısılıyor. Ben hep alternatif bir miting düşlemişimdir: Taksim meydanında beşyüzbin kişi var ama çıt çıkmıyor. Derin, çok derin bir sessizlik olduğunu düşünebiliyor musunuz? Bundan daha muhteşem bir protesto biçimi olabilir mi?

"Yüzbinler hep bir ağızdan zulme karşı" bağırmışlarmış! Ne var bunda? Marifet mi yani? Asıl marifet o yüzbinlerin hep bir ağızdan susabilmesi! Asıl zor olan, gerçek disiplin gerektiren bu değil midir? Ben boş konuşan değil dolu dolu susan bir Türkiye düşlüyorum! Seçim yaklaşıyor, başınıza geleceği biliyorsunuz değil mi? "Ne kadar çok gürültü yaparsak o kadar oy alırız" konulu kampanyalar başlayacak yine... Megafonları kendilerinden büyük kamyonlar geçecek evlerimizin oturma odalarından... Bağırdıkça anlaşılmayacak ne dedikleri! Zaten anlaşılacak bir şey de yok söylediklerinde... Bu yüzden bağırıyorlar ya zaten... Anlam siyasetimizi terkedeli çok oldu... Kendisinden nicedir haber alınamıyor...

Ne bağırıyorsunuz kardeşim? Sağır mıyız yoksa geri zekâlı mı? Oy istiyorsan efendi gibi iste!

Gandhi ne kazandıysa "efendiliğinden" kazanmadı mı? Herkesin teslimiyet zannettiği "susup oturmayı" en büyük direnişe çevirmedi mi?

Bağırmanın bir sözün etkisini arttırdığı düşünülür çoğu zaman. Oysa Stephen Hawking doğru düzgün konuşamıyor bile. Ama son yılların en dikkate değer şeylerini söylüyor.

Ama bizim gibi gürültücü toplumlarda her kafadan manasız bir ses çıkar ve suskun insanlara angut gözüyle bakılır. Örneğin tüpgaz firmalarına bakılırsa kendilerinin dışındaki tüm satıcılar salaktır, çünkü mamullerine uygun bir beste yaptırıp zihnimize tecavüz etmeyi bir türlü beceremiyorlar... Sanıyorum ki benim evin bulunduğu sokak dünyanın en çok tüp satılan sokağı. Çünkü neredeyse yirmidört saat tüp kamyonları "Aygaaaaaz," "İpragaaaaaz," "Likitgaaaaz" şeklindeki nefis şarkıları eşliğinde geçip duruyor...

Ben ülkedeki sorunları konuşurken Avrupa'dan örnek vermekten ve "adamlar yapıyor kardeşim" konulu sohbetlerden hoşlanmam ama herhalde dünyanın herhangi bir uygar köşesinde böyle bir şeye izin verilmez değil mi!

Halbuki bu iğrenç şarkılara gerek yok! Benim bir müşteri olarak sizden müzikal bir beklentim yok ki... Ben sizden şarkı alacaksam tüpü nereden alacağım? Sezen Aksu'dan mı? Ama sayenizde evimde tutuklu kaldım... Beni her sabah sekizde uyandırıyorsunuz! Ancak unuttuğunuz bir şey var, ben sabah saat beşe doğru yatıyorum... Genellikle de sabah sekizde herhangi bir tüpçüyle randevulaşmıyorum.

Tüpe ihtiyacı olmayan birisi de değilim. Ama yine de şarkı kılığında bana işkence etmenize gerek yok... Eğer hadiseye reklam açısından bakıp tüketiciyi özendirmekse muradınız, yine yanlış yapıyorsunuz... Çikolata satmıyorsunuz ki! Yani biz "aygaaaaz" adlı şarkıyı duyunca, "canım da nasıl tüp çekti anlatamam" deyip pencereye koşmayız ki! Tüpümüz biterse, size telefon ederiz, telefonda bile sesimizi yükseltmeden tüp isteriz, siz de getirirsiniz!

Telefondaki konuşmayı mahallenin tamamı da duymaz. Siz de sessiz bir tüpü sessizce getirir sessizce takar, sessizce evi terk edersiniz. Bağırmanıza ne lüzum var! Allah muhafaza ya diğer esnaflar da bu yöntemi uygulamaya kalkarsa? O zaman halimiz ne olur? Siz bunu yapabiliyorsanız bizim bakkalın da Seden Gürel'le anlaşıp "Şen Bakkaaaaal" adlı bir şarkı söyletme hakkı vardır tabii ki!

Öte yandan sanki günlük yaşamımız çok sessizmiş gibi bağırmak için maçlara gidiyoruz. Normal şartlarda bir insanın bir diğerine ettiği basit bir küfür cinayet sebebi olurken, kırk bin kişi biraraya gelip yüksek sesle hakemin cinsiyetini tartışıyoruz.

Dinsel inanç, doğası itibariyle tanrıyla kul arasındaki uhrevi ve sessiz bir ilişki iken biz bağıra bağıra inanıyoruz! Çünki inanmamız yetmez, bunu başkalarının da duyması gerekir! Ahretteki mutluluk için değil dünyevi dertlerimizden dolayı inanıyoruz. Bu yüzden de bağırmamız şart! Madem tanrının hiç konuşmasanız bile kalbinizden geçenleri duyduğuna inanıyorsunuz, ne diye bağırıyorsunuz?

Bütün bunların ışığında sessizce bir soru sormak istiyorum: Ne bağırıyorsunuz kardeşim, sağır mıyız?

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

6-

Hijyenik aşklar

Amacım hep komik şeyler yazmaktı...

Hayatı çekilir kılmak için yanıma biraz mizah almıştım... Fazlasını size verecektim... Yolda yersiniz diye... Yaşarken...

En kızdırıcı durumlardan bile kahkaha elde edecektim. Gülecektiniz ben kızdıkça... Derin çelişkilerle eğlenecektiniz.

Manik tarafımı sunacaktım size, depresifliğimden sakınacaktım sizi. Ben Gürbüz Vural'dım çünki... Tam bir "özel isim" bile sayılmayan... Adımın ilk harfinin büyük yazılması beni özel isim yapmaya yetmiyor çünki... "İsmini ilk kez duyduğunuz ama hepinizin tanıdığı" ve sanal hayatlarımıza sunulan bir gölgeydim ben...

Nasıl ve neden bir veda ikliminde yazıyorum bu satırları bilmem... Dedim ya depresif tarafıma denk geldiniz işte...

Neden bugün böyleyim bilmem... Belki de bir ocak ayının olmadık bir çarşambasında beklenmedik bir güneş çıktı ortaya, ondandır... Hava çok güzeldi ve ortada komik bir şey yoktu.

Hava nasıl güzel ve ben nasıl depresifim...

İyi havaları sevmez şairler.

Yağmur çocuğudur onlar...

İyi havalar iyi gelmez has şairlere... Orhan Veli'nin "mahfını" hatırlayın... Ve bir de şimdiki planlı hijyenik sevda karikatürlerinizi düşünün.

Herşey daha önce yaşanmış... Kullanılmış ilişkilerdeki ikinci el ucuzluğunu aşk zannediyoruz... Hayır o sözler söylendi... Hayır o şarkıya ağlandı daha önce... Hayır o çiçekler artık birer pahalı klişeden ibaret... Kırmızı gül aşk demekmiş! Yok ya? Bütün aşklar aynı şey demek değil ki! Sarı gül ayrılık anlamına gelirmiş! Hadi oradan! Kim uyduruyor bunları! Hangi çiçek toptancısı isim verebiliyor binlerce şairin milyon yıldır adlandıramadığı şeylere?...

Aşkı, ayrılığı, sevdayı şairlerden daha kolay anlatıyor çiçekçiler! Parasını ödeyin yeter... Doğumgünlerini, evlilik yıldönümlerini bir hafta önceden hatırlayın yeter... Yerli yerinde olsun klişeleriniz... Şarabınız ve mumlarınız hazır olsun... Sevmek için iyi bir yürekten çok aksesuarlarınızın tam olması önemlidir...

Ben bu "özel" günleri hep unuttum... Yani mart ayının herhangi bir günü "birlikte olduk" diye sene-i devriyesini neden kutlayalım ki?... İnsan nasıl berbat bir duruma düşer bazen... Eve girersin, ışıklar söndürülmüş, mumlar yanmaktadır... O saniye anlarsın o gün senin unuttuğun bir "özel" gündür... Allahım neydi bugün? Ayın kaçıydı? Daha da önemlisi hangi aydayız?

Hep küstüler bana hayatım boyunca...

Sevmedim, sevdiysem de önemsemedim zannettiler...

Yanıldılar... Seviyordum, önemsiyordum. Önemsemediğim, daha doğrusu anlamadığım klişelerdi. Sevdam fazla sadeydi. Aksesuarlarım eksikti... Hâlâ da eksiktir...

Ve şimdiki sevdalanmalar fast food hızında... Hızın içinde yitirilen güzelim bir yavaşlık... Daha yavaştık eskiden... Demleye demleye konuşuyor, seviyorduk... Hemen sevişmiyorduk... Karpuz yemek için efendi gibi temmuz ayını bekliyorduk.

Yetimdi gecelerimiz... Sigaralara zulüm, kül tablalarına yük... Etimizden alıyorduk etimizin tadını. Seviyorduk. Sevişiyorduk. Bazen sadece sevişmeyi seviyorduk.

Kalabalık geceleri bekleyen yalnız kahvaltılar için hep acele ediyorduk. Yağsız beyaz peynir tadında ilişkiler kuruyorduk. Seviyorduk. Sevmeyi seviyorduk. Bazı elele yürüyüşlerde keşke yağmur yağsın istiyorduk. Hangi sevdanın üstüne yağmur yağsa, biz onu aşk belliyorduk.

Hijyene önem vermiyorduk. Beyaz çarşafların üstündeki lekeler aşklarımızın haritalarıydı. Hangisi biz, hangisi yavru vatan oradan anlıyorduk.

Bekliyorduk... Kantinde, durakta, evde... Bir sevda enstitüsünün ekstern öğrencileriydik. Devam mecburiyetimiz yoktu.

O zaman çıkan hangi kaset, diyelim ki Samatya'yı anlamlı ve aşklı kılıyorsa onu dinliyorduk. Biliyorduk ki o şarkıyı altı yıl sonra duyduğumuzda bir Samatya sevişmesini yeniden yaşayacaktık...

Parasızdık. Paraya para demiyorduk. Para kendini bir şey zannediyordu ama biz ona ismiyle hitap ediyorduk. Kimde varsa ondan harcıyorduk. Sevda girişimlerimizden para üstü almıyorduk.

Kirliydik. Ter kokuyorduk. Ülke sorunlarını konuşarak sevişmelere yol açıyorduk. Ülkemizi ve tenlerimizi seviyorduk.

Çok ağlıyorduk sonra. Adam gibi, aşık gibi, sarhoş gibi ağlıyorduk...

Tarihi geçmiş gazetelerin üstüne seriyorduk neyimiz varsa... Kitaplarımız, parasızlığımız, sevdalarımız, türkülerimiz...

Sonra söndürdük sigaralarımızı ekonomi sayfasının hiç okumadığımız bir köşesine, ayrıldık... Kaça ayrıldık şimdi hatırlamıyorum ama ayrıldık!

Yürüdü zaman sevdasızlığımızın üstüne.

Unuttuk!

Kuşku, sorumluluk, tedirginlik ve hesapçılıktan oluşan yeni bir arkadaş grubu... Ve bir durumu önceden bilmenin paslı rehaveti... Şimdi elimizde kalanlar bunlar.

Sonunu bildiğimiz sevişmelere başlamıyoruz artık. Koku bizi uzaklaştırıyor. Kokularımız birbirine düşman artık. Hijyene önem veriyoruz ve şimdi çarşaflarımız sakız gibi.

O güzelim lekeler yüreklerimizde kaldı...

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

7-

Kendini dolandırmak

"Yalan söyleyebilen tek canlı türü insandır. Zaten bu sayede canlı kalabilmektedir."

T.S. Anghut

Hep büyük kentlerin birinde ve en çok da en az acıdığımız İstanbul'da caddeüstü bir evimiz olmasını diliyoruz... Kulağımızın dibinden taksiler geçsin istiyoruz. Gürültü bize anlaşılmaz, tuhaf bir güven duygusu veriyor... En çok sessizlikten korkuyoruz... Bir insanla yanyana ve uzun uzun susabilmemiz için dost olma şartı arıyoruz. Yoksa rahatsızlık veriyor bize bütün susuşmalarımız.

Ve ana caddeye ne kadar yakınsak o kadar prim yapıyoruz. O oranda fazla kira ödüyoruz pencerelerini bile doğru düzgün açamadığımız, balkonlarında sadece turşu bidonlarımızın oturduğu evlere... Ve zaten hayatımızı "zamanında şurada bir ev vardı, almadık" üzerine kurduğumuz ve hiçbir tarihi fırsatı zamanında değerlendiremediğimiz, o zaman dağbaşı olan yerlerin sonra "mükemmel" caddeler haline geleceğini öngöremediğimiz için ve kaçırdığımız fırsatlar berberimizle yaptığımız geyik muhabbetlerine meze olduğu için ve hepimizi zamanında Gençlerbirliği'nden ya da Fener Genç'ten istedikleri ama biz gitmediğimiz için kendimizi dolandırmayı meslek edindik. Aramızda babası zamanında trilyoner olmayı ıskalamamış hiç kimse yok. Hepimizin aslında futbola aşırı bir ilgisi ve anormal bir yeteneği vardı ama ah o babalarımız, bizim Pele olmamızı istemediler. Ağaç yaşken eğiliyordu ve babalarımız bizi yaş odunla dövüyordu... İşte bu yüzden kendimizi dolandırmayı meslek edindik.

Evlerin caddeye bakan taraflarını boyayıp arka cepheyi boşveriyoruz. Çünkü hayat caddedir ve asıl caddeden geçenlerin gördüğü önemlidir. Biri yanılıp arka plana takılmışsa o zaten hayatımızın dışına çıkmıştır. Halihazırda iki boyuta anca yetiyor dimağımız ve boyamız. Çünkü biz hayatımızı başkasının gözüyle seyrediyoruz. Dudağımız inceyse uyduruk rujla kalınlaştırıyoruz, göğüslerimiz ufaksa palavracı sutyenler takıyoruz... O sutyenlerin televizyonda açık açık reklamı yapılıyor... Alınıyor, satılıyor, takılıyor... Yani yalanın yalan olduğu açık açık ilan ediliyor. Bunu alırsanız herkesi kandırabilirsiniz deniyor. Ama gece olup da iş sevişme iklimine döndüğünde acı veya küçük gerçek kabak gibi meydana çıkıyor. Kimse kimseye göğsünü gere gere göğüslerini gösteremiyor. İşte bu yüzden kendimizi dolandırmayı meslek edindik.

Ankara'dan Esenboğa havaalanına giderken gecekonduları göreceksiniz, sakın şaşırmayın... Ve başkentimize gelen yabancıların ilk gördüğü manzaranın o gecekondular olduğunu düşünüp cıkcıkcıklanacaksınız... Askeri cunta o işin çaresini bulmuştu 12 Eylül'de; bütün evler beyaza boyanmıştı. Devlet toplu konut yapamıyorsa o vakit beyaza boyar! Bu kadar basittir! Çünkü beyaz herşeyi aynılaştıran nefis bir rengimizdir ve temizliği her yerde en güzel şekilde temsil etmiştir. Yani emeklilerin kuyruğuna çare bulunamazsa devlet "tek sıra" yapar... Sorun çözülmez ama en azından düzgün bir kuyruk olur... "Düzgünlük" bizim için herşeyden önemlidir. İşte bu yüzden...

Örneğin siz hiç Taksim'in orta yerindeki Atatürk Kültür Merkezi binasının arka cephesini gördünüz mü ya da İstiklal Caddesi'ndeki binaların birçoğununkini?

Sanki arka sokaklar yalnız kediler içindir. Hep yasadışı, hep boyasız, hep terkedilmiş. Çünkü daha çok insan geçer anacaddelerden... Bu yüzden kalabalığa yedirir gürültüye getiririz herbir şeyimizi... Bir şeyin gerçekten "öyle olması" önemli değildir zaten, "öyle sanılsın" yeter. İş ki dekorumuz sahici olsun.

İşte bu yüzden sohbetlerimizdeki kahve tadı eksildi. Çetleşiyoruz artık. Teknolojik bir yeniliği gerici bir şekilde kullanmakta bizden iyisi azdır nasılsa. Artık geyik muhabbetlerini kahvehanede değil de son model bilgisayarlarda yapıyoruz... Olmayan bir isimle, olmayan bir yerde, olmayan bir sohbet yapıyoruz ama bunun gerçekliğine inandırıyoruz kendimizi...

Oysa güneş gözlüğü bile (gözbebeklerini sakladığı için) gerçek bir tanışmaya engelken, bu sanal kandırmacaya fit oluyoruz. İşte bu yüzden kendimizi dolandırmayı meslek edindik...

Hep başkalarının bozuk gözleriyle (kimi uzağı, kimi gözünün önünü göremeyen) seyrettik hayatımızı! Caddeye bakan tarafımızı parlattık da arka cephemizi baştan savdık. Misafir odalarımıza yığdık saray tipi koltuklarımızı ama bütün zamanımızı televizyon odasındaki çoktan ölmüş çekyatın üstünde zayi ettik.

Hiç tanımadıklarımıza peygamber sabrı gösterdik ama en "sevdiklerimizin" en küçük kusurlarını bile bağışlamadık. Belki de, "sevdiğimizin" o küçük kusurunu örtecek ya da büyükmüş gibi gösterecek bir sutyeni yoktu ve bütün kusuru buydu. Ama biz hemen, sen bunu nasıl yaparsın, dedik... Sana yakıştıramadık... Senden ummazdık... Dostluğumuzun caddeye bakan yüzünü sık sık yıkamamız gerekiyordu. Dostlarımız bizden tavlayıcı yalanlar bekliyordu. Evcil yalanlar besledik saksılarımızda... Ve en sık söylediğimiz yalan şuydu: Biliyorsun ben dobra bir insanım... Hiç dinlemem langanadak söylerim!..

Zaten hepimiz dobrayız değil mi!. Hep langanadak söyleriz gerçeği, karşımızdaki kim olursa olsun! Hep televizyonda belgesel yayınlansın isteriz değil mi?

Tabii tabii... Bu söylediklerinize siz inanıyorsanız, sizin bir itirazınız yoksa size, benim için sorun yok...

Ve işte bu yazıyı da hiçbiriniz üstünüze alınmadınız... "Öyle yapan çok" ama siz öyle yapmıyorsunuz değil mi?

Çünkü kendinizi dolandırmayı meslek edindiniz!

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

8-

Amacım üzüm yemek değil Mehmetalibey Bağcılardan arıyorum!

"Hiç kimsenin kazanamadığı yarışlar herkesin birinci olduğu yarışlardır."

Dick Testhis

Yine yarışmaya başladınız işte...

Paniğe gerek yok, tabii ki bilgi yarışması değil bu!

Bülent Özveren mazide kalmış bir zorlu dönemdi bizim için. Bize hakikaten soru soruyordu! Bizim gibi soru sormayı ya da yanıtlamayı sevmeyen bir topluma soru soracak kadar şuursuzdu!

Hayır hayır Bülent Özveren'le hiç ilgisi yok "olayımızın."

Yine yarışmaya başladınız.

Birsürü yerde dönüp dolaştınız... Birbirinden delirtici eğlence programlarına uğradınız (anınız Bir Başka Gece vb.), siz gazinoya gidemiyorsunuz diye gazino sizin eve geldi... Sonra binbir yeteneğin biraraya getirildiği "nefis" aile dizilerinden geçtiniz... Ardından insanların daha kaset yapmadan dizi çektiği (yani şarkıcı olmak için oyuncu olduğu) şarkıcı ya da aday şarkıcı dizilerinin talanından sıyrıldınız... (Oysa siz hep belgesel yayınlansın istiyordunuz)... Ve gele gele yine başladığınız yere, yarışma hezeyanına geldiniz.

Yarışma da lafın gelişi, yoksa yarışılacak bir şey yok... Beleşçilik geleneğinden yeşermiş insanların yine "kutu"su açılıyor artık.

Gözünüz kulağınız yüreğiniz telefonda. Yeter ki numarayı düşürün. Tek yapacağınız bu... Numarayı düşürmek! Bunu siz bile yapabilirsiniz.. Biraz dikkat (özellikle televizyonda duyurulan telefon numaralarını ve bilhassa alan kodunu yazarken), biraz çeviklik (bilhassa telefon numarasını çevirirken) ve biraz da sürekli "alo" diyebilme gücü (bilhassa sizi ısrarla duymayan sunucuyla konuşurken) sizi başarıya ulaştıracaktır!

Ama ilk iş o kahrolası numarayı düşürmektir. Çünkü o esnada bütün telefonlar kilitlenmiş, sizin fiat palio marka arabanız telefon trafiğinde sıkışıp kalmıştır. Daha da kötüsü herkesin gözü sizin arabanızdadır. Onlar sizin arabanızı kendi arabaları zannetmektedir. Onlar salaktır. Bir tek siz akıllısınızdır.

Gerçi siz o arabayı hak edecek hiçbir şey yapmamışsınızdır ama olsun, şans bu!

Aman allahım telefon çalıyor! Düşürdünüz (Ve o sırada "telefonu düşürmek" adlı deyimin ne kadar manasız olduğu umurunuzda bile değil) Yaşasın! Allahım inanamıyorsunuz düşürdünüz! İşte karşınızda Güner Bey veya Mehmet Ali Bey!

SUNUCU- Alo.

SİZ- Alo.

SUNUCU- Alo.

SİZ- Alo.

SUNUCU- Kiminle görüşüyoruz efenim.

SİZ- Alo... (Tabii tabii, siz alo demeyi sürdürün)

SUNUCU- Adınız nedir efenim?

SİZ- Alo.

SUNUCU- Alo mu? Bu ismi dostlarınız yadırgamıyor mu efendim?

STÜDYODA BULUNAN SAYIN KONUKLAR- Hah hah hah hah..

SİZ- Alo...

SUNUCU- Alo... İsminizi söyleyin efendim.

SİZ- Adım Ender Durgun Bağcılardan arıyorum.

SUNUCU- Günter Vurgun mu?

SİZ- Ender efendim Ender! Ender Durgun... Bağcılardan arıyorum.

SUNUCU- Demek Bağcılardan arıyorsunuz! Peki Ender bey madem bağcılardan arıyorsunuz sorayım o zaman. Sizin maksadınız üzüm yemek mi yoksa bağcıyı mı tartaklamak istiyorsunuz?

SİZ- Anlayamadım efendim?

SUNUCU- O zaman bir sessiz harf söyleyin Ender bey...

SİZ-.........................

SUNUCU- Bu fazla sessiz oldu Ender bey... Bir tane nisbeten sesli bir harf söyleyin...

SİZ- Alo... (Tabii tabii, siz alo demeye devam edin)

SUNUCU- Ender bey bir sessiz harf rica edeyim!

SİZ- Lütfen biraz yardımcı olun çok ihtiyacımız var... İki çocuğum var.

SUNUCU- Allah bağışlasın efendim.

SİZ- Sağolun efendim... Lütfen yardımcı olun Mehmetgüneralibey... Alo (tabii tabii sakın alo demeyi ihmal etmeyin)

SUNUCU- Bir sessiz harf söyleyin Ender bey.

SİZ- U diyorum efendim?

SUNUCU- U mu!.. Bu Angut'un U'su herhalde?

STÜDYODAKİ SAYIN KONUKLAR- Hah hah hah hah..

SİZ- Nasıl efenim?

SUNUCU- U'yu maalesef kabul edemiyoruz efenim... Çünkü U sessiz değil sesli bir harftir... Sizi uğurlamak zorundayım Ender bey...

Aaa... Kapattılar.. Kaybettiniz.. Aslında yanlış söylemediniz.. Gerçekten de U çok sessiz bir harftir.. Bilhassa u ile ı en sessiz, en efendi harflerdir... Ama gelin görün ki sizin fiat palionuz gitti... Milyonların arasından sıyrılıp telefonu düşürebilme becerinize ve sürekli alo diyebilmenize ve belki de Türkçe'nin en sessiz harfini söylemenize rağmen......

SİZ- Zaten hata bende! Turnikeyi arayacaktım aslında. Hem çok daha güzel bir yarışma hem de Güner bey bunun gibi değil, o insana yardımcı oluyor.

Bravo! Çabuk atlattınız bu şoku: Zaten bu minicik kayıp size koyar mı? Siz neler kaybettiniz şimdiye kadar, bu da bir şey mi? Siz beş bin insanı kaybettiniz faili meçhul ölümlerde, kılınız kıpırdamadı. Bir fiat palio kaybetmişsiniz çok mu? Ne olacak canım? Yarın akşam Güner Bey'i ararsınız!

Daha da olmadı şov tivide "Şans kapıyı çalınca" adlı başka bir maharet işkencesi var. Bilmeyenler için anlatayım.

Siz bir akşam vakti evinizde otururken kapı çalınıyor. Açıyorsunuz, karşınızda en sempatik haliyle bir çekim ekibi! Yahu ne oluyor demeye kalmadan (ya da o kısım montajda atıldığından) kendinizi elinizdeki üç adet bardağı bir bastonun ucunda durdurmaya çalışırken buluyorsunuz!

- Ender bey bir hafta süreniz var... Bir hafta sonra stüdyomuzda bu bardakları bu bastonun ucunda bir dakika süreyle tutarken aynı anda kıçınızdan üç yumurta çıkarabilirseniz beş milyarlık ikramiye sizin olacak... Yalnız unutmayın yumurtalar da oda sıcaklığında olacak! Başarılar!

Ve işte evin ortasında elinizde üç bardak ve bir baston kalakaldınız. Eşiniz ve çocuklarınızın size yönelttiği beş milyar makamından hazin bir bakış... Ve en kötüsü kıçınızda tuhaf bir oda sıcaklığı...

Bu bir haftalık trajediyi yaşayan insanların yarışma anındaki yüzlerine dikkatle bakın lütfen. Hatta yarışandan ziyade yarışmacı yakınlarını izleyin. Orada tuhaf, burkucu, kusturucu bir dram göreceksiniz.

Hepsi hepsi bir avuç milyar için...

Alo... Alo... Lütfen yardımcı olun Onur bey... Size çok ihtiyacımız var!

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

9-

O geceler... O sabahlar...

Geceydi... Havada kardeş bir serinlik vardı. Genç sayılmayacak kadar çocuk, çocuk sayılmayacak kadar kaygılıydık.Ay ışıyordu... Sohbetimizin kıyısından bir dere geçiyordu. Ayın suyla öpüştüğü yerdeydik.

Geceydi... Ürperiyorduk... Kanlı heyecanlı insanlar değildik, bir roman okurunun düş kahramanlarıydık. Bizi yazanın kim olduğunu hiçbir zaman bilemeyecektik...

O dağların arkasında başka bir dünya olduğundan, aşka duyduğumuz aşktan, uzak dokunuşlardan, çaydan, ölümlerden, suya karışan ayışığından, ayın suya muhtaçlığından, tütünden ve gidenlerden söz ettik...

Çünkü geceydi. Çünkü tenimizi bir bebeğin süt dişleriyle ısırıyordu soğuk. Çünkü yüreğimizin saati itiraf zamanını bağırıyordu.

Birbirimizin yüzünü görmüyorduk ve bu yüzden yalan söylemeye dilimiz varmıyordu.

Evet yenilmiştik... Evet kendi sahamızda... Biz hep iyi şeyler olsun istemiştik. Biz herkes bizim istediğimizi istesin istemiştik. Kurtuluşa giden yolu biliyorduk ve herkese tarif etmek istiyorduk. Aslında çok basitti... Bu yolu dosdoğru takip ettin mi varacaktın ama kimse bizi dinlemiyordu. Sesimizin volümü yetmiyor herhalde diye düşünüp bağırmaya başladık. Tek başına bağırmak işe yaramayınca ikimiz üçümüz binimiz milyonumuz (aslında hiç milyon olmadık) bağırmaya başladık. Susun dediler susmayız diye bağırdık. Susun diye bağırdılar, biz susmayız diye bağırdık.

Bir de baktık ki herkes avazı çıktığı kadar bağırıyor ve kimin ne dediği anlaşılmıyor.

İşte böyle şeylerden söz ettik...

Bıyıklarımıza asılmış erkek bir geceyi yumuşak tenli bir sabaha kavuşturmak istiyorduk.

Hani o darbe sabahı o dağkentteki yatılı okulun penceresinden dışarı bakıp gülümseyen "siyasiler" vardı ya, hani iki gün sonra cemse cemse Diyarbakır cezaevine götürülen ve kimi bir daha hiç geri dönemeyen, kimi "keşke dönmeseydi" sözüyle anılan, kimi İsveç'in buzuluna karışan...

İşte onlardan söz ettik...

"Bilmiyorum anne, birkaç gün tutup bırakacaklarmış diye duyduk ama..."

Bırakmadılar...

Hepsini tek tek tanırdık, iyi insanlardı... Çocuk gibi güler çocuk gibi kızarlardı... Ölmeselerdi iyi olurdu, iyi ölmediler çünkü. İyi insanlar en azından iyi ölmelidir... Çünkü hakiki bir iyiliğe ermek zordur. Ekmeğin köşesini başkasına sunmak... Sahici bir insan gibi tokalaşmak... Hiç oynamadan herkese "merhaba" demek, "Kolay gelsin hemşerim" demek zordur...

Ama iyi insanları öldürmek kolaydır. Çünkü senin için kolayca gidebilirler ölüme... O bahiste ne siyasi görüştür önemli olan ne de kurtuluş türküleri... Ne de sert bir mukavva makamında söylenen marşlar... O seni sevdiği için, senin için, sizin için iyi bir insan olmanın raconundan ölür... Ya da bir kere de senin için ölür, ne olur yani?

İyi insan iyi insan olmaktan vazgeçmedikçe kimseyi öldürmeyi düşünmez. İyi insanın içindeki iyiyi öldürmesi zordur. Kıyamaz içindeki çocuğun öfkesine... İyi insan kimseyi öldürmez, kendisini öldürenleri bile.

İşte bunlardan söz ettik...

Kahramanların mağdur olduğu, mağdur olmaktan başka vasfı olmayan zavallıların ise kahraman sayıldığı pis ve uzun ve karanlık geceyi adil bir sabaha kavuşturmaya çalışıyorduk.

Geceydi... Soğuktan kamaşıyorduk... O ayışıksız gecelerden söz ettik. Dere konuştuklarımızın kıyısından geçmeyi sürdürüyordu.

Hiç sevişmemişlerdi. Belki de bu yüzden ölçüsüz ve saldırgan bir şehvetle sevişir gibi dövüyor ya da dayak yiyorlardı. Onlar "mavzerlerine sevdalıydı..." Ama mavzerler onları hiçbir zaman sevmediler.

Kahramanların mastürbasyon yaptığı pis ve uzun ve ayışıksız bir geceyi namuslu bir sabaha kavuşturmaya çalışıyorduk.

Sonra şiirle fazla samimi bir gece oluşundan mıdır bilinmez, olmadık şeylerden söz ettik... İpe sapa gelmez şeyler işte... Ne bileyim bir kuşun sessiz yankısız ölümü (ne çok kuş ölür değil mi Türkçe şiirlerde)... Yalan bir şarkının listelerdeki hızlı tırmanışı... Ve ayrılıktan söz ettik elbette... El değmeden hazırlanmış, küvözde itinayla büyütülmüş, rüştünü belgelerle ispat etmiş bir ayrılıktan. Ne saçmadır ayrılık konuşmaları ve ne çok yalan söyler ayrılanlar. Ağızlarda, yanlış tarif edilmiş bir adresi boş yere arayıp duran, yorgun ve şaşkın ve sinirli kelimeler vardır sadece...

Sonra dedik ki, yahu ne çok ayrılan ne çok aşık olan var bu naylon kafiyeli şarkılarda... Hatta bazılarında giderken alınan verilen mektuplardan bile söz ediliyor utanmadan. Hâlâ mektup yazan kaldı mı ki?

Hakiki bir sevdayı kendi elyazısıyla saman kâğıda nakşeden kaç kişi kaldı? Artık yazı, bütün romantik işaretleriyle birlikte terketti bizi... Oysa o tırnak işareti ki hangi sözü içine alsa şahane bir tebessüme teslim ederdi.

Artık silik faks metinlerine yazılan eğri büğrü aşklar dönemi başladı. Kurşunkalem arasan bulamazsın hiçbir cebin mahremiyetinde... Şimdi kurşunkalem geçirmez aşklar zamanı...

İşte bunlardan söz ettik...

Dedim ya geceydi... Havada arkadaş bir serinlik vardı. İhtiyar denemeyecek kadar acemi, genç sayılamayacak kadar karamsardık... Ve sabahını kovalayan karanlık ve pis ve uzun ve ayışıksız gecelerden söz ettik. Sonra...

Sonra galiba tütünümüz bitti, vedalaştık.

Sabah mı? Henüz olmadı...

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

10-

İyi, kötü, salak...

Biliyorum, çoğunuz iyi insanlarsınız. Bu yüzden hep kötüler kazanıyor zaten.

Birçok kötü, hatta alçak tanıdım. Çoğu neşeli insanlardı. Hiçbirinde çekingen bir ruh haline rastlamadım.

Kötüler atak, iyiler pısırıktır.

Etrafınıza bakın, en heyecan verici, en eğlenceli insanlar hep sahtekârlardır. Hepsi paldır küldür konuşan, ağız dolusu gülen insanlardır. Çünkü sahtekâr, sempatik olmak zorundadır. İyinin böyle bir mecburiyeti yoktur. İyi, sıkıcıdır.

Kadınlar "iyiler"e değil, güvenilmez erkeklere aşık olur bu yüzden. Zaten aşk denen altüst oluşla ancak bir üçkâğıtçı başaçıkabilir. Aşkın tadını çıkaramaz iyiler. Onlar sarılıp sessiz bir uzanmayı aşk zanneder. Tekdüzedirler. Yavaştırlar. Kadınlar da dertlerini onlarla paylaşır ama gidip bir güvenilmezle sevişirler.

Tutku kötülerin işidir.

"Sessiz ve efendi bir insan" cümlesiyle tanımlanan bir iyilik kolaydır.

Sahtekârlık daha zordur, maharet ister. Zeki, hızlı ve atak olmalıdır. Enerjiktir.

(Tabii "kötü" kötüler konumuz dışındadır. Yani hem salak hem kötü olmaya çalışanlar için düşünmeye, yazmaya değmez.)

Üçkâğıtçı... Sahtekârın en sempatik, en başarılı şekli. İyi bir hatiptir o. İnandırıcıdır. Konuştuğu zaman etrafındaki tüm "iyi ve dürüst" insanlar ağzının içinde kaybolur. Hem çok iyi fıkra anlatır hem hüznün tüm renklerinden haberdardır. Kahkahasında pirzola tadı, hüznünde bazen ölümün sesi vardır. Adam başarılıdır. Yeteneklidir.

İyilik kolaydır. Kötülük maharet ister.

İyi olmak için kimseye kötülük yapmamak yeterlidir. Ama kötü olmak için daha çok çalışmalısınız!

İyi, kötü karşısında güvensiz, enerjisiz, çaresizdir. Filmlerde bile iyi, kötüleşmeden kötünün hakkından gelemez. "Yeminini bozar" ve kavgaya girer. Oysa kavga kötünün mesleğidir asıl. Biz "iyi" seyirciler perdedeki iyi adamımız kan döktükçe rahatlarız. Ve iyi kötüyü yendi diye seviniriz. Oysa artık hepimiz kötüyüzdür filmin sonunda. Hatta biz "kötü"den daha çok insan öldürmüşüzdür.

Bir iyi için en zor olan, kötüye "Sen kötüsün" demektir. Çünkü iyi, utangaçtır. Hırsıza "hırsız" diyemez. Kötünün yerine utanır, sahtekârın yerine yüzü kızarır, hırsızın yerine yerin dibine geçer... Bu sırada kötüler, sahtekârlar, hırsızlar deli gibi eğlenmektedir. Çünkü onların yerine utanan, sıkılan, yerin dibine geçen birçok "iyi" insan vardır.

Kötünün en büyük avantajı iyideki kahrolası utanma duygusudur.

Bu duygu iyiyi öylesine zayıf düşürür ki ağzını açıp bir kelime söyleyemez. Halbuki öylesine kararlı çıkmıştır ki kötünün karşısına. Herşeyi açık açık söyleyecektir. Başına gelecekleri göze almıştır!.. Ama olmaz. Yapamaz.

Çünkü iyiler korkaktır.

Çünkü iyiler herkese acır, en çok da kendilerine.

Susmak, acımak, utanmak, korkmak... Farkında mısınız, ey iyi insanlar, ne kadar sıkıcı şeylerle uğraşıyorsunuz! Kötüler kazanınca da şaşırıyorsunuz!

Babalarımız iyi insanlardı ve bize de iyi olmamızı öğütlediler.

Biz de iyi insanlarız.

Ve çocuklarımıza aynı şeyi öğütlüyoruz.

Hepimiz kötülerin yanında çalışıyoruz.

Haydi iyi insanlar!

Haydi sessiz, efendi, sıkıcı, korkak, utangaç ve iyi insanlar! Çalışın!

Kötülerin size ihtiyacı var!

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

11-

Hoşgeldiniz

Hoşgeldiniz... Sevgili eski sevgililerim. Kiminizi on yıl önce bir akşamüstü Dolmabahçe'de bir çay bahçesinde kaybetmiştim, kiminiz beni bir yaz günü cehennem sıcağında Bodrum'da delirtmiştiniz. Çok güzel, çok berbat şeyler yaşadık sizinle. İçinizden bazıları sevmeyi öfkeyle yapılan bir iş sanıyordu. Ağlıyor, kızıyor, hatta bazen küfrediyordu. (Tanrım bazı küfürler bir kadını nasıl bir çöplüğe dönüştürüyordu). "Madem bırakacaktın beni, niçin bağladın kendine" demişti. Ben susmuştum. Bir ölüyle konuşamazdım. Susuyordum. Susmanın tüm çeşitlerini biliyordum nasılsa! Ama hiçbiriniz sevmediniz susuşumu.

Hoşgeldiniz...

İsim vermek istemiyorum ama içinizden bazılarını öyle çok sevdim ki, o kadar aşkı koyacak yer bulamamıştık ilişkimizin içinde. En büyük sorunumuz da buydu zaten. İlişkimizin içi öyle abuk sabuk şeylerle doluydu ki... Öfke, kıskançlık, liderlik yarışında kullanılacak delici cümleler, küçük yalanlar, büyük yalanlar, orta boy yalanlar, açılınca yatak olan yalanlar, açılınca sorun olan yalanlar... İlişkimizin içi tıka basa doluydu. Aşkımızı koyacak yer yoktu.

Hoşgeldiniz sevgili eski sevgililerim.

Kabul ediyorum, bazılarınıza haksızlık ettim. O beni kadın gibi sevdi, ben onu akraba gibi okşadım. Suskundu. Suskunluğuna şiirsel anlamlar yükledim. Oysa o, ruhunu benimkine katık etmişti. Onun içimde eriyip kayboluşunu seyrettim. Erkekliğimi onun nefesiyle şişirdim. Artık o ilişkinin içinde yalnızdım. Arkadaşlarımla otururken yan sandalyeye montumu, gözlüğümü ve onu koyuyordum. Sonra kalkıyordum ve ben bazen onu ve gözlüğümü unutuyordum. Ki müessese bile unutulan eşyalardan sorumlu değildi. Eve dönüşlerimizde sıradan şeyler konuşuyorduk. Televizyonun açılışı, tüpün hâlâ değiştirilmemiş olması, kapıcının verilen işleri savsaklaması ve kökeni bir türlü anlaşılamayan bir yorgunluk... Birbirimizi yoruyorduk. Ben artık fıkralarımı başka kadınlara anlatıyordum. Çünkü o hepsini ezbere biliyordu. Ve ben fıkraya başladığımda boş tabaklarla birlikte mutfağa gidiyordu. Ben bir süre sonra onunla değil, fıkralarıma gülen kadınlarla sevişmek istemeye başladım. Doğrusunu söylemek gerekirse -ki çoğu zaman gerekmez- bazı bu çeşit sevişmelerim de oldu. Ama o zaman da hızla koşup ona sarıldım. Kuş ağzında dudakları titredi. Ürkek kanatlar gibi. Onu öyle çok seviyordum ki aşık olmaya yüreğim varmıyordu. Sevgiyle sınırlı tutmak istiyordum. Aşkın vahşiliğinden sakınmak istiyordum. Çünkü aşk, iki sevdalının kötülüğün sınırında tutkuyla buluşmasıydı. Yorucuydu, tehlikeliydi... Ama o aşık olamayacak kadar kırılgandı.

Ve ben hep başka kadınların ağzında erittim ağzımın tütün kokusunu...

Neyse...

Hoşgeldiniz... Oooo... Sen de mi geldin? Senin ne işin var bu iyi insanların arasında? Sana söyleyecek çok fazla sözüm yok. Öyle hızlı çirkinleşiyordun ki, ilk gördüğümde başımı aklıma dar eden gözlerin bir anda iki dipsiz kuyuya dönüşebiliyordu. İçine girenler çıkamıyordu bir daha. Bir sürü ölü sevda yatıyordu içindeki bataklıkta.

Neyse... Tatsızlığa gerek yok. Madem ki bu gece hepiniz buraya beni görmeye geldiniz, madem ki hepinize bir ömürlük ikram sunmuşluğum var, hoşgeldiniz sevgili eski sevgililerim. Biliyorum hepiniz biriciksiniz. Bu çoğul tanımlama rahatsız ediyor hepinizi. Hiçbiriniz "eski sevgililer" grubu içinde anılmak istemiyorsunuz ama hep birlikte gelmişsiniz işte. Yapacak bir şey yok.

Elbette pis işlere de bulaştık bazılarınızla. Yanlış zamanlarda yanlış şeyler söyledik birbirimize. Ama hiçbirinizin yüzünü silemedim yüreğimden. Hiçbirinizin fotoğraflarını atmadım mesela. Yaşadıklarımı hep taşımak istedim sonrakilere. Hepinizin adını göğsüme işledim ve taşıdım göğsümde muska gibi... Bir tek sen hariç. Ki, buradaki herkes de biliyor ki en çok seni sevdim. Ben seninle herşeyi göze almıştım. Ama şimdi belki de ilk kez bir fotoğrafı yakacağım. Hangi fotoğrafı biliyor musun? Hani sen ve ben... Hani bir yazlık ikindisinde... Hani ellerin ellerimle kardeş, teninde şehvetli bir bronzlaşma, birbirimize bakıyoruz... Birbirimizin taa içine bakıyoruz. İşte o fotoğrafı yakmak istiyorum şimdi. Hayır yalan söylediğin için değil. Hayır başka sarılmalara aceleyle koştuğun için de değil. Yakacağım o fotoğrafı, çünkü farkettim ki sen orada bana bakmıyorsun. İşte bu yüzden, bende yaşadığım bir şeye ilk kez zarar verme dürtüsü uyandırdığın için. İlk kez çırılçıplak bir pişmanlık duygusuyla yüzyüze getirdiğin için yakmak istiyorum senden kalan ne varsa. Fotoğrafların, gülüşün...

Neyse...

Hoşgeldiniz sevgili eski sevgililerim... Ne o? Gidiyor musunuz? Öyle ya hep bunu yaptınız zaten... Güle güle...

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

12-

Kırsal kesim megalomanları

Biz çocuklarımızı dövüyoruz, birileri de "Vurmayın çocuğa beyefendi yazıktır" diyor. Biz de kırsal kesim megalomanı olarak adamı cırmalamaya kalkıyoruz: "Sana ne kardeşim, o benim çocuğum!" Uygar insan mantalitesinde bu cümleye yer yok. Bazen büyük devletler bakıyor ki fazla büyükler, gelip sizin çocuğunuzu sizden kurtarıyorlar...

Azla yetinmek zorunda olanlar azı çoğaltmak ya da aza çok muamelesi yapmak durumundadır. Olmayanı varmış gibi göstermek ve olanı abartmak zorundadırlar... Gelişmemiş veya gelişmeye niyeti olmayan ülkeler sahip oldukları sınırlı sayıda şeyi abartır ve böylelikle gelişmiş ülkelerle arayı kapatmış olurlar. Örneğin ülkemizin dört bir yanında şifalı sular vardır, bu suların her derde deva olduğu ve insan ömrünü uzattığı söylenir. Fakat gelin ve görün ki ülkemizde ortalama insan ömrü taş çatlasa 50 yıldır ve taşın çatlaması sık rastlanan bir durum değildir...

Çok fazla şeyimiz yok. Berbat durumda da değiliz ama insan malzemesi ve ortalama zekâ düzeyi konusunda sıkıntı içinde olduğumuz açıktır.

Bir yandan durup dinlenmeden kendimizi ya da birbirimizi övüyoruz ama öte yandan bin yıllardan süzülüp gelmiş ve nasılsa sonuçta elimize düşmüş tarihi kalıntılara ahır muamelesi yapıyoruz. İki bin yıllık bir kilisenin duvarına "Ahmet Zeliha'yı seviyooooooo" diye yazıyoruz. Evet, iki bin yıllık bir tarihe saygısı olmayan Ahmet Zeliha'yı nasıl sevecek? Bu davar kardeşimiz Zeliha'yı nasıl mutlu edecek? Daha da acısı, belki bu trajik durum Zeliha'nın umurunda bile değildir. Belki de yazıyı beraber yazdılar. Belki de ikisi birlikte İsa'yı bir kez daha çarmıha gerdi... Gel de şimdi Ahmet'in spermiyle Zeliha'nın yumurtasından hayır bekle. Hiç şüphe yok ki bu sperm - yumurta ilişkisinden oluşacak bir Şaban'ın orman yakması ya da ormanda bir genç kızın hayatını yakması hiç şaşırtıcı olmayacaktır. Çünkü annesiyle babası iki bin yıllık bir kalıntının içine ederek birbirlerine aşk ilan etmiştir. Tabii ki ilk fırsatta Ahmet'in Zeliha'yı eşşek sudan gelinceye kadar dövmesi (hatta eşşeği sırf bu niyetle erkenden suya göndermesi) de şaşırtıcı olmayacaktır.

Tabiatıyla Ahmet'in Şaban'ı sürekli olarak dövmesi de kimseyi hayal kırıklığına uğratmayacaktır. Ve Şaban kendi gibi öksüz arkadaşlarıyla meyhanede buluşup derin iç çekişleri arasında İbrahim Erkal'ı dinleyecektir.

İBRAHİMERKAL- Çare gelmeez ağlamaktaaaaktaaaan... Ayrılır mııııııııııı et tırnaktan...

Zaten babası İsa'nın suretine linyit kömürüyle yazı yazan bir insanın klasik müzikle haşır neşir olması beklenmemektedir. (Mâlum rönesansla esans kokulu cami avluları arasındaki fark meselesi) Bütün bu gelişmeler sırasında Zeliha'nın hiç adı geçmemektedir. Çünkü o bir özne değildir. O bir hizmetçidir ve zaten başka bir işe de yaramamaktadır. Hayatın ona tek hediyesi durup dinlenmeden şikayet edebilme yeteneğidir. Herşeyden ama herşeyden şikayet eder. Ufak tefek binlerce homurdanma malzemesi vardır, onlarla bir ömrü zayi eder.

Bizim Şabanımız hayatının hiçbir anında "Rahmetli babam derdi ki" ya da "anacığım derdi ki" diye başlayan bir cümle kuramayacaktır. Çünkü ne annesi ne de babası uzun yaşayacak bilgece tek bir cümle sarfetmiştir. Yaş odun olarak gelmiş ve eskimiş ahşap olarak göçmüşlerdir... Ve Şaban çok içiyordur. Şaban hiçbir zaman farkına varmayacaktır ama aslında kendisi başından beri hem öksüz hem de yetimdir. Bizim Şaban'a tüp bebek bile diyebiliriz. Ahmet onun sperm babasıdır.

Neylersiniz ki acı gerçek budur. Ama bu durum Şaban'ın anne ve babasını sevmesine engel değildir. Şaban'ın içgüdüleri vardır, başka da bir şeyi yoktur.

Babalarımızdan bize çok az şey kalmıştır ama sorun etmeye gerek yoktur. Biz onu çoğaltmasını biliriz. Biz kırsal kesim megalomanları bu işte ustayızdır. Anadolu'nun hangi köyüne giderseniz gidin mutlaka o köyün bir megalomanı gelip size, o köyün mesela suyunun çok özel olduğunu, dünyada bir tek orada bulunduğunu, hatta birkaç sene önce Japonlar'ın gelip suya baktığını ve suda kendi suretlerini görünce acaip şaşırdıklarını anlatacaktır. Bu noktada dağ başındaki bir çobanın küçük böbürlenmesi sempatik bulunabilir ama oradan başlayan minik övünmeler bir megalomani çığı şeklinde Ankara'ya, İstanbul'a ulaşmaktadır.

Ankara'da "Türkiye büyük devlettir" halini almakta, İstanbul'da ise mesela pis bir bombalama işinin ardından "Batıya Soruyoruz" şeklinde bir manşete dönüşmektedir. Çok afedersiniz, niye batıya soruyorsunuz? Ölen sen, öldüren senden! Batıyla ne ilgisi var bu işin?

İşte çok önemli bir noktaya daha geldik: Kırsal megalomanimizi besleyen dış güç paranoyası!

Aslında biz çok muhteşem zenginlikleri olan, zeki, çevik bir milletiz ama Batı bizim büyümemizi istemiyor. Ama kardeşlerim bu bir sır değil ki. Dünyada hiçbir ülke bir diğerinin daha büyük olmasını istemiyor... İdeolojilerin bittiği, sadece paranın konuştuğu bir dönemde yanyana kurulmuş dükkânlar var artık. Marifet o pazarda ayakta durabilmek. (Bu paragraf için has okurlarımdan -eğer böyle okurlarım varsa- özür diliyorum ama mevzu beni bu geyiğe sürükledi. Hemen çıkıyorum!)

Ama bizim asıl sorunumuzun bunlarla ilgisi yok. Biz çocuklarımızı dövüyoruz, birileri de "Vurmayın çocuğa beyefendi, yazıktır" diyor. Biz de kırsal kesim megalomanı olarak adamı cırmalamaya kalkıyoruz: "Sana ne kardeşim, o benim çocuğum!"

Ama bilmediğimiz bir şey var; uygar insan mantalitesinde bu cümleye yer yok. İşte bazen büyük devletler bakıyor ki fazla büyükler ve bu detaylara koşturamıyorlar, o zaman birden küçülüp daha atak hale geliyor ve sizin çocuğunuzu sizden kurtarıyorlar...

İşte o zaman Şabanlar daha az içiyor. Daha az, ama yerinde bir övgüyle besliyorlar egolarını.

Unutmayın, babasını dövmeye kalkan çocuklar sizin eseriniz! Bu işte babanın hiç kabahati yok diyebilir misiniz? Aslında diyebilirsiniz tabii...

Ama bütün bunların hiçbir önemi yok. Biz 24 saat kendimizi överek bu sorunların tümünün üstesinden gelebiliriz... Veya en azından üstünü örtebiliriz.

ZAVALLIANNE- Bizim çocuk üstün zekâlı amcası. Bak şimdi bak, çok güzel Gülgün Feyman taklidi yapıyor bak... Hadi kızım yapsana... Utanma kızım... Şimdi utandı ama aslında çok güzel yapıyor amcası... Öyle bir "Şu anda aldığımız bir haberi veriyoruz" deyişi var, görseniz ölürsünüz, yani ölmeseniz bile bayağı bir sarsılırsınız... Yapsana kızım hadi... Aaaa... Çok ayıp... Hadi kızım Gülgün Feyman taklidi yap... Amcanın değilse benim buna ihtiyacım var... Hayatımda övünecek doğru düzgün bir şeyim olmadı senden başka. Ama sen de biraz salak mı oldun ne... Hadi kızım salak olmadığını göster ve derhal Gülgün Feyman taklidi yap hadi... Kızım deli etme insanı, bu taklidi yapmakta ne var... Böyle kameranın dibine kadar sokulacaksın ve tane tane konuşacaksın... Bak ben yapayım da amcalar görsün......

YENİKASEDİÇIKANKIRSALMEGALOMAN- Yani şu kadarını söyleyeyim o kadar bir kaset yaptım ki bu kadar olur... Kasetim için bir grup arkadaş mükemmel diğer bir grup ise harikulade diyor... Neyse ki iki tabir de aynı manaya geliyor da sorun olmuyor... Yani kasedim için şunu söyleyebilirim bizatihi müzik işi bu kadarına müsaade ediyor, daha iyisini yapmak için müziğin dışına çıkmak lazım, o da bize ters...

Ne yapalım çok az şeyimiz var...

Ülkemizin etrafı denizlerle çevrili ama bir dönem denizcilik bakanımız Erzincanlı'ydı.

En büyük sizsiniz başka büyük yok... Peki bu cümlede bir tuhaflık yok mu? Siz en büyük olduğunuza göre başka büyükler de var. Siz o büyüklerin içinde en büyük olmuyor musunuz bu cümleye göre?... Demek ki doğrusu en büyük sizsiniz başka en büyük yok... Değil mi? Neyse böyle gereksiz şeylerle sizi meşgul etmeyeyim. Siz şimdi belgesel seyredip kitap okuyacaksınızdır.

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

13-

Kurtarılan

Her yan patlıyordu. Bazen arabalar, bazen dükkanlar, bazen bizzat insanlar...

İnsanlar insanları kurtarmak için insanları öldürüyordu...

İnsanları kurtarmak için insan öldüren insanları öldüren insanlar da vardı...

Her tür öldürmeye, hatta insanları kurtarmak için insan öldürenlerin öldürülmesine karşı çıkan insanların ölümü herkesten çok hak ettiğini düşünen insanlar vardı...

Bütün bu insan öldürmeler insanları kurtarmak içindi.

Bir gün insanların kurtarmaktan vazgeçeceği düşüncesi tek kurtuluş umudu olmuştu.

Ama bu bir türlü gerçekleşmiyordu. Çünkü insanoğlu doğan, büyüyen, kurtaran ve öldürülen bir canlı türüydü. Kurtarmadan yaşayamıyordu. Kurtarmaya kalkınca zaten yaşayamıyordu.

Kurtarılmak istenen insan tipine genel olarak "masum insan" veya "kurtarılan" deniyordu. Bir Kurtarılan'ın ortalama ömrü yaklaşık elli ila altmış yıl arasında değişiyordu. Ancak genellikle bu yaşlara ermeden herhangi bir kurtarıcı tarafından öldürülüyordu. Kurtarılan'ın temel özelliği herhangi bir kurtuluş hareketine doğrudan katılmamış olmasıydı. Onu masum yapan özelliği işte buydu. Kurtarılan'ın görevi legal ya da illegal bir kurtarıcıya bir biçimde yardımcı olmaktı. Ya gidip kendisini bu hayattan kurtaracak bir partiye oy veriyordu ya da yasadışı bir başka kurtarıcıya yardım ve yataklık ediyordu.

Kurtarılan'ı bütün kurtarıcılar çok seviyordu. Herşey ama herşey Kurtarılan içindi. Kurtarılan kurtarıcının canından bile azizdi. Herhangi bir kurtarıcı Kurtarılan için gözünü bile kırpmadan ölebilir veya öldürebilirdi.

Kurtarıcı ise aslında hayata bir kurtarılan olarak başlayan ama kurtuluş umudunu yitirdiğinde kurtarıcı olan bir insandı. Önce kurtuluşa giden en iyi yolu gösteren kitaplar okuyarak işe başlıyordu. Önder kurtarıcıların yazdığı kitaplar ona ışık tutuyordu ve çoğu zaman o ışık çapı ve markası değişen bir silahı aydınlatıyordu.

Bir kurtarıcıyı kutsal ve üstün yapan temel özellik ölümü göze alabilme cesaretiydi. Bu özellik onu şiirsel hatta bazen efsanevi bir kişilik haline getiriyordu. O halk (yani kurtarılanların toplu adı) için ölümü göze almıştı... Gencecikti... Tam sevda çağındaydı... İçinden fışkırdığı kıraç toprağa inat, umut dolu bir filizdi... Ve o, daha güzel bir dünya uğruna girdiği çatışmada vurulmuş ve o kıraç toprağa geri dönmüştü... O halkı için ölümü göze almıştı. O bir kahraman, bir kurtarıcıydı...

Ve o kurtarıcı ölümü göze aldığı andan itibaren öldürmeye başlamıştı...

Kurtarıcıların çoğu bir kurtarılanın çocuğuydu... Kurtarıcılar kurtarılanların baskısından, cahilliklerinden kurtulup mücadeleye katılmıştı... Yani kurtarıcı önce kendisini aile bağlarından, çevre baskısından kurtarmak durumundaydı.

Kurtarıcının davasında ölüm, her an karşılaşılabilecek sıradan bir durumdu. Bir şiirde ölüme "adın kalleş olsun" deniyordu ama diğerinde "hoş geldin sefa geldin" şeklinde karşılanıyordu. Sanki kurtarıcılar ölümü yaşamdan daha çok seviyordu. Bazen bir işkence seansında (ki bir kurtarıcıya işkence yapan da kendi açısından bir başka kurtarıcıydı), bazen bir kurşun marifetiyle ya da pimini bizzat kendi çektiği bir bomba yoluyla ölüyorlardı. Onlar başkaları için hayatlarını veriyordu. O halde başkalarının hayatını da istedikleri zaman alabilirlerdi. Ölen öldürme hakkını kazanmış oluyordu.

Kurtarıcılar, kurtarılanların kurtuluşu için kendilerini ve kurtarmak istediklerini öldürüyordu.

Önceleri kolaydı. Kurtarıcıların inandıkları bazı ideolojiler vardı. Yani öldürmelerin kitapta yeri vardı. Mesela bir kurtarıcı karşı taraftaki bir kurtarıcıyı halk adına cezalandırıyordu ve bunu kitabına da uyduruyordu...

Sonra ideolojiler zayıflamaya başladı. İlk duyulduğunda insanın yüreğine kazınan kimi sözler artık etkisini yitirmeye başlamıştı. Evet biz hâlâ halktık ama yeniden doğmuyorduk ölümlerde. Biz güzel günler, daha yaşanası bir dünya baharı beklerken asit yağmurları yağmaya başlamıştı.

Cesetler hâlâ genç ve yakışıklıydı ama aynı marşı çağrıştırmıyordu artık kartpostallarda.

Oysa gerçek kahramanlar -ki onlar aslında kahraman falan değil sadece gerçektiler- kimseyi öldürmeden ölüyorlardı... Onlar insani denizleri gezmiş, ermişlerdi. Ama onlar da romantik kurtarıcılar olarak küçümseniyordu. Teorisi zayıftı onların, öldürmeye yetmiyordu. Hatta biraz salak şair muamelesi görüyorlardı. Aslında sadece birilerini kurtarmak için değil, başka türlü yaşayamadıkları için mücadele ediyorlardı. Kurtarma hırsları yoktu. Onlar tüm içtenlikleriyle yoksulluğa karşıydı, kavgada taraflardan birini seçmişlerdi belki ama asıl amaçları kavgayı ayırmaktı. Ama öldürüldüler... Genceciktiler. Ve hiçbir gencecik kimseyi de öldürmemişlerdi. Hayatlarının en derin çukuruna düştüklerinde bile Rodrigo'nun gitar konçertosunu dinleyecek kadar şairdiler...

Geride bıraktıkları son mektuplarında bilinmesini istiyorlardı ki, kalanları utandıracak hiçbir şey bırakmadan gidiyorlardı. Hiçbir annenin yüreğine onulmaz bir acı bırakmamışlardı. Birilerinin kahramanıyken bir başkasının düşmanı olmamışlardı. Hiç kimse ama hiç kimse onların kartpostalları karşısında kötü şeyler düşünmezdi. Onlar sağı solu aşıp yukarı çıkmıştı, onlar herkesin gerçek kahramanıydı. Aslında onlar kahraman falan değil sadece gerçekti. Ve gerçek olmak kahraman sayılmaya yetiyordu. Ama gelin ve görün ki teorileri zayıftı, öldürmeye değil sadece ölmeye yetiyordu.

Çünkü onlar ölümü, kimseyi öldürmeden göze alacak kadar salaktı.

Gerçek "kahramanlar" o güzel ülkeye gittikten sonra onlardan sonra gelenler meseleye daha hesaplı yaklaştı. Bu seferkiler o kadar saf olmayacaktı. Giderken düşmanları da birlikte götüreceklerdi. Ve Rodrigo'nun gitar konçertosunu pasifist bir beste olarak görüyorlardı...

Ve artık sokaklarımızda bir tek ÖLÜM dolaşır olmuştu... Kurtarıcılar ve kurtarılanlar hâlâ vardı ama kimin kimi neden kurtardığı meçhuldü.

Ve kurtarıcılar kurtarıcıları ve kurtarmak istedikleri halk için, halk adına, halkın gözü önünde ve halka rağmen öldürmeye devam ediyorlardı.

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

14-

Sizi tanıyabilir miyiz?

"Eğer çok konuşuyorsanız, çok az şey konuşuyorsunuz demektir!"

G.S. Lavhuk

Hepsi durmadan, dinlenmeden, nefes almadan, düşünmeden, taşınmadan ve hiçbir gereklilik ya da anlam taşıma kaygısı gütmeden, bağıra çağıra konuşuyor... Bir saniyelik bir es bile onlara dünyanın sonunu hatırlatıyor ve onlar susunca biz dünyanın sonunun o kadar da kötü olmayacağını düşünmeye başlıyoruz.

Zamana karşı boş konuşanlardan, DİCEYLERDEN, VİCEYLERDEN söz ediyorum.

Bazen bir radyonun boş, karanlık kabininde, bazen bir televizyonun inadına aydınlık stüdyosunda boşluğa karşı boş konuşanlardan söz ediyorum.

Onlar herkesle herşeyi konuşabilir. Onlar herşeyi bilir. Herşeye karışabilirler. Onların her konuya bodoslama girebilmeyi sağlayan ehliyetleri vardır. Kendilerini tüm toplumun psikoloğu zannederler. Evet insanlarımızın psikolojik sorunları olduğu açıktır, çünkü günün her saatinde en az bir dicey veya viceye canlı bağlantı yapmaktadırlar. Avcılar'dan aradıklarını, yaşlarını ve bazen de mesleklerini söylerler, başka da bir şey söylemezler. Zaten günlük yüz kelime kullanma haklarını doldurmuşlardır ve sıradaki parçayı isteyip telefonu kapatmak en iyisidir. Canlı bağlanan ile boş konuşan dicey arasındaki konuşma tipiktir. Bu konuşma her gün yüzlerce radyo kanalında aynen yaşanmaktadır. Süreç diceyin stüdyo şefine attığı pasla başlar:

DİCEY- Evet (Bütün diceyler evet diye başlar söze) bir telefonumuz var...

Evet güzelim bir telefonunuz var, bu yüzden sizi arayabiliyor insanlar. Önce alo deme ve birbirini duyamama konusunda yaşanan klasik bir aksama bölümünden sonra ve arayan gerzeğe radyosunun sesi şık bir uyarıyla kıstırıldıktan sonra:

DİCEY- Sizi tanıyabilir miyiz?

Aslında tanıyamazsınız! Çünkü bir insanı tanımak çok zordur ve zaman isteyen bir süreçtir. Otuz yıl evli kalıp birbirini hâlâ tanıyamayan insanlar vardır. Bu yüzden siz yüzünü görmediğiniz, sesini bile yarım yamalak duyduğunuz bir insanı tanıyamazsınız, olsa olsa ismini öğrenebilirsiniz:

ARAYAN- Adım Recep Yarma, Ankara Sincan'dan arıyorum.

Evet bir Arayan'ın isminden hemen sonra söylemesi gereken şey nereden aradığıdır. Bu hem arayan hem aranan açısından son derece önemlidir. Neden önemlidir bilinmemektedir ama önemlidir işte. Hatta eğer bir kaza sonucu arayan nereden aradığını söylemeyi unutursa aranan hemen sorar ve cevabını alır.

Genel kurallardan biri de şudur: Dicey, arayan kişinin her söylediğini mutlaka en az bir kez tekrar eder. Örnekleyelim:

DİCEY- Nereden arıyorsunuz beyefendi?

ARAYAN- İzmir'den arıyorum efendim.

DİCEY- İzmir'den arıyorsunuz... Kaç yaşındasınız?

ARAYAN- Otuzüç...

DİCEY- Otuzüç yaşındasınız... Evli misiniz?

ARAYAN- Evliyim...

DİCEY- Evlisiniz... Ne iş yapıyorsunuz?

ARAYAN- Marangozum...

DİCEY- Marangozsunuz...

Bu böyle dünyanın en anlamsız tekerlemesi olarak sürer gider. Dicey soruyu sorar ve ikinci soru için zaman kazanmak amacıyla cevabı tekrarlar. Ama kazandığı zamanı çarçur eder, çünkü yine amaçsız yararsız bir soru sorar.

Çoğunlukla diceylerin programının bir konusu vardır. Çünkü boş konuşma maratonu boş konuşanları bile yorar hale gelmiştir ve bari belli bir konu etrafında boşuna konuşalım diye düşünmüşlerdir. Konular genellikle aşk, aldatma, yalan gibi her yönüyle boş konuşmaya müsait şeylerdir. Düşünsenize, bu konularla ilgili incir çekirdeği içinde bile görünmeyecek zerrelikte laflar etmek hangi vatandaşımız için sorun olabilir ki?... Tabii bütün bunlar konuşulurken sürekli ama sürekli bir "Hadi coşalım eğlenelim ve hep komik şeyler olsun tanrım" hezeyanı yaşanmaktadır. Aslına bakarsanız ben bu sürecin daha eskilere dayandığını ve sayın Erol Büyükburç'la başladığını düşünüyorum (ki yeri gelmişken belirteyim, kendisine devlet sanatçılığı konusunda büyük haksızlık yapılmıştır çünkü sayın Büyükburç bu devlete en yakışan sanatçılardan biridir)... Erol Büyükburç yıllar önce bir gün durup dururken, ortada kayda değer hiçbir sebep yokken "Eğlenelim coşalım, haydi gençler hop hop hop" demiş ve yukarıda sözü geçen süreci başlatmıştır... Durup dururken niçin eğleniyoruz? Eğlenirken niçin "hop hop hop" diyoruz? Bu lafın manası ne? Hadi tamam bazen "lay lay lom" gibi sözler eğlenen kişiler tarafından sarfedilebilir ama "hop hop hop" nedir? Üstelik sadece eğlenmeniz de yetmiyor sayın Büyükburç'a göre, aynı zamanda coşmamız da gerekiyor. Çünkü gençsiniz ve "hop hop hop" komutunu alır almaz zıplamaya başlamanız gerekir!

İşte sayın Büyükburç'un o talihsiz besteyi yaptığı günden bu yana ülkemizde eğlenmek, gülmek için belli bir sebep arayışı devreden çıkmıştır. Sebepsiz eğlenceler, manasız espriler hayatımızı özellikle radyolar aracılığıyla kuşatmıştır. Daha da ötesi, artık diceyin esprilerine gülen insanlara da ihtiyacı yoktur. O kendi mizahi yeteneğine kendisi karar vermektedir. Çünkü elinin altında bir düğme vardır, o düğmeye basınca yüzlerce insan kahkahadan kırılmaktadır. Yani günümüzde mizah mesleği en şanslı dönemini yaşamaktadır. Çünkü gerçekten gülen insanlar devre dışı kalmıştır. İsterse hiç kimse diceyin anlattığını komik bulmasın ne gam, basar düğmeye, gülmekten öldürür olmayan insanları!

Sakın yanlış anlaşılmasın; bu diceylerin tümü boş konuşan, kötü espri yapan insanlar değildir. İçlerinde mana peşinde koşan bir azınlık vardır ve azınlığın haklarından yararlanmaktadırlar...

Tüm dicey ve viceylerin çok geniş bir hayran kitlesi vardır.

Radyo ve/veya televizyonda bir insana hayran olma süreci o insanın ilk programının ilk saniyesinde başlar. Çünkü zaten kalabalık bir kitle radyo ve/veya televizyonun başında durmuş, hayran olmak için birisini beklemektedir. İşte o sıra kim denk gelirse kendisine hemen ailecek bayılırlar. Bu kadar çabuk, bu kadar nedensiz bir hayran kalmayı incelemek gerekir elbette. Çünkü çok az bir kitlenin izleyebildiği küçücük bir yerel radyoda, hayatında ik defa mikrofon başında peşpeşe üç cümle kurmuş bir insana bile bazı insanlar hemen telefon açıp hayranı olduklarını söylüyor. Artık starların hayranlardan daha kalabalık olduğu bir ülkede bu "aniden hayran olma" sendromunu kendine güvensizliğin doruk noktaya ulaşmasına bağlamak acaba abartılı mı olur? Yoksa bu "hayranınım" lafı "senden haberim var, hepsi bu" cümlesinden öte bir anlam taşımıyor mu? Belki de öyledir çünkü henüz ülkemizde hayranı tarafından öldürülmüş ya da ciddi bir saldırıya uğramış herhangi bir star olmadığına göre, bağlılığına hayran kalacağımız bir hayran kitlesi de yok demektir.

Onca megahertz gürültüsü içinde bazen radyoların yasaklandığı dönemi düşünüyorum... Arabaların antenlerine bağlanan öfkeli siyah kurdelaları... Konuşan Türkiye istiyorduk ve Boş Konuşan Türkiye'ye kavuşmuş bulunuyoruz.

Herkesin her durumda kendini ifade ediş şeklinin aynı olması ne acıklı bir durumdur. Her maç öncesi ve sonrası bütün futbolcuların bütün sorulara verdiği cevapların tıpatıplığı sizi de delirtmiyor mu?

MUHABİR- Evet Ercan ne diyorsun maç için?

GERİDÖRTLÜDENERCAN- Vallahi zor maç... Puana ihtiyacımız var... Kaybetmeye tahammülümüz yok... İnşallah kazanırız.

Ya da önemli bir penaltıyı gole çevirmiş bir adama soruyorlar.

MUHABİR- Penaltı sırasında ne hissettin?

GOLCÜERCAN- Vallahi ne bileyim... Vurdum gol oldu...

"Vurdum gol oldu" olur mu Ercan? Bu kadar basit mi Ercanım? Hayatı bu kadar angutça yaşamak seni rahatsız etmiyor mu yiğidim? Olay şöyle oldu... Sen topu beyaz noktaya koyduğunda yaklaşık on milyon insan nefesini tuttu... Sen gerildin... Ve seninle top arasındaki mesafe birdenbire dünyanın en uzun yolu oldu... Koşmaya başladın... İlkokuldaki teneffüs zilleri geldi aklına... O zaman da böyle hevesle koşardın... Sonra sevdalını düşündün... Defileye yetişebilmiş miydi acaba? En sonunda taraftar geldi aklına, ya kaçırırsan? Bu hafta rahat uyutmazlar artık! Ne sahtekârlığın kalır ne milyarlık eşekliğin... Atmalısın bunu Ercan... Koşmalısın Ercan, seni cıvıl cıvıl bir eğlenceye ulaştıracak teneffüs zilini çaldırmalı ve ilkokulun bahçesinden tribünlere doğru koşmalısın!

Birbirleriyle konuşur, paylaşır gibi yapan ama konuştukça susan, sustukça yalnızlaşan, yalnızlaştıkça güvensizleşen insanların diyarında yayınımız yirmidört saat devam etmektedir... Pardon bir telefonumuz var... Alo? Sizi tanıyabilir miyiz?

Peki bir insan bir dicey veya viceyi niçin arar?

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

15-

Bahçemdeki erik ağacı

Bu sabah, tepemde dalları hayat yüklü bir erik ağacı, nemli toprağa çıplak ayakla basarak ve geçmiş pişmanlıkları yeni korkulara ulayarak dedim ki; haydi yüreğim! İşte yeniden toprağa ve hayata aşık olma zamanı!

"... ben her bahar pişman olurum

güneşe kanar baharlarım

orospu bir gülüşün gamzelerine

yaprak yaprak teslim olurum..."

Y. Cumhur

Hiçbir yere doğru düzgün uğramadan, uğrasa bile kendini törpületecek, nasırını kalınlaştıracak pişmanlıklar ve an'ı uzatacak sevinçler toplamak için az biraz duraksayan ve sonra stabilize yolda seyrine devam eden bir ömür geçip gitti sandım bu sabah...

Çok uzak bir dağkentte başlayan, sonra Anadolu'nun ortasında, bazen sebepsiz görünen ama dünyanın en sevgili sonbaharlarını yaşatan o büyük başkentte yeşeren ve ardından dünyanın en dolambaçlı, en sahtekâr ve en güzel şehrinde sürüp giden bir ömrün sonuna yöneldiğimi düşündüm bu sabah. Henüz otuzlu yaşların başında ama davetsiz gelmiş bir baharın tam ortasında...

Bahçeme nisan gelmiş, hiç haberim olmadı. Her nisana hazırlıklı olamıyor insan. Ne bir sevda hazırlığımız var, ne de umut veren bir girişim... Bilsek bir yerlerden bir şeyler uydururduk. Hakiki bir aşk değilse de nisanı idare edecek bir didişme ayarlardık belki, ama olmadı.

Yine yeni ve aşksız bir baharın kapısında buldum kendimi. Her yerden hayat fışkırıyordu ve ben yalnızdım... İçimdeki filizlerde tuhaf bir sonbahar yorgunluğu varken bu sabah ve durup dururken dedemin bahçesiyle buluştum.

Toprağın rutubetini koklayıp içimin en gizli yerlerine ulaştırdım. Gökyüzüne bakıp yeşil bir yaşamak için uzun uzun gerindim.

Onca beton yılın ve sentetik serüvenin ardından yalansız toprakla karşılaştım bu sabah. Çıplak ayakla yürüdüm nemli toprağın ve uzak geçmişimin üstünde...

Dalları suyun üstünde (yani bir öpüşmenin en güzel yerinde) dururdu erik ağacının. Havuzun suyunda cilveleşirdi dalından zamansız düşen, sırasını şaşırmış, yeşil, ekşi ve çocukluğumun en iyi arkadaşı erikler. Nereden bilebilirdim o zaman bütün aşkların o erik tadının yeniden anımsanması olduğunu? O yıllarda bilemezdim elbet dedemin bahçesinde geçirdiğim günlerin hayatımın en uzak hasretine dönüşeceğini...

Yaz sonu, okulun açıldığı ilk günlerde, Ankara'nın en ayva zamanlarında yani, "Yazı nasıl geçirdiniz, yazınız" ödevlerinde anlattığım tek öyküydü dedemin bahçesindeki yeşil yaşamaklar. Yerelmasını dalından, yaprağından tanıdığımız günlerdi. Ciddiye alın, kolay iş değildir yerelmasını toprağın yüzünde tanımak. Zaten ben de çok sonradan anlayacaktım bunun humuslu bir maharet olduğunu... Ve çok yenilgi sonra anlayacaktım en gerçek sevdanın insanla toprak arasında yaşandığını. Ölüm gibi bir kavuşma başka nasıl ve kiminle yaşanabilirdi ki?

Ölüm dışındaki tüm kavuşmalarda belli belirsiz bir ayrılık tadı vardı çünkü. Baharın hem sevda hem ayrılık tadı taşıması gibi. Her sevinç uzak bir hüznü hatırlatır ya, öyle işte. Biz o hüzünden kurtulduğumuza, onu geçmişte bıraktığımıza seviniriz aslında. Oysa hiçbir acı bıraktığımız yerde kalmaz; yanımızda taşır, yeni baharlara ekleriz. Erken açan filizlere soğuk vurur birden. Güneşe güven olmaz çünkü, zamansız doğar bazen ve dolandırır yüreğimizdeki tomurcukları...

Yalınayak ve kent yorgunu bir yürekle toprağa bastım bu sabah. Etrafta bahar... İçimde nedensiz bir yaprak dökümü... Hep yanlış hesaplıyorum yaşımı... Bir nisan ayı cıvıltısı için yaşlı mı sayılırım artık? Herkeste bir kır gezintisi telaşı varken ben saçıma düşen kırları sayıyorum. Henüz otuzlu yaşların başında ama habersiz gelmiş bir baharın tam ortasındayken...

Oysa temiz bir aşk için herşey hazırmış gibi görünüyor: Güneş en samimi ikliminde, ağaçlarda sevgili filizleri, deniz en yosma maviliğine kuşanmış ve kuşlar her sevda anına şahitlik yapmaya teşne...

Dışarıda sevgili bahar... Liseli defterlerde şiir izdihamı... İlk bakışmalarda güzelim kalp spazmları... Ağaçlı yollarda yürürken ipe sapa gelmez sözler yüzünden boşluğa savrulan genç kahkahalar... Bazen bir belediye otobüsünde gürültülü kahkahalar atan bir gruba rastlarsınız ve muhtemelen kızarsınız onlara. Oysa onlar otobüsün içindeki baharı temsil etmektedir. Geri kalanlarda bir kış suskunluğu vardır.

Baharın gürültüsü rahatsız eder bütün kışları.

Bu sabah bahçeye çıkıp yeşil yaşamaklar için gerinmeden önce içime kırağı düşmüştü benim de. Hiç hesapta yoktu bu gürültülü nisan günü. Aklımda sebepsiz bir yaprak dökümü... Ama çıplak ayakla toprağa basınca birden dedemin bahçesinde buldum kendimi... O havuz, o ekşi erik tadı.

Ne dedemin bahçesindeyim şimdi, ne de dalları değiyor erik ağacının suya. Öksüz kalalı çok oldu dedemin bahçesi. Kimse su vermiyor çocukluğumun havuzuna. Dedemler beton ve caddeüstü bir hayata taşındı... Ve şeftali ağaçlarının hüzünlü şarkısını söyleyen de dinleyen de kalmadı artık.

Ama ben bu sabah aradan bir gençlik geçtikten sonra çıplak ayakla toprağa bastım. Tepemde dalları yüklü, tepemde dalları güleryüzlü bir erik ağacı... İşte o zaman hâlâ toprakla dost olmak mümkün diye düşündüm. Sanki ben hep aynı yerde durmuştum da bütün yaşamaklar yanımdan geçip gitmişti. Ben hâlâ dedemin bahçesindeydim ve hâlâ erik ağacının dalları suya düşüyordu bir sevgilinin saçları gibi.

Bu sabah, tepemde dalları hayat yüklü bir erik ağacı, nemli toprağa çıplak ayakla basarak ve geçmiş pişmanlıkları yeni korkulara ulayarak dedim ki; haydi yüreğim! İşte yeniden toprağa ve hayata aşık olma zamanı!

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

16-

Kırılgan

Sen... Ağlamaya bahane istemeyen, her daim insan gibi hıçkırabilen... Profesyonel incinen... Kırılgan. Zor günler değil mi? Kaba saba günler... Sen, sana söylenen cümlelerin her virgülünde bir nakış zarafeti ararken, sinir sistemi olan hiçbir canlıyı yemezken sen, ne zor günler değil mi?

Senin asıl adın Kırılgan. Alnında yazıyor... Gözaltlarına işlenmiş hatta mor alfabesiyle hüznün...

Sen... Ağlamaya bahane istemeyen, her daim insan gibi hıçkırabilen... Profesyonel incinen... Kırılgan.

Zor günler değil mi? Kaba saba günler... Sen, sana söylenen cümlelerin her virgülünde bir nakış zarafeti ararken, sinir sistemi olan hiçbir canlıyı yemezken sen, ne zor günler değil mi?

Sokaklar sana göre değil. Bu konuşmalar, hatta bu Türkçe bile sana göre değil. Hiçbir cadde düzenlemesi sana göre yapılmamış. Sen hesapta yoksun Kırılgan! Bütün hesaplar ortalama insan üzerine yapılmış. Seçen, seçilen ve seçmen onlar... Onlar bir yolda ağacı ya da yeşili şart koşmuyor. Geçebilsinler yeter. Ya da bir yemekte sanatsal bir şıklık aramıyorlar. Doysunlar yeter... Oysa sen öyle misin ya? Sen önce en az on dakika izlemelisin şarabın kadehteki duruşunu! Nasıl mucizevi bir kırmızı olduğuna şaşarak ama şarabın -kırmızısının elbette- aşkın meyi olmasını uygun bularak... Kırmızı çünkü, daha ne olsun! Acının renkçesi!

Oysa şarap deyince onların aklına sur dibindeki keşler geliyor. Hoş sen bahsettikleri keşleri de, kendi yaşamsal alanlarında mutlu insanlar olarak görüyorsun. İğrenmiyorsun. Herkes mutluluğun peşindeyse eğer, onlar bizden bin şişe daha yaklaştı mutlu sona diye düşünüyorsun. Çünkü her şarap ehli biraz kırılgandır, bunu biliyorsun.

Ölüleri seviyorsun sonra... Şiir yazmış, yazmamış, icat yapmış, yapmamış, bomba koymuş, koymamış bütün ölüleri seviyorsun. Ölülerden hınç alanları anlamıyorsun. Nasıl oluyor da teröristler ölü olarak ele geçiriliyor anlamıyorsun. Peki bu ölü olarak ele geçirilenler ne olarak gömülüyor! Bir terörist öldükten sonra da terörist midir? Bir ölü nasıl terör eylemi yapabiliyor?

İnsan öldüren ölüler mi var? Korku filmi mi çeviriyorsunuz yoksa benim devletim artık reenkarnasyona mı inanıyor? Bir idam cezasını kaç kez infaz edebileceğinizi sanıyorsunuz ki? Neden gencecik, çürümüş ölü bedenleri yanyana dizip dünya aleme gösteriyorsunuz? Neden, en azından ölü genç kızların üstünü örtmüyorsunuz? Onların çıplaklığı sizi utandırmıyor mu? Neden? Ölülerden ne istiyorsunuz? Önce düşmanı vurup sonra mezarı başında böğüre böğüre ağlayan kahramanlar yaşamayacak mı bir daha? Reenkarnasyon onlar için geçerli değil mi? Ölüleri rahat bırakın. Onlara saygılı davranın. Onlar öldü. Korkacak bir şey yok artık. Bu kardeş talanında hepsi bizim bahçemizin çocukları değil mi?.. Ölen, öldüren... Madem ki bu ölmeler öldürmeler bitmiyor, bari gelin ölülerimizi aynı saygıyla gömelim. Matemimizde ortak olalım. Ağıtlarımız kardeş değil mi artık yoksa? Birbirimize taziyeye gidelim. Ağlayıcı kadınları olalım acılı evlerimizin!

Boşuna bağırıyorsun Kırılgan, duymuyorlar. Zaten biraz daha bağırırsan sana da terörist diyebilirler. Oysa sen sinir sistemi olan hiçbir canlıyı yemiyorsun bile. Farketmez, çünkü onlar o kadar çok bağırıyor ki kendi seslerinden başkasını duymaz olmuşlar.

Senin asıl adın Kırılgan. Dudaklarının titrekliğinden belli. Yanlış ülkenin hatta yanlış dünyanın zamansız gelmiş çocuğusun sen. Öyle tuhafsın ki her ölüme ama her ölüme ağlıyorsun... Zalimin de mazlumun da acı sonu seni aynı oranda üzüyor artık. Hatırlıyorsun hâlâ Çavuşesku'nun cellatlarının karşısındaki çaresizliğini... Ve tanrı kamerayı yarattı diyorsun kendi kendine. Yaşasın artık istediğimiz kadar zavallılaşabilir ve bunu gizli veya apaçık kamerayla tesbit edebiliriz! Çünkü artık her boydan her çeşit kameramız var. Görme duyumuzu -ki en kolay kandırılandır- bütün duyularımızın önüne çıkarabiliriz artık! Yaşasın, dünyamızı istediğimiz kadar iğrençleştirebiliriz! Bir tabak popcorn eşliğinde infazları seyredebiliriz!

Yanlış kameraya konuşuyorsun Kırılgan, seni çekmiyorlar. Dedim ya sen hesapta yoksun. Bu televizyon haberleri, programlar senin için yapılmıyor. Reyting hesaplarında sen yoksun. Sen yaşamıyorsun Kırılgan. Bunların tümü onlar için yapılıyor. Onların sevdiği program, onların sevdiği haber yapılıyor. Bir haberi sevmek ya da sevmemek ne demektir sen anlamıyorsun ama, onlar anlıyor.

Sevmek... Sihirli kelimeyi kullandım galiba? Duyunca yüzünden gri bir bulut geçti de... Hangi yağmura gidiyor acaba? Seni en çok kıran sözcük değil mi? Sevgi... Sevmek... Birini, bir şeyi, bir yeri sevmek... Vatanı sevmek mesela. Bunu da çok anladığın söylenemez değil mi? Yani eğer bu, İstanbul dışında İstanbul'suz yapamamaksa, Boğaz'da bir balık - rakı akşamının hasretiyle kederden gebermekse, mesela İsveç'te, söyleyecek bir şey yok galiba, tam olarak böyle değil istedikleri. Evet evet onlar İSTİYORLAR... Senin sevgini tartıyorlar. Vatanı onlar gibi ve onların istediği kadar sevmen gerekiyor. Aslında görülmez bir yazı var sınır kapılarında yurdun. SEVMEK MECBURİDİR! SEVMEYEN DEFOLSUN GİTSİN!

Sen de bağırıp duruyorsun; sevmenin mecburiyeti olur mu, mecburiyet diye bir sözcük kullanılır mı yürek mesailerinde? Bu toprak parçasını sevilecek bir yer yapalım önce!.. Ve sonra kimsenin seni duymayacağı bir kuytuya saklanıp, belki de iki damla gözyaşı eşliğinde ve muhtemelen ikinci rakı dublesinden sonra -ki şarap aşkın içkisiyse rakı da hasretindir- sızılı bir cümle düşüyor ağzından yere:

Ey benim üç tarafı hüzünlerle çevrili yurdum, umurunda mı bilmiyorum ama, seni seviyorum.

Aslında sen iyi bir adama benziyorsun Kırılgan. Kimseye bir zararın yok en azından. Ne acı değil mi, zararsız olmak iyi olmaya yetiyor. Çünkü etrafta birsürü yaşam zararlısı var ve tarım bakanlığı henüz bunlara karşı ciddi bir tedbir almış değil...

Yani diyeceğim şu ki Kırılgan, bu kadar takma kafana... Hiçbir şeyi de üstüne alınma. Çünkü dedim ya, sen hesapta yoksun. Hiçbir şeyi seni düşünerek yapmıyorlar! Ne televizyonları, ne gazeteleri, ne savaşları...

Senin asıl adın Kırılgan... Alnında yazıyor.

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

17-

Gidin artık gidiiiiiiiiiiiiiiiiin!

Kovuldunuz! Hepiniz! Hadi kalkın... Beyleeer.. Aloooo... Size söylüyoruz. Kalksanıza kardeşim! Allah allah! Niye kalkmıyorsunuz beyler? Ya, gitsenize yaa... Baba şunlara bir şey söyle yaa. Hadi BABA önce sen git de, yolu göster şunlara yaa..

Anlamanız için daha ne yapmamız lazım bilmiyoruz ki... Oy veriyoruz anlamıyorsunuz, vermiyoruz anlamıyorsunuz. Uzatılan mikrofonlara haykırıyoruz işe yaramıyor, konuşuyoruz olmuyor, susuyoruz dolmuyor... Ne yapmamız lazım? Yani çekip gitmeniz için ne yapmamız lazım kardeşim!!! İlla polis mi çağıralım? Tatsızlık mı çıksın yani?

Sıkıldık kardeşim!

Konuşmalarınızdan, mimiklerinizden, saçlarınızdan, gözlerinizden, dudaklarınızdan, el kol hareketlerinizden, hamasi konuşmalarınızdan, kavgalarınızdan, küsmelerinizden, yalanlarınızdan SIKILDIK!

Biz öyle herşeyi herkesin yüzüne karşı öküzleme yöntemiyle söyleyemiyoruz, efendiyiz falan diye, bu kadar da zulmetmenin manası yok ki... Ama yeter! Sizden, tümünüzden ve en çok lider durumunda olanlarınızdan çok ama çok sıkıldık.

Biz artık siz konuşmaya başlamadan ne diyeceğinizi biliyoruz. Sizi ezbere biliyoruz. Birbiriniz hakkındaki fikirlerinizi de biliyoruz. Herşeyi bizim için yaptığınızı (ne yaptıysanız), hizmet aşkıyla kavrulan insanlar olduğunuzu da biliyoruz ama artık biz hizmet istemiyoruz. Bize hizmet etmeyin. Madem ki biz patronuz, kovuldunuz arkadaşlar! Biz aslında anlayışlı ve sabırlı bir patronuz. Kimseyi kırmadan halletmek isterdik bu işi. Kendiniz durumu anlayın ve istifa edin diye neredeyse otuz yıldır bekliyoruz. Ama artık günü geldi. KOVULDUNUZ! Hepiniz! En iyiniz kimse önce o gidecek!

Şimdiye kadar yaptıklarınızı unutmaya çalışacağız. Söz vermiyoruz ama uğraşacağız. Özel günlerde, Cumhuriyet bayramlarında filan yine protokollerde yeriniz olacak merak etmeyin. Protokolsüz yaşayamayacağınızı biliyoruz. Hatta 23 Nisan'larda yöntemi değiştireceğiz. Artık çocuklar değil, siz gelip bir günlüğüne yine eski koltuklarınıza oturacaksınız! Alt tarafı bir gün canım! Ne kadar tahribat yapabilirsiniz ki? Tamam belki de yarım gün yaparız o işi, düşünmemiz lazım...

Hepinize nefis kaymaklı tarafından emekli maaşları bağlayacağız. Siyaseti bırakarak memlekete en büyük hizmeti yapmış insanlar olarak size birer özel nişan bile takarız. Üstün hizmet madalyasından üçer tane vereceğiz size. Biri görevden ayrıldığınız için, diğerleri bir daha dönmeyeceğiniz için. Bakın eğer istediğiniz ihale falan türünden otlanmalarsa, o konuda da her türlü fedakârlığa hazırız. Hepinize bu ihalelerden doğan zararınızı tazmin için şöyle kalın birer ikramiye vermeyi düşünüyoruz. Bu konu için bir referandum (Hatırladınız mı referandumu? Hani sizin yapmaktan hiç hoşlanmadığınız şey. Hatırlamadınız.. canım bu, mesela Kürtler'e Kürtler'le ilgili bir şeyi sormak gibi bir şey.. geçelim) yapmaya hazırız. Bu parayı toplu olarak bir seferde verip uzun vadede kâra geçeceğimizi düşünüyoruz. Buna ilaveten hayatınız boyunca, fikir beyan etmediğiniz tüm memleket sorunlarıyla ilgili ekstra prim de alacaksınız! Sorun başına bir rakam tespit edip size törenle takdim edeceğiz. Malum tören seviyorsunuz ya, o bakımdan.

Yetmez mi diyorsunuz? Peki. Bunlara ilaveten kullandığınız her yeni sözcük için de para vereceğiz... Zaten "bu meyanda," "binaenaleyh," "hattı zatında," "esas itibariyle," "filhakika," "sizi temin ederim" ve benzeri lafları bir daha duymamak için herşeyimizi vermeye hazırız. "Herşeyimiz" derken, sizin almayı unuttuklarınızdan bahsediyoruz tabii... Ama illa "biz Kit isteriz" derseniz sizin için ülkenin bazı bölgelerini Kit Alanı ilan eder, hepinizi oraya toplarız, siz de kendi doğal ortamınızda mutlu mesut yaşarsınız.

Kusura bakmayın belki biraz kırıcı oluyoruz ama bunları söylemenin zamanı gelmişti. Gerçi size bir şey olmaz, suratınızda bir yüz taşımadığınız için bu lafları da sorun etmezsiniz. Ama bu sefer ciddiyiz. Kovuldunuz! Çünkü hepiniz birer PROFESYONEL BAŞARISIZ olarak çalıştınız ve hangi patron olsa sizi kovardı. Şimdi burada biz bizeyiz, birbirimizi ağırlamanın da manası yok: İçinizde epey kalabalık bir hırsız topluluğu da var. Durun canım hemen öyle "ispat et şerefsiz" falan diye yırtınmanıza gerek yok. İspat falan etmek istemiyoruz. Hatta bu çaldıklarınızı geri vermenizi ya da işlediğiniz suçların cezasını çekmenizi de istemiyoruz. Sadece gidin! Hızlı bir şekilde ve mümkün olan en kısa süre içinde gidin. Bırak bir şey istemeyi, az önce de söyledik, üste para veriyoruz kardeşim daha ne istiyorsunuz!

Gidişinizle ilgili bütün ayrıntıları düşündük. Gidiş Günü -ki biz o günü kusura bakmazsanız Demokrasi Günü ilan edip her yıl kutlamayı düşünüyoruz- yapılacak törende tek tip bir konuşma yapacaksınız. Tıpkı meclise girerken yaptığınız yemin töreni gibi. Hepiniz birer birer kürsüye gelip aşağıdaki metni okuyacaksınız:

"Milletin varlığı ve bağımsızlığı, vatanın bütünlüğü, kamu ihaleleri, ekonomi, laiklik ve benzer konularla hayatım boyunca ilgilenmeyeceğime, bir daha hiçbir seçime girmeyeceğime ve meclis binası ya da devletle ilgili herhangi bir binaya arkadaş ziyareti sebebiyle bile olsa girmeyeceğime, herhangi bir parti çalışmasına katılmayacağıma, Türk lirası ve Amerikan doları üzerine yemin ederim!"

İşte bu kadar. Bu metni okuyup gideceksiniz ve umarız ki sizden bir daha haber alınmayacak. Biliyoruz, içinizde okumayı bilmeyenler de var. Böyleleriniz için devlet tiyatrosundan bir oyuncu kürsüde bulunup sözkonusu kişilere dublaj yapacak. Bunun size değilse de biz dinleyenlere büyük faydası olacak. Zira, "laaaiklik" demenizden içimize fenalık geldi. Sırası gelmişken sorayım; bu kelimeyi söylemek bu kadar mı zor? Baktınız söyleyemiyorsunuz ve herkes sizinle dalga geçiyor, gider söyleyebilen birine sorar öğrenirsiniz. Bir kelimeyi düzeltemeyen adam memleketi nasıl düzeltecek, sorusuna cevap bulamayan bizler de rahatlardık, o bakımdan sordum...

Sıkıldık ağbiler. Sizinle ilgili yapılan skeçlerden, anlatılan fıkralardan bile sıkıldık. Sizle ilgili anlatılan hiçbir şey bize artık komik gelmiyor. Canımızı yaktınız çünkü! Biz artık gencecik ölüler görüyoruz gravatlarınızın desenlerinde. Ağlayan anneler. Yani anlayacağınız durum ciddi ama yine de size kibar davranmaya çalışıyoruz. Bizi biliyorsunuz, biz iyi olsun kötü olsun bütün tiyatro oyunlarını ayakta alkışlayacak kadar iyi niyetli, bağışlayıcı, çabuk unutan bir patronuz ama bizim bile sabrımızın sınırına gelmiş bulunuyorsunuz. Zaten sabrımızın bu genişliğinden dolayı yapabildiniz bütün bunları, yani kabahatin çoğu bizim demeye de dilim varmıyor ama... Evet tamam sizi biz seçtik, kabul ediyoruz. Ama şimdi de seçmedik! Seçince meclise giriyorsunuz ama seçmeyince çıkmıyorsunuz!

Ama neyse artık bunları konuşmanın gereği yok, çünkü gidiyorsunuz. Çünkü kovuldunuz! Hepiniz! Evet evet hepiniz! En iyiniz, en çalışkanınız kimse o önce gidecek... Hadi kalkın... Beyleeer.. Aloooo... Size söylüyoruz. Kalksanıza kardeşim! Allah allah! Niye kalkmıyorsunuz beyler? Ya, gitsenize yaa... Baba ya şunlara bir şey söyle yaa. Hadi Baba yolu göster şunlara yaa... Hadi Baba, önce sen...

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

18-

Haybeden gerçeküstü konuşmalar!

ADAM- Sen saçına bir şey mi yaptın?

KADIN- Nasıl yani?

ADAM- Yukarıya toplamışsın?

KADIN- Haa... Evet...

ADAM- .....

KADIN- Eeee?

ADAM- Ne eesi?

KADIN- Güzel olmamış mı?

ADAM- Ne?

KADIN- Neden bahsediyoruz biz?

ADAM- Neden bahsediyoruz?

KADIN- Saçımdan.

ADAM- Ne olmuş saçına?

KADIN- Ben de onu sana soruyorum, ne olmuş saçıma?

ADAM- Bir şey olmamış.

KADIN- Sen az önce neden saçımı topuz yaptığımı sormadın mı?

ADAM- Sormuşumdur.

KADIN- Sormuşsundur! On saniye önce konuştuğun şeyi hatırlamıyor musun?

ADAM- Hatırlıyorum tabii canım.

KADIN- Neden o zaman sormuşumdur diyorsun?

ADAM- Canım lafın gelişi söylemişimdir!

KADIN- Sormuşumdur! Söylemişimdir! İstersen kendinden emin olduğun bir zaman görüşelim.

ADAM- Yahu saç lafını lafın gelişi söylemişimdir diyorum.

KADIN- Yani o laflar bir yerden bir yere gidiyordu, yol üstünde senin ağzına uğradılar, sen de o lafları bana yönlendirerek canımı sıkmak istedin öyle mi?

ADAM- Senin canını niye sıkmak isteyeyim?

KADIN- Olur ya bazen canım. İnsanın canı durup dururken bir şey sıkmak ister. Hatta bu ihtiyacı karşılamak için stres topları bile satılıyor. Yani insanlar yanlış şeyleri sıkmasın diye... Senin yaptığın gibi.

ADAM- Ne yaptım ben?

KADIN- Hiiç... Günümü berbat etmek üzere mükemmel bir başlangıç sadece.

ADAM- Hayatım iyi misin sen?

KADIN- Kötü mü görünüyorum? Özellikle saçlarımı soruyorum tabii!

ADAM- Allahım kadın saça taktı!

KADIN- Hayır allahım asıl saça takan o!

ADAM- Ben saça falan takmadım!

KADIN- Vaay...

(Ve erkek sesini yükseltmesi gereken anın geldiğini düşündü)

ADAM- Ben bağırmıyorum!

KADIN- Özür dilerim seni sen zannettim.

ADAM- Beni tahrik etmeye mi çalışıyorsun?

KADIN- Hayır ben tahrik falan etmek istemiyorum. Bu tartışmayı ben başlatmadım zaten!

ADAM- Hangi tartışmayı hayatım, biz tartışıyor muyuz?

KADIN- Evet... üstelik tartışmaya başlayalı epey oldu... Şu anda tahmin ediyorum ikinci sayfanın ortalarında filanız...

ADAM- Peki konumuz ne?

KADIN- Genel olarak "bir kocanın karısının özgüvenini yok etmeye yönelik ustaca iğnelemelerine karşı alınması gereken önlemler bienali" diyebiliriz.

ADAM- Ne iğnelemesi kadın?

KADIN- Kadın mı? İşte! Erkek içindeki Osmanlı dönemi hasretini dışa vurdu. Devam et, seni dinliyorum

ERKEK!

ADAM- Allahım ne söylesek kabahat! Şimdi de kadın lafı mı battı?

KADIN- Benim yaklaşık otuzüç yıldır bir adım var. Evet kadınım ama diğer kadınlarla karıştırılmayalım diye bir özel isim almışım. Dahası senin kullandığın cümle yapısı içinde kadın, bir tür hayvan ismi anlamına geliyor. Zira biz tanımadığımız köpeklere köpek diyoruz. Tanıdıklarımızın birer adı vardır.

ADAM- Sen otuzyedi yaşındasın.

KADIN- Ben otuzüç yaşındayım!

ADAM- Ama yaşıtların otuzyedi yaşında.

KADIN- Sen de kırk yaşındasın adi adam.

ADAM- Ben zaten yaşımı küçültüp skeç konusu olmaya çalışmıyorum.

KADIN- Beni artık sevmiyorsun değil mi?

ADAM- Artık emin olabiliriz, sen delirdin. Yahu nerden çıkardın şimdi bunu?

KADIN- Peki tamam peki... Sakin oluyoruz ve baştan alıyoruz...

ADAM- Hayır, hayır yalvarırım baştan almayalım. Tekrarını kaldıramayacağım!

KADIN- İşte beni asıl deli eden huyun bu biliyor musun?

ADAM- Hangisi?

KADIN- Tartışmayı başlatacak ilk kışkırtıcı cümleyi söyledikten hemen sonra yani ikinci cümleden itibaren o tartışmayla hiç ilgisi olmayan adam pozuna girmenden sözediyorum! Sürekli ama sürekli aynı şeyi yapıyorsun!

ADAM- Neyi yapıyorum?

KADIN- Bak yine başladın!

ADAM- Neye başladım?

KADIN- Yahu ben kendi kendime mi kavga ediyorum?

ADAM- Demin tartışmaydı şimdi kavga mı oldu?

KADIN- Evet oldu. Ve sen bu sinir bozucu tavrını sürdürürsen birazdan cinayet boyutuna varacak.

ADAM- ...

KADIN- ...

ADAM- Sigarayı bırakmıştın...

KADIN- Ateş var mı?

ADAM- Yok... Zaten bizim ateşten ziyade ateşkese ihtiyacımız var.

KADIN- ...

ADAM- Aaa gülebildiğini bilmiyordum...

KADIN- Güldüğüme bakma, komik değildi... Peki sana kalırsa bu bir tartışma değil öyle mi?

ADAM- Tabii ki değil hayatım. Bunun için en az bir tartışma konusuna ihtiyaç var.

KADIN- O zaman normal bir konuşma boyutunda en baştan başlayalım. Sen odaya geldin ve ne dedin?

ADAM- Saçındaki değişiklik dikkatimi çekti ve onunla ilgili bir soru sordum.

KADIN- Ne sordun söyle?

ADAM- Saçını topuz mu yaptın dedim?

KADIN- Hayır kesinlikle hayır! Öyle söylemedin. Yüzünde son derece ekşi bir ifadeyle hatta belki biraz iğrentiyle karışık "sen saçına bir şey mi yaptın" dedin! Cümlenin yapısına dikkatinizi çekmek isterim. Sen saçına bir şey mi yaptın! Saçımdan mı bahsediyorsun annenden mi belli değil... Yani geçen gün yanıma gelip "sen anneme bir şey mi söyledin, içeride ağlıyor da" dediğinde beliren ifade vardı yüzünde.

KADIN- ... işte beni asıl delirten de bu oldu zaten!

ADAM- Hastasın sen...

KADIN- Bunu beni incitmek için söylüyorsun.

ADAM- Doktor da olsam aynı şeyi söylerdim, sen bir obsesifsin.

KADIN- Eserinle övünebilirsin o halde...

ADAM- ...............

KADIN- Sigarayı birlikte bırakmıştık.

ADAM- Ne yaptın ateşi?

KADIN- Ateşkesin yanında olacaktı? Yok mu? Birlikte gittiler demek ki... Niye gülmüyorsun? Ben sen söyleyince gülmüştüm. Üstelik bu kadar da komik değildi.

ADAM- ............

KADIN- Güldün... Gülmesen daha mı iyiydi acaba? Dişetlerin görünüyor da... Peki hadi gel tatlıya bağlayalım şu işi...

ADAM- Bağlayalım bakalım...

KADIN- Saçımı neden sordun? Kötü mü olmuş?

ADAM- Yoo...

KADIN- Doğruyu söyle beğenmedin işte...

ADAM- Hayır canım gerçekten düşünmedim bile... Sadece değişik geldi.

KADIN- İŞTE! Sorunu bulduk! Umursamazlık! Umrunda değil saçımın şekli! Çünkü ben senin malınım, benim her halime alıştın! Sevgilim bana söylemek isteyip söyleyemediğin bir şey mi var?

ADAM- Ne gibi?

KADIN- Ne bileyim mesela "başka bir kadın var," "başka bir erkek var" ya da "son seçimde mhp'ye oy verdim" gibi... Bu kadar oy aldıklarına göre birimiz vermiş işte!

ADAM- Bu o kadar kötü mü yani? Ben zaten bahçeli bir devletimiz olsun istemişimdir.

KADIN- Bu espriye güldüğümü farzedelim.

ADAM- Sen hastasın.

KADIN- Sanırım aynı serviste yatacağız.....

KORKARIM SÜRECEK...

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

19-

Haybeden gerçeküstü konuşmalar II

ADAM- Hayatım senin çabalarını takdirle karşılıyorum ama hayat yeterince zor. Yani senin bu kadar uğraşmana gerek yok!..

KADIN- Ne için uğraşmama gerek yok?

ADAM- Bir cümleyi ilk söylendiğinde anlamak için... Yapamıyorsun!

KADIN- Ne diyorsun sen be?

ADAM- Cümlenin sonundaki o "be" ne kadar da şirin durdu öyle, nerden aldın?

KADIN- Senden almıştım hatırlamadın mı? Ben senden aldığım güzide sözcükleri atmıyorum, saklıyorum. Mesela çok güzel "ulan"larım da var. İster misin bir tane?

ADAM- Ben sana ne zaman "ulan" dedim sorabilir miyim?

KADIN- Bilmem, sorabilirsin herhalde.

ADAM- Ben sana ne zaman ulan dedim?

KADIN- Bak sorabildin işte!

ADAM- Peki sen cevap verebilecek misin?

KADIN- Tabii... Bu konuyla ilgili kesin bir tarih vermek zor ama istersen hemen hemen her gün diyelim.

ADAM- Yani ben sana her gün ulan mı diyorum?

KADIN- Evet... Neden şaşırmış gibi yapıyorsun? İlişkimizin üçüncü sevişmesinden sonra sen kibarlığı bıraktın... Zaten öyle pek de tiryakisi olmadığın için bırakmakta fazla zorlanmadın.

ADAM- Ben öyle bir üçüncü sevişme hatırlamıyorum.

KADIN- Çok normal. O kadar kısaydı ki... Zaten ben de hayal meyal hatırlıyorum.

ADAM- Hah! Şimdi de cinsel hayatımız problem oldu.

KADIN- Bizim öyle bir hayatımız yok... Neyse bu konuyu konuşmak istemiyorum. Bir ölünün arkasından konuşmak doğru olmaz.

ADAM- Kimmiş bu ölü?

KADIN- Özür dilerim. Amacım sana ölmüş bir parçanı hatırlatıp üzmek değildi. Dikkat ettiysen bu konuda konuşmak istemediğimi de söylemiştim. Neyse ben bunu sorun etmiyorum... İnsanoğlu her gidenin yokluğuna alışıyor. Senin idrar yolların açıksa mesele yok. Hem bir de iyi tarafından bak, cinsel hayatımız olmadığı için kültürel faaliyetlere daha çok zaman ayırabiliyoruz! Ama sanırım en geç yarın erotik bir film seyretmem lazım.

ADAM- Ne demek istiyorsun sen be?

KADIN- Be'yi geri veriyorsun demek. Sende kalabilirdi ama neyse...

ADAM- Konuyu dağıtıp beni sinir etme. Biz daha dün değil önceki gün seviştik seninle!

KADIN- Hayır sevişmedik. Biz teşebbüs aşamasındayken seni geri zekâlı arkadaşın Hayri aradı, yaklaşık yirmidört dakika atyarışı konuştunuz. O sana Troya tek olur dedi, sen de hayır ağbiciğim oraya çok at yazmak gerekir dedin ve bu nefis konuşma böyle sürüp gitti. Bu şiirsel sohbetin etkisinden olacak, uyuyakalmışım.

ADAM- Nitekim Troya açık ara aldı yarışı. Boşu boşuna bir sürü at yazdık.

KADIN- Efendim?

ADAM- Öyle olmadı canım. Telefon çaldığında ben daha açmadan sen tuhaf bir havaya girdin. Sanki kendimi ben aramışım gibi. Ben daha Hayri ne haber demeden sen horlamaya başladın. Bu horlamanın şiirselliğinden olacak, kendimi atyarışına vermişim. Son bir şey daha: Hayri geri zekâlı değil.

KADIN- Bak biz seninle herşeyi tartışma konusu yapabiliriz, bir tek şey dışında, o da Hayri'nin geri zekâlı oluşudur. Çünkü bunun aksi yönde bir tek uzman görüşü yoktur, olamaz da!

ADAM- Unutma ki o bir yayınevi sahibi.

KADIN- Evet ama atların anlayacağı düzeyde kitaplar basıyor.

ADAM- Senin ona neden uyuz olduğunu ikimiz de biliyoruz, uzatmayalım istersen.

KADIN- Yok yok uzatalım... Neden uyuz oluyormuşum ben?

ADAM- Karısını aldatıyor diye... Ben de sana yıllardır anlatamıyorum ki bu, Hayri'yle karısı arasındaki bir sorun, bizi ilgilendirmez.

KADIN- Bal gibi de ilgilendirir. Birincisi, Hayri pis, iğrenç, aşağılık bir etobur. Sadece karısını aldatmıyor, aynı zamanda her an adaleti de yanıltabilir. Başına gelecek bir trafik kazası durumunda -ki ona çarpacak olan şahane kamyon bir gün elbet trafiğe çıkacak- hukuksal olarak insan muamelesi görecek. O hayvanın ne hakkı var benim kamyoncumu mağdur etmeye?

ADAM- Sen iyice tırlattın. Neden bu kadar taktın adama bilmiyorum ki.

KADIN- O adam dediğin canlı, Ruslar'la yatıyor.

ADAM- Ne var? Irkçı mı oldun şimdi de?

KADIN- Saçmalama. Kanında muhtemelen irice bir AIDS virüsü taşıyor o! Buraya kadar bir sorun yok ama karısına bulaştıracak. Nurten de arkadaşımız olduğuna göre, o da bize bulaştıracak.

ADAM- Nasıl bulaştıracak Nurten bize? Sevişecek miyiz kendisiyle, allah allah!

KADIN- Saçmalama. AIDS başka yollarla da bulaşıyor. Mesela ağız yoluyla!

ADAM- Sorun değil biz de takma dişlerini kullanmayız!

KADIN- Nurten'in dişleri takma değil ki?

ADAM- Bak gördün mü boşuna endişeleniyormuşsun. Takma dişi yok ki kullanalım, değil mi hayatım?

KADIN- Ben onu bunu bilmem, Hayri denen alçakla görüşmen beni rahatsız ediyor. Sizin ortak yanınız nedir ben aslında onu merak ediyorum. Rus kültürü olmasın?

ADAM- Saçmalama.

KADIN- Sürekli atyarışı oynamıyorsunuz herhalde... Mesela Hayri Rus fahişelerle yattığı sırada sen ne yapıyorsun, yan odada Rus klasikleri mi okuyorsun?

ADAM- Evet... Hayri'nin iş kondüsyonu da iyi. İş uzun sürüyor. Düşün iki seansta "Savaş ve Barış"ı bitirdim. Olay Rusya'da geçiyor.

KADIN- Bir kere bu Woody Allen'ın esprisi!

ADAM- Biliyoruz. Bir sakıncası mı vardı? Hayri kesmedi galiba, bir de Woody Allen'ın telif sorunu yüzünden mi kavga edeceğiz?

KADIN- Sorduğum soruyu laf kalabalığında gözden kaybettirmeye çalışma! Sen de yapıyor musun Hayri'nin yaptığını?

ADAM- Nasıl yani? Hayri'nin hangi yaptığını?

KADIN- Rus hayat kadınlarıyla çiftleşiyor musun sen de!

ADAM- Sen delirdin mi sevgilim?

KADIN- Hâlâ net bir yanıt alabilmiş değilim.

ADAM- Hayır hayatım, manyak mısın sen! Ne işim var benim Rus kadınlarla?

KADIN- Yani hiç mi olmadı? Ne bileyim fazla alkol alınan bir gece sonrası Hayri iblisi sana "Tanıştırayım, İrina" demedi mi?

ADAM- Demedi!

KADIN- Vay terbiyesiz. Demek kadınla oturdunuz ama tanıştırmadı ha? Zaten o Hayri ayısından da bu beklenirdi. Eee? İsmini bile bilmediğin bir Rus'la yatmak nasıl bir şey?

ADAM- Sevgilim! Hastasın sen!

KADIN- Hastalanmam çok normal değil mi? Her gece iğrenç bir virüsle aynı yatağı paylaşıyorum!

KORKARIM DAHA DA SÜRECEK...

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

20-

Haybeden gerçeküstü konuşmalar - III

ADAM- Ben kadınların çoğunu tanıyorum. Çoğu memeli insanlar işte.

Kadın- İğrençsin...

ADAM- Tamam arada memesizi de çıkıyor ama ben onlarla görüşmüyorum.

KADIN- Çok merak ediyorum daha önceki hayatında yanındaki talihsiz kadın kimdi? Hoş bu kadar duyarsız olduğuna göre sen daha önce bir insan değil, bir binanın duvarıydın.

ADAM- Terbiyesizleşme.

KADIN- Gazeteyi okudun mu?

ADAM- Hı hı... Okudum.

KADIN- Hayır yani sen buna gazete okumak mı diyorsun demek istedim.

ADAM- Nasıl yani?

KADIN- Gazeteyle aranızda kötü bir şey geçmiş sanki. Tuvalette karşılaştık kendisiyle, epey hırpalanmıştı. Ne oldu hayatım? Sana kötü bir haber mi verdi?

ADAM- Ne diyorsun yine ya?

KADIN- Bu "ya" sözcüğünü senin kadar zarif kullanan insan azdır... Çünkü "ya" herkesin kullanabileceği bir sözcük değil. Bazısı a'ları gereksiz yere uzatır mesela, sen de adam şaşırdı zannedersin... Hani şöyle; yaa!.. Ama sen öyle misin? Y'nin arkasına kararlı a takıyorsun bitti gitti.

ADAM- Ne olmuş gazeteye?

KADIN- Bilmiyorum, konuşacak durumda değil... İçi dışına çıkarılmış, bir kenarı ıslanmış ve bizim, onu ıslatan sıvının su olmasını ummaktan başka yapabileceğimiz bir şey yok.

ADAM- Siz kimsiniz?

KADIN- Henüz o gazeteyi okuyamamış olanlar.

ADAM- Lafı uzatıyor musun yoksa bana mı uzun geldi?

KADIN- Hayır hayatım, demek istediğim madem bu gazeteyi dövecek kadar nefret ediyorsun, başka gazete alalım. Hem biz de okuyabiliriz.

ADAM- İzin verirsen şu kitabı okumak istiyorum.

KADIN- Sevdin sen o kitabı, hı?

ADAM- Nereden anladın?

KADIN- Altı aydır berabersiniz... "Yüreğinin Götürdüğü Yere Git..." Yani bir yol hazırlığı da bu kadar mı uzun sürer, hayret!

ADAM- Ben yavaş da olsa okuyorum, sen okumayı yazmayı unutmak üzeresin.

KADIN- Yani "Sevme Sanatı"nı bitirmedim diye soktun bu lafı değil mi? Ben sevmeyi Eric Forum'dan öğrenmek istemiyorum belki.

ADAM- Erich Fromm.

KADIN- Her neyse...

ADAM- Tabii sen bunu tuhaf kadın dergilerinden öğrenmeyi tercih edersin. Elin Amerika'sında yapılan manasız anketlerin Türkçe'ye çevrilmiş halleriyle çizersin rotanı... "Bakalım sevgiliniz ne kadar Angut" ya da "Diyelim ki o akşam çok sevişesiniz var ama sevgiliniz beyzbol maçına gitmek istiyor ne yaparsınız?" a) Kafasına beyzbol sopasıyla vururum. b) "Tamam ben de gelirim ama devre arasında sevişirsek" dersiniz.

KADIN- Komik olduğunu mu sanıyorsun?

ADAM- Komik olan sensin. Zira beyzbol bizim ata sporumuz değil... Hatta beyzbolla ilgili yapılmış filmlere de ulusça sinir oluyoruz. Bütün film buyunca "Şimdi bunlar niye sevindi, bu adam neden sürekli tükürüyor" diye düşünüyoruz. Mesela sana soruyorum, bir beyzbol sahası kaç yardadır?

KADIN- Ne bileyim ben?

ADAM- Peki neden sürekli o salak anketleri dolduruyorsun?

KADIN- Şimdi anladım... Geçen anket aleyhine çıktı, ondan böyle agresifsin.

ADAM- Yok canım çok da umrumdaydı.

KADIN- İşte zaten ankette de had safhada umursamaz çıkmıştın. Sevgiliniz sizi umursuyor mu sorusunda o kadar çok e şıkkı işaretledim ki "En iyisi siz uzun uzun ağlayın" şeklinde bir sonuç çıktı. Ama sen bu sonucu bile umursamayacak kadar umursamaz bir insansın.

ADAM- O dergiler seni böyle yaptı zaten. Yoksa neden durup dururken operaya gitmek isteyesin ki.

KADIN- Buyrun bir de entelektüel geçinir.

ADAM- Konuyu çarpıtma... Senin operaya gitme isteğin kültürel amaçlı değildi. Yine bir ankette "En çok yapmak istediğiniz fantaziniz nedir" sorusuna böyle manyakça bir cevap çıkmıştı.

KADIN- Evet. Sen ne dedin? "Biliyorsun hayatım ben gürültülü yerlerde yapamam..." Peki o zaman baleye gidelim! Yok orada sahneden gelen gıj gıj sesi beni deli ediyor. Oldu sevgilim o zaman morga gidelim, en sessiz yer orası!

ADAM- Yahu niçin illa bir yere gidiyoruz, evimiz var ya! Çok istiyorsan çağıralım basbariton bir arkadaş biz yatarken bağırsın!

KADIN- Ne kadar romantiksin. Geçen gün mum alırken de gözlerimi yaşartmıştın zaten: Niye mum alıyorsun hayatım, bizim jeneratörümüz var ya!

ADAM- Hep o dergiler yüzünden... Güya insana bir yaşam stili kakalamaya çalışıyorlar, ona sinir oluyorum ben. Alışveriş için şuraya gidin çok in, yok sabahları yürüyüş yapın falan... Sanki Kaliforniya'da yaşayan kalifiye elemanlarız.

KADIN- Bu kadar basit değil mi? Halbuki aslında kadın dergilerini benden önce senin okuman lazım. Belki o zaman biraz tanırsın beni ve tüm kadınları.

ADAM- Ben kadınların çoğunu tanıyorum. Çoğu memeli insanlar işte.

Kadın- İğrençsin...

ADAM- Tamam arada memesizi de çıkıyor ama ben onlarla görüşmüyorum.

KADIN- Çok merak ediyorum daha önceki hayatında yanındaki talihsiz kadın kimdi? Hoş bu kadar duyarsız olduğuna göre sen daha önce bir insan değil, bir binanın duvarıydın.

ADAM- Terbiyesizleşme.

KADIN- Ne dedim ki ben şimdi?

ADAM- Ne o öyle? Ben insan değil miyim yani?

KADIN- Tamam daha fazla konuşmak istemiyorum.

ADAM- Zaten beceremiyorsun da. Senin konuşman berbat sesli birinin ısrarla şarkı söylemesi gibi oluyor. Mithat Körler'i tenzih ederim tabii.

KADIN- ................

ADAM- Ağlamıyorsun değil mi?

KADIN- Seni ilgilendirmez.

ADAM- Haydaa... Canım şimdi ağlayacak ne var?

KADIN- Ağlayacak bir sürü şey var. Ortada bir ilişki var mesela ve ne zaman bu ilişkiyi görsem ağlayasım geliyor. Ne oldu sana bilmiyorum ki... Eskiden aklımıza eseni yapardık. Uzun, çok uzun telefon konuşmaları yapardık hatırladın mı? Hele bir seferinde telefonun pili bitmişti.

ADAM- Nasıl yani? Telefonlaşalım mı? Aynı evin içinde biraz tuhaf olmaz mı?

KADIN- Boşuna konuşuyorum...

ADAM- Bana da öyle geldi.

KADIN- Senin kadar hızlı iğrençleşen insan çok azdır.

ADAM- Kitabımı okuyabilir miyim artık!

KADIN- Tabii... Umarım yüreğin seni cehennemin dibine götürür!

ADAM- Kitabı niye attın şimdi!.. Allah allah... Ne diyeyim? Yapacak bir şey yok hastasın sen!

KADIN- Evet haklısın.. Bir öküze aşık olduğuma göre...

BU DAHA DA SÜRECEK...

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

21-

Haybeden gerçeküstü konuşmalar IV

Senin için herşey gereksiz. Ekmeği dilimleyip sofraya getirmek, yemeğe aynı anda başlamak, bir yemeğe giderken ikimizin aynı tarzda giyinmesi ve buna ilave edebileceğimiz bütün vesaireler gereksiz. Hatta sana kalsa eve filan da gerek yok, nezih bir mağara da işimizi görür aslında.

KADIN- Sen şimdi bana "yavrum," eski karına "karım" dedin değil mi?

ADAM- Ne var bunda? Niye takıyorsun böyle detaylara?

KADIN- Rica etsem bana yaşamın içinden bir tane gerekli detay söyler misin? Senin için herşey gereksiz. Hatta sana kalsa eve filan da gerek yok, nezih bir mağara da işimizi görür.

ADAM- Mağara mı? Nereden nereye taşıyorsun tartışmayı?

KADIN- Ne yani, ekmeği elinle parçalama adetin yok mu?

ADAM- Eee ne var bunda?

KADIN- Açıklayayım. Ekmek ilk yapıldığında, yani bundan binlerce yıl önce gerçekten senin yöntemin uygulanıyordu. Yani kabilenin iri yarı erkekleri ekmeği parçalara ayırıp dağıtıyordu. Sonra insanlık bıçağı buldu. Hatta bununla da yetinmedi, bıçak konusunda da derinleşip özel ekmek bıçağını buldu. Hani şu keskin yeri tırtırlı olan, hatırladın mı?

KADIN- Bugün kiminle karşılaştım biliyor musun?

ADAM- Bilmiyorum, orada değildim.

KADIN- Eski karınla.

ADAM- Ya? Nerede?

KADIN- Markette. Daha doğrusu biz karşılaşana kadar orası marketti; birdenbire cenaze levazımatçısına dönüştü. Hani sanki birbirimize uygun mezartaşı bakıyormuşuz da karşılaşmışız gibi oldu. Birbirimizi öyle abartılı görmezden geldik ki o sıra göbek atmaya başlasak bu kadar dikkat çekmezdi. O hemen büyük omomatik kutularının arasına kafasını gömdü, ben de deli gibi domates seçmeye başladım.

ADAM- Bu yüzden mi şu anda dolapta altı kilo domates var?

KADIN- Ne yapayım? Geri mi verseydim? Seçmiş bulundum bir kere. Benim yine iyi; eski karın altı tane beş kiloluk omomatik aldı. Sinirden ne yapacağını şaşırdı. Elinin titremesinden omolar köpürdü. Hem de ambalajın içindeyken ve bir damla dahi suyla temas etmemişken.

ADAM- Sen ne yaptın, salça mı?

KADIN- Hayır efendim, ben o kadar rahattım ki. Zaten benim rahatlığım onu deli etti.

ADAM- Tabii tabii. O kadar rahattın ki bütün yaz idare edecek kadar domates aldın.

KADIN- Ne demek istiyorsun sen?

ADAM- Bir şey demek istemiyorum. Ama belli ki sen de rahatsız olmuşsun işte.

KADIN- Ben rahatsız filan olmadım. Sadece karının çok gereksiz agresif tavırları beni güldürdü o kadar.

ADAM- Gülerken biraz domates toplayayım diye düşündün...

KADIN- Daha ne kadar uzatacaksın bu domates konusunu?

ADAM- Yavrum ne var bunda, karımla karşılaşmışsın, bu da normal şartlarda gergin bir durumdur.

KADIN- Bir dakika, bir dakika... Sen şimdi bana "yavrum" eski karına "karım" dedin değil mi?

ADAM- Bilmiyorum... Öyle mi dedim?

KADIN- Bırak şimdi. Bal gibi biliyorsun öyle dediğini.

ADAM- Dedimse dedim, ne var bunda?

KADIN- Allahım bu adamın genişliği beni öldürecek.. Ne söylesek "Ne var bunda?" Yani benimle konuşurken eski karından "karım" diye söz etmen normal mi?

ADAM- Yavrum niye takıyorsun böyle detaylara bu kadar?

KADIN- Rica etsem bana yaşamın içinden bir tane gerekli detay söyler misin? Senin için herşey gereksiz. Ekmeği dilimleyip sofraya getirmek, yemeğe aynı anda başlamak, bir yemeğe giderken ikimizin aynı tarzda giyinmesi ve buna ilave edebileceğimiz bütün vesaireler gereksiz. Hatta sana kalsa eve filan da gerek yok, nezih bir mağara da işimizi görür aslında.

ADAM- Mağara mı? Nereden nereye taşıyorsun tartışmayı?

KADIN- Ne yani, ekmeği elinle parçalama adetin yok mu?

ADAM- Eee ne var bunda?

KADIN- Açıklayayım. Ekmek ilk yapıldığında, yani bundan binlerce yıl önce gerçekten senin yöntemin uygulanıyordu. Yani kabilenin iri yarı erkekleri ekmeği parçalara ayırıp dağıtıyordu. Sonra insanlık bıçağı buldu. Hatta bununla da yetinmedi, bıçak konusunda da derinleşip özel ekmek bıçağını buldu. Hani şu keskin yeri tırtırlı olan, hatırladın mı? Ama sen atalarımızın bu çabalarını hiçe sayıp hâlâ ilk çağdaki yöntemi kullanıyorsun!

ADAM- Yahu sen ne zaman karımla karşılaşsan biz kavga etmek zorunda mıyız?

KADIN- O SENİN ESKİ KARIN!!!

ADAM- Bağırma!

KADIN- Bağırmıyorum. Sadece biraz sesimi yükselttim o kadar.

ADAM- Tamam işte, buna Türkçe'de bağırmak diyoruz ve kesinlikle hoşlanmıyoruz. Mümkünse manyaklaşma.

KADIN- Bak... Bunun karınla bir ilgisi yok.

ADAM- Eski karımla!

KADIN- Hoşuna gider diye öyle söyledim, hâlâ onu seviyorsun ya..

ADAM- Haydaaaa...

KADIN- Ne bu şimdi, haydaaa! Halay mı çekiyoruz?

ADAM- Nereden çıktı karımı sevdiğim?

KADIN- Sürekli karım demenden olacak.

ADAM- Onu sevseydim boşamazdım.

KADIN- Öyle olmadı zaten, o seni boşadı. Biz de bu vesileyle tanıştık hatırlarsan. Bana ilk altı ay karını anlattın ve toplam bir yıl boyunca da karının adıyla seslendin.

ADAM- Herşeyi bu kadar abartmasan olmuyor değil mi? Bir kere boşanmayı isteyen bendim ve sana taş çatlasa iki kere karımın adıyla seslenmişimdir... Eski karımın yani...

KADIN- Hayret. Boşanmak isteyen biri bu isteği olumlu karşılandı diye neden ağlıyor?

ADAM- Ben mi ağladım?

KADIN- Aralıklarla altı ay boyunca. Ne zaman eski karını hatırlatacak bir şeyle karşılaşsan ağladın. Hatta bu konuyu bir ara öyle abartmıştın ki az kalsın deliriyordum. Ekmek görsen, o da ekmek yerdi, gazete görsen, karım o kadar iyi bulmaca çözerdi ki, görsen Şiar Yalçın'ı yerdin, diyip diyip ağlamadın mı?

ADAM- Ya, sen hakikaten ne acaip kadınsın ya! Nereden uyduruyorsun sen bunları? Evet, tamam gerçekten çok iyi bulmaca çözerdi, bu doğru... Hatta bazen öyle zor soruları bilirdi ki, şaşar kalırdım. Mesela bir keresinde ben çözüyorum bulmacayı, bir soruya takıldım kaldım, tamam mı? Soru da öyle kritik bir yerde ki, onu bulsam bütün bulmaca çözülüyor, öyle de stratejik bir yerde... Yani nereden baksan altı kelime o soruya bağlı. Soru da üç harflik bir şey, bir tibet öküzü mü, sığırı mı öyle bir şey işte... Ulan düşün düşün, yok! Tibet neresi bilmiyorum... Zaman içinde öküzlerle karşılaşmışım ama hiçbirine memleketini sormamışım. Hani birader isim nedir, sizin orada size ne diyorlar şeklinde bir muhabbetim olmamış hiçbiriyle. Tibet'te hayvancılık ne durumdadır bilmiyorum... Ona da soramıyorum, çok iyi çözüyor ya. Ben de ona karşı, ne var canım senin kadar ben de çözerim tribine girmişim. O da güya benimle ilgilenmiyormuş gibi yapıyor. Ama gözucuyla da nasıl kıvrandığımı görüyor. Yalnız bu arada söyleyeyim ondaki gözucu da kimsede yoktur ha... Öyle dikkatlidir ki kafayı yersin... Neyse bir ara kahve getirdim bahanesiyle geldi, tam kahveyi önüme koyarken yine gözucuyla hangi soruya takıldığımı tesbit etti, tamam mı? Bak dikkat et, kahveyi koyarken yani maksimum dört saniye içinde baktı ve hangi soruya takıldığımı anladı... ve aniden YAK dedi... Meğer Tibet sığırının adı Yak'mış. Bunun üzerine bir sinirimiz bozuldu, neredeyse bir saate yakın "vallahi bravo YAK diye bildin" diye diye gülmüştük. Olacak şey değil yani, sen tut o arada gör ve Yak diye.......... Aşkım! Hayatım, nereye gitti bu be? Sevgiliiiim! Neredesin?.................. Allah allah! Ne oldu yahu? Ben şimdi kötü bir şey mi söyledim buna?

TABİİ Kİ SÜRECEK...

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

22-

Haybeden gerçeküstü konuşmalar - V

KADIN- Hayatııım!..

ADAM- ......

KADIN- Hayatııım!.. Buradasın demek... Hayatım neden cevap vermiyorsun?

ADAM- Cevap mı? Niye? Bir soru mu sordun ki?

KADIN- Seslendim.

ADAM- Oldum olası bu ev içi seslenmeleri anlamamışımdır. Neden sesleniyorsun ki, zaten ev doksan metrekare, sussan gürültü oluyor! İsmimi içinden geçir yeter, ben duyarım.

KADIN- Uzar bu...

ADAM- Seninle karşılıklı apartmanlarda oturan kocakarılar değiliz ki memelerimizi pencerenin pervazına mevzileyip seslenelim.

KADIN- Konuşabilir miyim artık?

ADAM- Konuşabilirsin herhalde... Aslına bakarsan bunu çok daha önce yapabilmen gerekirdi. Sekiz aylıkken filan.

KADIN- Komik olduğunu zannetmen ne komik değil mi?

ADAM- Aşkım lütfen konuşmanın akışını değiştirelim. İleride bir çağlayan görüyorum.

KADIN- Ama sen bizi oraya sürüklüyorsun.

ADAM- Bu cümle de pek barışçıl değil. Beni suçlarsan kendimi savunmak, kendimi savunurken seni suçlamak zorunda kalırım, sonra sen kendini savunmak için beni suçlarsın ve şiddetli bir kapı sesine kadar gider bu!

KADIN- Hayır hayır, bugün kavga etmek istemiyorum.

ADAM- Zaten dün geceden sonra bu çok anlamsız olurdu. Hatırlarsan yatak odamızın kuruluşu gibi bir şey oldu. Her sene kutlasak yeridir yani.

KADIN- Gerçekten de öyleydi.

ADAM- Öte yandan olay yerinde bir naneli sakız olsaydı daha da iyi olabilirdi ama neyse.

KADIN- Nasıl yani?

ADAM- Boşver canım, öylesine söyledim.

KADIN- Ağzımın koktuğunu mu söylüyorsun?

ADAM- Ne var bunda hayatım, herkesin ağzı kokar.

KADIN- Bana hiçbir şey için "ne var bunda" deme!

ADAM- Tamam tamam, kapatalım bu konuyu.

KADIN- İlk buluşmamızdan bu yana kapattığımız bininci konu bu.

ADAM- Baştan alalım mı? Sen "hayatıım" diye seslenerek içeri girdin, ben de sana "söyle canım" dedim... Oradan devam edelim.

KADIN- Şunu soracaktım: Cep telefonum kesilmiş.

ADAM- İyi. Evden ararım.

KADIN- Saçmalama.

ADAM- Tamam. Bizzat eve gelirim yüz yüze görüşürüz.

KADIN- Biraz para versen!?

ADAM- Sesinle görüşmek için niye para veriyorum?

KADIN- Hayatım günümüzde kimle görüşmek istersen biraz para vermek zorundasın. Telekomünikasyon bu temel üzerine kuruludur. Mesela manasız arkadaşlarınla yaptığın beş para etmez sohbetler için bile bir sürü para vermek zorunda kalıyoruz.

ADAM- Kimmiş bu manasız arkadaşlarım?

KADIN- Saymakla bitmez. Ama bitirmeye çalışayım: Semih, Nurettin, Hayri ve benzerleri...

ADAM- Semih de mi kötü oldu? Adam ülkenin sayılı cerrahlarından biri.

KADIN- Evet ama hâlâ yemek yerken ağzını şapırdatıyor.

ADAM- Alt çenesi doğuştan biraz önde, ne yapsın adam.

KADIN- Ama utanmadan çekirdek çitlemeye çalışıyor. Dişler hiçbir zaman üst üste gelmiyor ki çekirdeğin kabuğu ikiye bölünsün. Çekirdeği ağzında hamurlaştırıp tuzunu emiyor, kalan aşağılık posayı da gözümüzün önünde sergiye açıyor. Neden çerezi alet ediyorsun ki, direkt tuz ye!

ADAM- Sana yaranmak imkânsız! Hakkında abuk sabuk konuştuğun adam mikrocerrahi dalında Avrupa'da meşhur!

KADIN- Bir gün kongrede çekirdek çitlesin bak bir daha yüzüne bakıyorlar mı?

ADAM- Kusura bakma benim arkadaşlarım seninkiler gibi değil. Mesela telefon faturalarımızda her zaman güzide bir yeri olan Şengül'ün verdiği emsalsiz hayat dersleri yoktur bizimkilerde. Yani Semih hiçbir zaman ayrılmamıza yol açmamıştır. Belki kabuklu yemiş yemekte zorlanıyor ama ailemizin içişlerine karışmıyor.

KADIN- Şengül benim en iyi arkadaşım ve bu konularda tecrübesi var.

ADAM- Hangi konularda?

KADIN- Her konuda... İlişkiler, kadınlar, erkekler, hayat... Herşey işte...

ADAM- Bu bilgilerden kendisi neden istifade etmiyor acaba? Ne zaman seni arasa üçbuçuk saat konuşuyorsunuz! Ve doğal olarak ilişkimizden her gün üçbuçuk saat çalmış oluyor. Bu durumda nasıl mutlu olabiliriz? Sen Şengül'den arta kalan zamanlarda benimle görüşüyorsun. Yani Şengül'le sürekli aleyhimde konuşup sonra dönüp benimle sevişmen sağlıklı bir şey mi? Bir de annen var tabii... Şengül'ün öldüremediği yanlarımı annenle hallediyorsunuz!

KADIN- Annem hakkında dikkatli konuşmanı öneririm.

ADAM- Aynı özeni annenden bekliyorum ben de... Ama hâlâ benden "o adam" diye bahsediyor.

KADIN- Sen benim telefonlarımı mı dinliyorsun?

ADAM- Hayır telsiz telefon tuvalette kalmıştı, ben de birini aramak üzre açtım ve annenin şen kahkahalarıyla karşılaştım.

KADIN- Eee?

ADAM- E'si o sırada sana "o adam nerede, yaşıyor mu" diye sordu, sen de "tuvalette" dedin, bunun üzerine sayın valide hanım "desene yakıştığı yerde" dedi. Ve ikiniz bu lafa iki dakika boyunca güldünüz. Ve üstelik o iğrenç iki dakikanın parasını ben ödüyorum! Yani karımla annesi aleyhimde boktan espriler yapıyorlar ama Türk Telekom'la muhatap olan benim. Sadece biraz saygı istiyorum! Koca olarak değilse bile bir sponsor olarak birazcık saygıyı hakediyorum herhalde!

KADIN- Faturayı ödüyor olman sana konuşmaları dinleme hakkını vermez!

ADAM- Yok canım! Neye para ödediğimi bilmek benim hakkım! Ve bundan böyle paramı çarçur etmeye niyetim yok. Git annene söyle cep telefonunun parasını o ödesin!

KADIN- ÖYLE Mİ? AL O ZAMAN! CEP TELEFONU SORUNUMUZ KALMADI!

ADAM- SEN O CEP TELEFONUNU NASIL PENCEREDEN ATARSIN! ONUN DA PARASINI BEN ÖDEDİM!

KADIN- YAA? PEKİ BU TELEVİZYONUN PARASINI KİM ÖDEMİŞTİ? GÜZEEL...

ADAM- DUR MANYAKLAŞMA! BIRAK O TELEVİZYONU!

SÜRMESE DAHA İYİ AMA, KORKARIM SÜRECEK...

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

23-

Haybeden gerçeküstü konuşmalar - VI

Adam cüce, ama adı Takiyettin!

KADIN- Senden önce hayatıma giren herkesten nefret ediyorsun!

ADAM- Ama listede öyle adamlar var ki...

KADIN- Kimi kastediyorsun?

ADAM- Mesela o cüce olan, neydi adı?

KADIN- Takiyettin'i mi diyorsun?

ADAM- Evet Takiyettin. İsmi kendinden uzun. Bir cücenin adı en fazla Can olmalı. Ailesi uzun göstersin diye dikine çizgili bir isim koymuş.

ADAM- Sevgilim bugünlerde çıkabilecek miyiz? Hayır hazırlanman birkaç yıl daha sürecekse bu kıyafetlerle çıkmayalım.

KADIN- Neden?

ADAM- Moda değişecek hayatım... Ya da en azından mevsim değişecek, yazlık kıyafetlerle üşümeyelim diyorum.

KADIN- Abartma.

ADAM- Sen de abartma. Bir buçuk saattir portmantonun aynasında kendimi seyrediyorum ve sıkıldım.

KADIN- Bir de benim durumumu düşün. Yıllardır aynı manzarayı seyrediyorum.

ADAM- Ne varmış manzarada?

KADIN- Pek kayda değer bir şey yok. Bir burun ve arkadaşları.

ADAM- Çok komik... Kadınların sıradan bir evden çıkış hadisesini neden bu kadar ciddiye aldığını anlamıyorum. Sanki bir daha dönmeyeceğiz. Gidip bir evin bahçesinde köfte yiyeceğiz, hepsi bu!

KADIN- Ona barbekü partisi deniyor canım.

ADAM- Öyle mi? Köftelerin bundan haberi var mı? Yoksa bizim salak köfteler aşağılık bir mangalda can vereceklerini mi düşünüyorlar? Halbuki ne kızarması, parti kuruyor angutlar haberleri yok.

KADIN- Amma konuştun ha... Geliyorum tamam.

ADAM- Gitmek istemediğim bir yere sayende acele ediyorum ya, ben asıl ona yanıyorum.

KADIN- Neden gitmek istemiyormuşsun?

ADAM- Çünkü köfteleri mangala dizecek olan kişi senin eski sevgilin.

KADIN- Yine mi aynı konu?

ADAM- Evet aynı konu!

KADIN- Aşkım o yıllar önceydi.

ADAM- Ama o yıllarda da sevgililer sevişiyordu.

KADIN- Eee?

ADAM- Ne demek eee? Adamın senin memelerine bakıp, siz bir de bunları benim zamanımda görecektiniz, diye düşünmesi beni rahatsız ediyor.

KADIN- Kürşat'tan adam diye bahsetmen doğru değil.

ADAM- Madem bizim için adam sayılmıyor neden köftesini yemeye gidiyoruz?

KADIN- Sevgilim yıllardır bu saçma konuyu konuşuyoruz. Kürşat'la yıllar önce kısa bir ilişkimiz oldu hepsi bu.

ADAM- Ne kadar kısa?

KADIN- Ne bileyim ben, iki ay filan.

ADAM- Memelerini görmesi için yeterli bir süre.

KADIN- Ben sana ilk erkeğim olduğunu söylediğimi hatırlamıyorum.

ADAM- İyi de bununla gurur duymasan iyi olur. Eski sevgililerinden bir takım kurma imkânımız olduğunu biliyoruz.

KADIN- Kabalaşma!

ADAM- Peki inceltelim. En azından basketbol takımı kurabiliriz, yedeklerle beraber tabii.

KADIN- Anladım sen hazırda sorun bulamadın, yaratmaya çalışıyorsun.

ADAM- Hayır. Sadece insanların ayrıldıkları insanlarla sürekli buluşup görüşmesini anlamıyorum. "Tanıştırayım yeni sevgilim, eski sevgilim, bu da eski sevgilimin yeni sevgilisi, bu da yeni sevgilimin eski sevgilisi... Ne güzel değil mi? Hepimiz birbirimizin her yerini ezbere biliyoruz!"

KADIN- Buna çağdaş yaşam deniyor işte.

ADAM- Nesi çağdaş bunun? Biraraya gelmemesi gereken insanların toplanıp birbirlerine çağdaş çağdaş gıcık olmalarının ne manası var? Zira benim Kürşat'ı sevmem tıbben mümkün değil. Ama etraf uyuz olmasın diye ona gülmem hatta belki de köfteleri pişirmesine yardım etmem gerekiyor. Hiçbir şey olmamış gibi. Hiçbir ortak yanımız yokmuş ya da bir sürü ortak yanımız varmış gibi.

KADIN- Son söylediğin cümleyi anlamadım.

ADAM- Kürşat'la ortak yanlarımız, ortak yanlarımızı ortaya koyup dost olmamıza engel oluyor, bilmem anlatabildim mi?

KADIN- Hayır anlatamadın.

ADAM- Onunla tek ortak yanımız senin memelerin ve bu ortaklık beni rahatsız ediyor.

KADIN- Sürekli memelerimden bahsettiğinin farkında mısın?

ADAM- Özür dilerim. Kürşat'tan izin almalıydım. Ne de olsa memelerinin üzerinde onun da hakkı var!

KADIN- Bak bütün bu söylediklerini saçmasapan bulmakla beraber, eğer bu konuda birisi problem çıkaracaksa o Kürşat olmalı. Çünkü o varken sen yoktun!

ADAM- Tamam işte ben de bu yüzden onu köfte yemeye çağırmıyorum.

KADIN- Acıklı olan şu... Biz seninle beraber olmaya başladığımız günlerde ben önceki ilişkilerimi sana uzun uzun anlattım ve sen de büyük bir anlayışla dinledin. Ama sonuçta erkek olduğun için bana sahip olduğunu hissettiğin andan itibaren masken düştü. Tarihime bile sahip çıkmaya başladın! Senden önce hayatıma giren herkesten nefret ediyorsun!

ADAM- Ama listede öyle adamlar var ki...

KADIN- Kimi kastediyorsun?

ADAM- Mesela o cüce olan, neydi adı?

KADIN- Takiyettin'i mi diyorsun?

ADAM- Evet Takiyettin. İsmi kendinden uzun. Salaklığa bak. Bir cücenin adı en fazla Can olmalı. Ama kompleks işte. Ailesi uzun göstersin diye dikine çizgili bir isim koymuş. Takiyettin! Duyan bir şey sansın diye!

KADIN- Aklın sıra aşağıladığın adam üç kez TÜBİTAK'tan ödül aldı.

ADAM- Biliyorum, yılın en kısa boylu bilimadamı ödülü.

KADIN- Herkes senin gibi biçimsel bakmıyor olaylara.

ADAM- O da davetli mi?

KADIN- Gelir herhalde. Kürşat'ın iyi arkadaşıdır.

ADAM- Hadi buyrun! Ne bu? Eski sevgililer toplanıp kongre mi yapacağız?

KADIN- Kürşat'la beni Takiyettin tanıştırmıştı zaten.

ADAM- Öyle mi? Ne güzel... Ne demişti tanıştırırken? "Kürşat benim boyum kısa, memelere yetişemiyorum, sen bir baksana!"

KADIN- Sen gerçekten çok iğrenç bir insansın.

ADAM- Asıl iğrenç olan sensin. Ben birlikte olduğum bütün kadınları toplayıp pirzola yapıyor muyum? İyi biz de toplanalım o zaman.

KADIN- Taplanırsanız haberim olmasın. O kadar beşinci sınıf kadının arasında görünmem doğru olmaz!

ADAM- Doğru. Benimkilerin arasında TÜBİTAK ödülü alan yok. Ama hepsi hiçbir yardıma ihtiyaç olmadan üst raftan kitap alabiliyor.

KADIN- Bu kadar iğrençlik yeter! Geliyor musun gelmiyor musun?

ADAM- Bağırmadan konuş benimle!

KADIN- Ben bağırmıyorum!

ADAM- Bağırıyorsun!

KADIN- Geliyor musun sen?

ADAM- Hayır! Gelmiyorum!

KADIN- Sen bilirsin! Ben gidiyorum!

ADAM- Sen benim yüzüme kapı çarpamazsın! Zıkkımın kökünü yiyin! Yalnız Kürşat'a söyle, benimle ilgisi yok, o memeler benden önce sarkmıştı!

SÜRSÜN BANA NE!..

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

24-

Bitti galiba

Türk aile içi eğitiminin temeli "Ylan çok kötü bir şeydir" üzerine kuruludur. Bu yüzden çocukların bir çoğu edebiyatçı olamaz. Ama sakın yanlış anlaşılmasın, sonuçta çocukların hemen hepsi yalancı olur. Sanatçı yani yaratıcı bir yalancı olamazlar. Bizatihi kendisi bir yalan olan "Ben yalandan nefret ederim" sözünün kimseye bir yararı olmamıştır ama herkesinde ağzındadır.

ADAM- Ne Pişirdin?

KADIN- Hiçbirşey.

ADAM- Yine mi hiçbirşey? Her gün aynı şeyi pişirmemekten sıkılmadın yani.

KADIN- Nankörlük etme

ADAM- Dün akşam da eve geldiğimde masanın üstünde sadece pizzacının kartı vardı. Benim o gerizekalı servis elemanının getirdiği pizzalardan tiksindiğim düşünülürse, bu açıkca protest bir tavırdır

KADIN- Nasıl yani?

ADAM- Sen pizzacının kartını öyle görünür bir yere, tıpkı bir intihar mektubu gibi koyacağına, evin görünür bir yerine üstünde "Zıkkımın kökünü ye" yazan bir pankart as daha iyi!

KADIN- Yine fantastik hikayeler anlatmaya başlama lütfen, hiç çekemem. Kart masanın üstünde çünkü, ben az önce pizza ısmarladım ve yedim.

ADAM- ve benim ne yiyeceğimi hiç düşünmedin. ne oluyor sevgilim? Ev kadınlığında yeni bir dönem mi başlatıyorsun? Her koyun kendi bacağından asılır düsturuyla nereye varacağını sanıyorsun?

KADIN- Üflenmez asılır.

ADAM- Asıldıktan sonra üflenir canım. Böylece koyunun derisi şişer sonra da yüzerler.

KADIN-Terlediler tabii. Serinlemek istiyorlar.

ADAM- Sacmalama yavrum deriyi yüzerler.

KADIN- Olabilir ama atasözü öyle değil. Koyun kendi bacağından asılır. İnsanlara örnek teşkil etmesi istenen olay koyunun asılması! Üflenmesi, şişirilmesi ya da koyunla birlikte sırtüstü ve ya kurbağalama yüzülmesi değil.

ADAM- Sen konuyu mu dağıtıyorsun? Birincisi benim konumu bana sormadan şuna buna dağıtman hiç hoşuma gitmez bilirsin.

KADIN- Eee? İkincisi nedir?

ADAM- İkincisi yok, cümle daha etkili olsun diye söyledim.

KADIN- Benim konuyu dağıttığım falan yok. Sadece sen ve baş ağrısı hiç iyi bir ikili değilsiniz ve ben bu ikiliyi mümkünse dağıtmak istiyorum. Solo işler yapın sevgilim.

ADAM- Baş ağrısı yalanını biraz erken harcamadın mı? Daha yatma vaktine çok var.

KADIN-Ben yalan mı söylüyorum yani?

ADAM- İşte en bayıldığım soru. bunu herkes yapar. kvganın en heyecanlı yerinde "Ne yani ben yalan mı söylüyorum" veya "Sen şimdi bana yalancı mı demek istiyorsun" diye sorarlar... yani bu sözü dünyanın en büyük hakareti diye algılamak, daha doğrusu algılamış gibi yapmak kavgada insana puan kazandırır. konuşma birden dramatikleşir ve karşı taraf "Hayır ben öyle bir şey demek istemedim" biçiminde geri adım atar. Nedeni basittir bunun

Türk aile içi eğitiminin temeli "Ylan çok kötü bir şeydir" üzerine kuruludur. Bu yüzden çocukların bir çoğu edebiyatçı olamaz. Ama sakın yanlış anlaşılmasın, sonuçta çocukların hemen hepsi yalancı olur. Sanatçı yani yaratıcı bir yalancı olamazlar. Bizatihi kendisi bir yalan olan "Ben yalandan nefret ederim" sözünün kimseye bir yararı olmamıştır ama herkesinde ağzındadır. mesela ismini vermek istemediğim, geçtiğimiz günlerde evlenen, beste yapmadan önce onun fiyatını belirleyen bir müzisyenimiz "Yılandan korkmam yalandan korktuğum kadar" bir çok sürüngeni ürkütecek bir yalan söylemiştir ve bu parçada böylece listelere girmiştir. Sözün kısası budur gerçek sıkıcıdır, hayatı çekilir yapan yalandır.

KADIN- Güzel benim sorumun cevabına gelelim.

ADAM- Neydi soru?

KADIN- Ben yalanmı söylüyorum yani?

ADAM- Hangi konuda?

KADIN-Baş ağrısı konusunda.

ADAM- Muhtemelen

KADIN- Peki o zaman sana çok acı bir gerçeği ileteyim.

ADAM- Deminki uzun konuşmamı dinlemedin galiba. ben gerçek sevmem , yalan severim.

KADIN- Haklısın konuşman uzundu ve ben dinlemedim...Şimdi sana ileteceğim gerçek cümleye gelelim; başım ağrısa da ağrımasa da sen bugün zıkkımın kökünü ya da ona benzer bir şey yiyecelsin.

ADAM- Ona benzer dediğin nedir, meyan kökü falanmı?

KADIN- Hayır canım daha ziyade zehirli şeyler.

ADAM- Teşekkür ederim. Bir şey sorabilir miyim?

KADIN- Tabii.

ADAM- Ayrılalım mı?

KADIN- Olabilir, sen bilirsin

ADAM- Kim kalıyor kim gidiyor?

KADIN- Gayet tabi ben kalıyorum sen gidiyorsun

ADAM- Neden?

KADIN- Çünkü ben kadınım

ADAM- Çok üzgünüm ama bu yanıt beni tatmin etmedi, yeniden sormak zorundayım: Neden ben gidiyorum?

KADIN-Çünkü ben kalıyorum

ADAM-Ben bir önceki evliliğimde ben bu hatayı yaptım. ceketimi aldım, ki iç cebinde cüzdanım vardı ve çıktım. Ama bu kez aynı şeyi yapmayacağım. İstersen sana mantonun yerini tarif edeyim. Çıkarken unutma diye.

KADIN-Gürbüz.

ADAM- Ne var?

KADIN- Farkındasın değil mi?

ADAM-Neyin?

KADIN- Bizi böyle pis konuşturanın O olduğunun.

ADAM- Kim?

KADIN- Bizi yazan adam işte.

ADAM-Tabi canım. Haftaya bitirecek herhalde bu...O yüzden bizi ayırmaya çalışıyor. Hani boşandılar, bitti gitti diyerekten...

KADIN- İğrenç bir insan.

ADAM- Bence de.

KADIN- Seni seviyorum

ADAM- Ben de seni

SÜRMEZ ARTIK HERHALDE

Yılmaz ERDOĞAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanım

25-

Gözlerinin önünde küçülüyor harflerim. Üzücü bir suskunluğun içinde durup "Hepinizi tanıyorum, şaşırtıcı değilsiniz, bizde bu harflerden çok var" der gibi bakıyor gözlerin. Gözlerin olmasa yazmazdım ve gözlerin yokken ben iyi bir yazardım. Bozdun harflerimin fiyakasını.

Çoktandır tanıyorum bu duyguyu. Bazen bir acı bazen sadece kimliksiz bir bulut sayesinde yirmi dokuz harfle burun buruna gelmek... Hadi yanındayız demeleri bana... Bizi hale yola sok, şekillendir, içindekilerden bir fihrist yap, sırala, yarala... Aslında komikler. Herşeye çare olabileceklerini sanıyorlar. Oysa beyaz kâğıt üstünde bazen çaresiz lekelerden başka bir şey değiller. Mesela şu "a" harfini ele alalım. Üçünü biraraya getiriyorsun şaşkınlık oluyor. On tanesini yanyana diziyorsun çığlık kıvamına erişiyorlar.

Harfler kendilerini bir şey zannediyor.

Yazmakla ilgili ne söyleyebilirim ki, zamana karşı harf zaiyatı. İç yerlerinde beliren gri bir bulutu başkalarının da anlayabileceği hale getirme uğraşı. Oysa ne gerek var bilmiyorum. Kime anlatıyorum? Niçin? Hüzüne fiyakalı bir edebiyat giydirmekten başka nedir ki yazmak? Ya da okuyanı gıdık yerinden dürtmek. Gülsünler diye. Üzülsünler diye... Anlasınlar, anlaşsınlar diye. Ve en kimseyle anlaşamayanların işiyken yazmak...

Anlatabilseydim yazmazdım.

Yazınca çekilir biri oluyorum, tek bildiğim bu. Hep başkaları için kâğıda döküyorum içimin kirlenen seslerini. Evet sesler de kirlenir. Kokular bile hatta. Eski tadı kalmayabilir buğunun.

Harflerin sözcük oluşturmak için biraraya gelmesi imece usulü bir hüzün inşaatıdır çoğu zaman.

Bu kadar üzgün olmasam yazmazdım.

Yeryüzünün bu yarımadasında (belki tamada olsaydı herşey daha kolay olurdu), yani bu coğrafyası bile yarım ülkede topu topu yirmidokuz arkadaşım var. Bazılarıyla çok az görüşsem de, mesela je ile çok samimi olduğumuz söylenemez, hep yanımdalar. Bütün sırlarımı biliyor ve benden izin alma nezaketini bile göstermeden açık ediyorlar herşeyi. Kimseyi ağız tadıyla aldatamıyorum bu yüzden. Çizgisiz bir beyaz kâğıtla karşılaşmayagörsünler, herşeyi anlatıyorlar. Hem de en burkucu tarafından. Şiir diye bir şey tutturmuşlar, kimseye acımıyorlar.

Bir tek senden korkuyorlar şu sıralar.

Bak şimdi de lafı sana getirdiler gördün mü?

Ne zaman seni görsem etrafta kimsecikler olmuyor. Harflerim zavallı seslerin gölgelerine saklanıyor. Oysa herkese seslerini gere gere bağırıyorlardı. Kendilerini arayıp da bulamadıkları bir cakayla biraraya getiren bir dimağ bulmuşlardı ve havalarından geçilmiyordu. Biz istersek biraraya gelir gülmekten öldürürüz hepinizi ya da göz pınarlarınızı kanatırız istersek, diyorlardı. Onlar benim dilimin kayganlığını aşıp meşhur olmuşlardı. Herkesi etkileyebileceklerini düşünüyorlardı.

Harflerim beni herşeye alet ediyordu.

Ama senden korkuyorlar işte. En çok da suskunluğundan. Zaman durdu sanıyorlar sen susunca. Aptallaşıyorlar. Şimdi ne yapacağız, diyorlar. Eyvah oluyorlar aniden. Ve panik halinde sesler çıkarmaya başlıyorlar. Onları unuttun, onları istemiyorsun sanıyorlar harflerim. Güleceksin belki ama kaşlarından bile ürküyorlar.

Kaşlarının yayına takılı ok oluyor çünkü gözlerin. Baktığı yerden ses getiren gözlerin... Gözlerinin önünde küçülüyor harflerim. Üzücü bir suskunluğun içinde durup "Hepinizi tanıyorum, şaşırtıcı değilsiniz, bizde bu harflerden çok var" der gibi bakıyor gözlerin.

Gözlerin olmasa yazmazdım ve gözlerin yokken ben iyi bir yazardım.

Bozdun harflerimin fiyakasını.

Ve seninle karşılaştığım, yani annenin seni doğurduğu, bizim birbirimizi doğurduğumuz o günden sonra ilk kez biraraya geliyorlar. Tembelleşmişler. Birbirlerini ilk kez görüyor, ilk defa yanyana geliyor gibiler. Ama şimdi tuhaf bir hevesle ve korkuya direnerek toplanıp bağırmaya başlamalarının bir anlamı olmalı. Sanırım sana alışıyorlar. Kıvırcık saçlı küçük bir kız çocuğunun adının ilk harfinden aldılar işareti belki... Şaka yaptığını biliyorlar artık. Seni seviyorlar.

İşte bu yüzden sürekli bana "Seni seviyorum" dedirtiyorlar. Tekrara düşme, sıkıcı olma ya da anlamı aşındırma kaygısını bir yana bıraktılar. Çünkü onlar çok iyi biliyor ki iyi filmlerde çok zor söyletilir "Seni seviyorum" cümlesi. Esas adam, yani sapına kadar insan yürekli, karizmasında fırtınalar barındıran ama işte allah kahretsin ki sevgisini gösteremeyen adam filmin sonunda, ölürken söyler bazen. Hatta cümle "Seni hep sevdim"e dönüşür. Hep sevmiştir, gizli gizli ağlamıştır ama o cümleyi söyleyememiştir işte...

Ama ben esas adamları sevmem.

Esas adamlar sıradan insanlar içindir.

Sırayı bozmasaydım yazamazdım.

Şimdi harflerim sana, bütün cesaretlerini toplayıp kendilerine çekidüzen vererek ve "Beğenmezse bozulmayalım arkadaşlar" cümlesinin ardına saklanıp sahip oldukları sesleri titrete titrete bir cümle hediye etmek istiyorlar:

Merhaba, seni seviyorum, seni sevmeseydim yazamazdım.